สตรีไร้ค่าจะทำให้เจ้าเสียเกียรติ

ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างบอบบางที่ถือถาดอาหารเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงอากัปกิริยาใดๆ แล้วก็ได้แต่ขบกรามแน่น

เมื่อคืนถูกเคี่ยวกรำไปถึงเพียงนั้นแล้ว เช้านี้ยังมีแรงมาทำหน้าที่ของตนได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มิหนำซ้ำหางตาของนางยังไม่ปรายมองเขาแม้แต่เศษเสี้ยวอีกด้วย

ดี...ดีมาก!

สวี่ซวงมองเสี้ยวใบหน้าของชายหนุ่มก่อนจะมองดูร่างบอบบางตรงหน้าที่จัดวางอาหารทั้งสี่บนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ถึงแม้ท่านอ๋องจะแสดงปฏิกิริยาที่ไม่ชอบอนุภรรยาผู้นี้นัก ทว่านางกลับรู้สึกได้ว่าท่านอ๋องมักจะสนใจนางยิ่งกว่าใคร

“ท่านเองก็ร่วมโต๊ะกับพวกเราเถิด”

เสียงของสวี่ซวงเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าร่างบอบบางทำท่าจะล่าถอยไป นั่นทำให้เมิ่งอีหลันเหลือบสายตาขึ้นมองก่อนจะพบว่าตอนนี้สตรีตรงหน้ากำลังระบายรอยยิ้มให้นางอย่างนุ่มนวล

หากแต่ดูเหมือนว่าบุรุษที่นั่งอยู่ข้างเคียงจะไม่ได้คิดเช่นนั้น

“สตรีผู้นี้ต้อยต่ำนัก หากให้นางมาร่วมโต๊ะด้วย เกรงว่าจะทำให้เกียรติของเจ้าต้องแปดเปื้อน”

มู่เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ทันเปล่งวาจาใดๆ ออกไปด้วยซ้ำ ถึงแม้น้ำเสียงของเขาจะไม่แสดงความรู้สึกใดๆ หากแต่ใบหน้ากลับแข็งกร้าว แววตาจ้องมองร่างบอบบางที่สั่นเทิ้มพร้อมกับมุมปากข้างหนึ่งที่หยักขึ้นมาดูดุดันน่ากลัว

เมิ่งอีหลันขบเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวโลหิตขึ้นมาจางๆ แต่ถึงกระนั้นแล้วก็ฝืนยิ้มออกมาด้วยสีหน้าซีดขาว

“เชิญพวกท่านตามสบายเถิด หลันเอ๋อร์มิรบกวน”

เมิ่งอีหลันโค้งลำตัวลงเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวกลับ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะก้าวขาออกไปข้างหน้า เสียงทุ้มก็เปล่งขึ้นมา

“วันนี้ข้าจะเข้าวังหลวงไปทูลขอฤกษ์ดีจากเสด็จพ่อให้เร็วที่สุด ระหว่างนี้เจ้าก็เตรียมตัวเป็นพระชายาของข้าให้ดีเถิด”

“เพคะท่านอ๋อง”

เมิ่งอีหลันได้แต่สาวเท้ายาวๆ เดินออกไปจากสายตาของมู่เฉิน ถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์รู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็ตาม ทว่านางเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านอกจากความรู้สึกนับถือเคารพเขาแล้ว นางยังเกิดความรู้สึกรักใคร่เทิดทูนเขาตั้งแต่เมื่อใด

รู้ตัวอีกทีท่านอ๋องก็กลายเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่สวรรค์ประทานมาให้ เป็นโลกทั้งใบที่ให้นางได้พึ่งพิง นางยอมแลกทุกอย่างแม้แต่ชีวิตของตัวเองเพื่อให้เขามีชีวิตที่ดี

จนตอนนี้เองนางเพิ่งจะตระหนักได้ว่าความรู้สึกที่มีต่อมู่เฉินมากเกินกว่าที่ตนได้คิดไว้เสียอีก ยามที่เขาทำร้ายย่ำยี ยังไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่ากับยามที่เขาใกล้ชิดสตรีอื่น

ทว่านางมีสิทธิ์อะไรที่จะไม่พอใจ...

เมิ่งอีหลันตกอยู่ในภวังค์ของตนเองอย่างเลื่อนลอย มารู้ตัวอีกทีตอนที่ตนเองก็ยืนอยู่ภายใต้ต้นอีหลันแล้ว บุปผาสีเหลืองร่วงโรยลงมาแทบเท้า คล้ายกับเป็นการตอกย้ำถึงชีวิตที่ต้อยต่ำของนาง

ถึงแม้รูปลักษณ์ภายนอกจะสวยสดงดงามเพียงใด ก็มิอาจอยู่บนยอดไม้ที่สูงใหญ่

สุดท้ายก็ร่วงหล่นไร้ค่าลงมาบนพื้นดินให้ผู้อื่นเหยียบย่ำ

ถึงแม้ฐานะของนางจะเป็นถึงอนุภรรยาของจวิ้นอ๋อง ทว่าในความเป็นจริงนางก็ไม่ต่างอะไรไปจากสาวใช้อุ่นเตียง

ใบหน้าซีดขาวของนางแต้มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ นั่งคุกเข่าอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่นั่น

เป็นนานกว่าที่นางจะได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

“มาอยู่ที่นี่เอง”

เสียงนั้นทำให้เมิ่งอีหลันหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตน หญิงสาวมองดูสวี่ซวงที่ก้าวเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับมีบางสิ่งที่หลบซ่อนอยู่

“ท่านมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ” ขณะที่พูดก็ชำเลืองมองไปข้างหลัง

“ท่านอ๋องเข้าวังหลวงไปขอฤกษ์มงคลแล้ว”

สิ้นประโยคใบหน้าของคนพูดก็เปลี่ยนไปในทันที รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยไมตรีจิตเมื่อครู่เปลี่ยนไป แม้แต่แววตาที่ซุกซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ก็ชัดเจนขึ้นมาแล้วด้วย

เมิ่งอีหลันมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างมึนงง ขยับกายถอยห่างตามสัญชาตญาณ สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างที่ไม่ปกติเกิดขึ้นแล้ว

“เมื่อคืนนี้ข้ารู้มาว่าท่านอ๋องไปหาเจ้า”

“........”

หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรออกมา มีเพียงการก้มหน้าลงเป็นคำตอบก่อนจะได้ยินเสียงเค้นคำในลำคอออกมาครั้งหนึ่ง

“รู้ใช่หรือไม่ว่าต่อไปท่านอ๋องจะแต่งตั้งข้าเป็นพระชายา มีฐานะสูงส่งกว่าเจ้า”

“เจ้าค่ะ”

เมิ่งอีหลันตอบรับคำออกไปเพื่อต้องการจบบทสนทนากับคนตรงหน้าโดยเร็ว

“เช่นนั้นเจ้าเองก็ควรตระหนักเอาไว้ให้ดีว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไร” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาดูแข็งขึ้นมาราวกับเป็นคนละคน “ถึงแม้ในช่วงนี้ท่านอ๋องจะแวะไปหาเจ้า แต่เจ้าก็รู้ใช่หรือไม่ว่าในระหว่างนี้เจ้ามิควรให้กำเนิดเด็ก”

วาจาที่เต็มไปด้วยความไร้เมตตาเช่นนั้นทำให้คนฟังกลั้นหายใจเล็กน้อย คำพูดพวกนั้นสื่อได้ความหมายเดียวนั่นก็คือห้ามให้นางมีบุตรคนโตให้กับท่านอ๋อง ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ตาม

สีหน้าแววตาที่ชวนประหวั่นพรั่นพรึงของอีกฝ่ายทำให้เมิ่งอีหลันได้แต่กำมือทั้งสองเอาไว้แน่น

ไม่แน่ว่าท่านอ๋องเองก็อาจจะคิดแบบนั้นเช่นกัน

หญิงสาวก้มหน้าต่ำลง ได้แต่เปล่งเสียงเบาหวิวออกไป

“เจ้าค่ะ”

“ข้าชอบคนว่าง่ายเช่นเจ้านะ”

วาจากล่าวออกมาเช่นนั้น หากแต่ริมฝีปากของสวี่ซวงกลับเหยียดยิ้มออกมาอย่างไม่จริงใจนัก นางอุตส่าห์ดั้นด้นติดตามท่านอ๋องมาถึงที่นี่ อย่างไรเสียทั้งนางและบุตรของนางจะต้องไม่เป็นรองใคร!

“ถ้าหากท่านมิมีเรื่องอื่นแล้ว ข้าต้องขอตัวก่อน”

“เจ้าพยายามหลีกหนีข้า?”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสูงขึ้น เห็นได้ชัดว่าคนถามกำลังไม่พอใจ นางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพสวี่ ได้รับการประคบประหงมท่ามกลางผู้คนที่เอาใจมาตลอด แต่นางผู้นี้กลับคิดหลีกหนี?

“ข้าหรือจะคิดหลีกหนีท่าน ข้าเพียงแต่ต้องไปจัดการบัญชีของจวนให้เรียบร้อยเท่านั้น”

“เอามาให้ข้าจัดการ”

สวี่ซวงกล่าวออกมาเร็วๆ ทันที ใบหน้าของนางเชิดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ

ใช่แล้ว...นี่เป็นตัวตนที่แท้จริงของนาง!

ถึงแม้เรื่องอื่นเมิ่งอีหลันจะตกปากรับคำคล้อยตาม ทว่าเรื่องนี้นางได้แต่โคลงศีรษะปฏิเสธ

“ต่อไปเรื่องในจวนก็ล้วนเป็นข้าที่ต้องควบคุม เช่นนั้นแล้วเอามาให้ข้าเรียนรู้เสียตอนนี้ก็มิใช่เรื่องเสียหายอะไร”

“พระสนมอี้เป็นผู้มอบหมายงานนี้ให้ เช่นนั้นแล้วเรื่องนี้ข้าเองก็จนใจ มิสามารถตัดสินใจเพียงลำพัง เกรงว่าจะทำให้ท่านเคืองใจแล้ว”

คำว่า พระสนมอี้ ทำให้คนฟังได้แต่ขบกัดริมฝีปากพูดอะไรไม่ออกมาชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่ามารดาของท่านอ๋องโปรดปรานอนุภรรยาผู้นี้มากเพียงใด

ไม่เป็นอะไร...ถึงแม้จะไม่ได้ควบคุมเรื่องภายในจวนตอนนี้ก็ยังไม่ช้าเกินไป ขอเพียงท่านอ๋องยกให้นางเป็นเหนือในจวนนี้ ต่อไปนางจะทำอะไรพระสนมอี้ก็เข้ามาก้าวก่ายไม่ได้แล้ว

แม้นว่าเรือนร่างของสวี่ซวงจะเดินจากไปจนลับสายตาแล้ว ทว่าร่างบอบบางที่ยืนอยู่ภายใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ยังคงยืนแช่แข็งอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนว่าชีวิตภายในจวนของนางจะลำบากยิ่งกว่าเดิมเสียแล้ว