All Chapters of ฉันจะใช้ชีวิตให้เอง เหยาเมิ่งหรง: Chapter 1 - Chapter 6

หลี่เฉียว นั่งมองใบหน้าสวยในกระจก ดวงตาเรียวรีโฉบเฉี่ยว คิ้วใบหลิวพาดผ่านรับกับจมูกโด่งเชิด ริมฝีปากเล็กบางแต่เป็นกระจับ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนชวนหลงใหล ผิวขาวเนียนดังแสงจันทร์กระจ่าง รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอดบาง สะโพกผึ่งผาย เย้ายวนบุรุษเพศเป็นที่สุด บุคคลในกระจกคือ เหยาเมิ่งหรง คุณหนูรองแห่งตระกูลเหยา บุตรีเพียงคนเดียวของฮูหยินใหญ่ เพราะอย่างนั้น มิว่านางต้องการอะไร ทุกสิ่งอย่างนั้นต้องถูกนำมากองตรงหน้าของนางในทันที ไม่ว่าจะรูป ทรัพย์สมบัติ ฐานะในตระกูล นางก็เหนือกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ที่เป็นนางเอกของเรื่องในนิยายที่หลี่เฉียวอ่าน ไม่เข้าใจว่าทำไม เหยาเมิ่งหรงถึงจ้องแต่จะเอาชนะลูกอนุอย่าง เหยาเมิ่งซวี่ พูดถึงครอบครัว เพราะเป็นบุตรีคนแรก ฉะนั้นถึงได้รับความรักจากทั้งบิดาและมารดาอย่างเต็มเปี่ยม บิดาเองก็รักและเคารพฮูหยินใหญ่ผู้เป็นแม่ของนาง อีกทั้งนางเองก็เป็นลูกรักของบิดา จะมองยังไง เหยาเมิ่งหรง ก็ดีเด่นไปกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ในทุก ๆ ด้าน หรือจะพูดถึงเรื่องพลังเวท แต่เหยาเมิ่งหรงก็มิยอมฝึกเองทั้ง ๆ ที่เป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม ด้วยเหตุผลที่ว่า

“ไท่จื่อเฟย? ซวี่เอ๋อร์เจ้าพูดจาเหลวไหล” อนุฉินส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปดูทรัพย์สมบัติต่อ “ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันใดได้เล่าแม่เล็กฉิน เหยาเมิ่งหรงน่ะ ต้องการอยู่เหนือข้า นางมารร้ายนั้นต้องการตำแหน่งไท่จื่อเฟยแน่นอน” เหยาเมิ่งซวี่ถอนหายใจหนัก พลางกรอกตาเมื่อเห็นมารดาของตนพึงพอใจกับสมบัติแค่หยิบมือ “แม่เล็กฉิน ท่านพอใจกับแค่สมบัติเพียงเท่านี้หรือ” เหยาเมิ่งซวี่เดินไปดึงปิ่นทองออกจากมือของอนุฉิน “ซวี่เอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอะไร” “ข้ามิยอมอยู่ใต้เหยาเมิ่งหรงเด็ดขาด อย่างไรข้าต้องสูงกว่านาง” “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร อีกเดือนกว่า ๆ เจ้าก็จะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเข้าจวนตระกูลฉู่แล้ว เป็นเสี่ยวฟูเหริน และภายภาคหน้าเจ้าก็จะกลายเป็นชินหวางเฟย” “ยังไม่พอ!!” เหยาเมิ่งซวี่แผดเสียงออกมา “ซวี่เอ๋อร์เจ้าเป็นอะไร” อนุฉินสะดุ้งตัวโหย่งก่อนจะถามออกมาเสียงเบา บุตรีของตนที่เมื่อต่อหน้าผู้คนมักเรียบร้อยอ่อนหวาน เป็นเด็กที่เชื่อฟัง ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังจะเป็นเด็กที่มักใหญ่ใฝ่สูง

ภายในห้องส่วนตัว ตั้งแต่เข้ามานั่ง ชนชั้นสูงทั้ง 3 ก็ยังคงเงียบไม่พูดจากัน จนเสี่ยวเอ้อร์ที่เดินเข้าเดินออกนำอาหารมาวางเป็นต้องเกร็งทุกครั้ง และดูเหมือนนักเล่านิทานจากเป่ยโจวก็ดูