การกลับมา

สามปีผ่านไปแล้วที่ท่านอ๋องมู่เฉินจากบ้านเมืองไปสู่สนามรบที่ชายแดนทิศใต้ เพราะฉะนั้นวันนี้ภายในจวนอ๋องถึงได้เต็มไปด้วยความครื้นเครงกว่าทุกๆ วันที่ท่านอ๋องได้รับชัยชนะกลับมา

“หลันเอ๋อร์ เจ้าไปแต่งตัวรอเถิด ตอนนี้คงถวายรายงานอยู่ในวังหลวง ประเดี๋ยวเขาก็จะกลับมาแล้ว”

พระสนมอี้หรืออี้เป่ย กล่าวกับเมิ่งอีหลันอย่างอ่อนโยน มองดูสาวน้อยวัยสิบเก้าภายใต้ชุดที่มอมแมมอยู่บ้าง ตั้งแต่รู้ว่ามู่เฉินกลับมา อีกฝ่ายก็ยุ่งอยู่กับการตกแต่งจวนและเมนูอาหารไม่หยุด

เมิ่งอีหลันก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างอ่อนน้อม

“เพคะ”

รับคำอย่างว่าง่ายในขณะที่อีกฝ่ายมองตามหลังไปแล้วลอบผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างสงสารเห็นใจ บุตรชายของนางถูกฮ่องเต้เรียกตัวไปประจำการที่ชายแดนในวันแต่งงาน เป็นสตรีใดก็ล้วนทุกข๋ใจ

มู่เฉินเป็นองค์ชายสิบหกในฮ่องเต้องค์ปัจจุบันกับตัวนางซึ่งเป็นพระสนมปลายแถว

แน่นอนว่านางเองไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้แต่อย่างใด พระองค์จำนางได้หรือไม่ก็ไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำ รู้แต่เพียงว่าเมื่อองค์ชายสิบหกย่างเข้าสิบสี่ชันษา เขาเริ่มออกรบและสร้างผลงานมากมาย ในที่สุดก็ได้รับการอวยยศเป็นจวิ้นอ๋อง

ตอนนั้นเองกระมังที่ฮ่องเต้เพิ่งจะจำชื่อนางได้เพราะเป็นพระมารดาของมู่เฉิน

“พระสนม ท่านอ๋องออกจากวังหลวงมาแล้วเพคะ”

“หลันเอ๋อร์ยังไม่เสร็จอีกหรือ”

อี้เป่ยหันมองไปรอบๆ ถึงแม้ว่าบรรดาสาวใช้คนอื่นๆ จะมายืนเรียงรายกันอย่างพร้อมเพรียงแล้ว หากแต่ก็ยังไม่เห็นเงาร่างของเมิ่งอีหลัน

“หม่อมฉันเสร็จแล้วเพคะ”

ร่างบอบบางภายใต้ชุดสีเขียวอ่อนเดินเข้ามาหา ถึงริมฝีปากจะระบายเป็นรอยยิ้มออกมาจางๆ หากแต่แววตาของนางกลับไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

“เข้ามายืนใกล้ๆ ข้า”

พระสนมอี้เอื้อมมือออกไปคว้าร่างบอบบางให้มายืนแนบชิด ไม่มีท่าทีรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

ขบวนรถม้าของจวิ้นอ๋องก็เคลื่อนตัวเข้ามาภายในจวนอย่างยิ่งใหญ่ ผู้คนภายนอกต่างโห่ร้องยินดีต้อนรับการกลับมาของมู่เฉิน ในขณะเดียวกันยิ่งขบวนรถม้าเคลื่อนเข้ามาใกล้มากเพียงใด แววตาของเมิ่งอีหลันก็สั่นไหวไปด้วยความประหม่า

แววตาที่เย็นชาราวกับหุบเขาน้ำแข็งยามที่เขาร่วมเสพสมอยู่บนร่างกายของนางยังตราตรึงมาจนถึงทุกวันนี้

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาแสดงออกมาล้วนมีแต่ความโกรธเกลียด...

มือทั้งสองของเมิ่งอีหลันกำติดกันแน่น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถม้าเคลื่อนตัวมาหยุดลงอยู่ตรงหน้า ประตูรถม้าถูกเปิดออก เพียงพริบตาเดียวร่างกายบึกบึนภายในชุดเกราะก็ลงมายืนอยู่ที่พื้นเบื้องล่างแล้ว

แววตาคมกริบราวกับพญามังกรคู่นั้นมองตรงไปอย่างดุดัน มองดูสตรีสองคนที่ยืนอยู่เคียงข้างกันแล้วก็ขบกรามแน่น ไม่ได้มีความรู้สึกยินดีใดๆ อยู่บนใบหน้าเลย

นางเผลอสบสายตาคู่นั้นเพียงลมหายใจเดียวภายในสมองก็อื้ออึงไปหมด ถึงแม้จะผ่านไปถึงสามปีแล้วทว่าโทสะของเขายังคงแสดงให้เห็นออกมาอย่างครบถ้วนเลยทีเดียว

พระสนมอี้เห็นบุตรชายเต็มๆ ตาแล้วก็รีบสาวเท้ายาวๆ เข้าไปสวมกอดเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม ฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังอีกฝ่ายเบาๆ ถึงแม้จะยังมีคราบสกปรกและกลิ่นเหงื่ออยู่บ้าง นางก็ไม่คิดรังเกียจ

“เฉินเฉินลูกแม่” ว่าแล้วก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าบุตรชายของตนกลับมาอย่างปลอดภัยทุกประการ

ไม่นานมู่เฉินก็ผละออกพร้อมกับคุกเข่าลง

“ถวายพระพรเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”

“อย่ามากความเลย ไปเถิด...ไปชำระเนื้อตัวเสีย” ว่าแล้วก็เบือนสายตาไปทางเมิ่งอีหลันที่ยืนอยู่เบื้องหลัง “เจ้าช่วยปรนนิบัติสักหน่อยเถิด”

“รอก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ว่าแล้วก็ปลดมือออกจากการเกาะกุมของมารดา เดินกลับไปที่รถม้าท่ามกลางสายตาฉงนของทุกคน

สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้าทำเอาทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ ถึงแม้จะหันมองหน้ากันแต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไรออกมา แม้กระทั่งพระสนมอี้

เมิ่งอีหลันเองก็ได้แต่มองดูมู่เฉินประคองร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งลงมาจากรถม้า ผิวที่ขาวละเอียดรับกับชุดสีขาวละมุนขับให้นางดูน่าทะนุถนอม

รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของพระสนมอี้จางลงเล็กน้อย

“นางผู้นี้?”

“สวี่ซวงพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นบุตรสาวของแม่ทัพสวี่ที่ประจำการอยู่ชายแดนทิศใต้”

พระสนมอี้ได้แต่เหลือบมองดูเมิ่งอีหลันอย่างเห็นใจ บุตรชายถูกเรียกตัวไปชายแดนในคืนวันมงคล

เมิ่งอีหลันเขียนจดหมายไปถึงเขาทุกสามสิบวัน ถึงแม้มู่เฉินจะไม่เคยตอบกลับมาหาสักฉบับเดียว ทว่าหญิงสาวก็ยังเพียรส่งไปอย่างสม่ำเสมอ

ห่างหายไปถึงสามปีกลับมาแล้วก็ไม่ทักทายสักคำ มิหนำซ้ำยังพาสตรีอื่นกลับมาด้วย

“ถวายพระพรเพคะพระสนม”

สวี่ซวงย่อตัวลงอย่างนอบน้อม เพราะเป็นถึงบุตรสาวขุนนางมียศตำแหน่งสูงศักดิ์ เช่นนั้นแล้วจึงได้รับการอบรมเรื่องกิริยามารยาทเป็นอย่างดี

พระสนมอี้ได้แต่ผงกศีรษะครั้งหนึ่ง

“เจ้ามาเที่ยวหรือ”

“หม่อมฉัน...” แววตาของนางเกิดความขลาดกลัวขึ้นมาจางๆ แลดูน่าสงสารนัก

“ลูกนำตัวนางกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อแต่งตั้งนางเป็นพระชายาของลูกพ่ะย่ะค่ะ”

เป็นเสียงของมู่เฉินนั่นเองที่กล่าวออกไปด้วยความหนักแน่น ไม่ได้มีความลังเลใจเลยแม้แต่นิดเดียว ชั่ววินาทีหนึ่งหางตาเขายังเหลือบมองไปยังร่างที่ก้มหน้าลงมองพื้นอยู่นิ่งๆ นั่นอีกด้วย

พระสนมอี้ได้ฟังเช่นนั้นแล้วก็พลันเกิดความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา นางรู้ว่าภายในใจของอีกฝ่ายไม่ได้รังเกียจเมิ่งอีหลัน หากแต่หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่น่าอับอายในครั้งนั้น บุตรชายก็เปลี่ยนไป

นางรู้ว่ามู่เฉินไม่ยินดีนักที่ต้องรับเมิ่งอีหลันมาเป็นอนุภรรยา หากแต่ตนก็ไม่คิดว่าการตัดสินใจในครั้งนั้นจะทำให้บุตรชายมีโทสะจนฝังรากลึกได้ถึงเพียงนี้

พระสนมอี้คว้าท่อนแขนกำยำเอาไว้แล้วขบเม้มริมฝีปาก

“ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้า”

“เสด็จแม่กลับไปก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ เรื่องภายในจวน ลูกขอตัดสินใจ”

มู่เฉินกล่าวออกมาอย่างรู้ทัน เขารู้ว่ามารดาโปรดเมิ่งอีหลันมากและคงต้องการเก็บตำแหน่งนี้เอาไว้ให้นาง

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเพราะเหตุใดมารดาถึงได้หลงใหลนางมากถึงเพียงนี้!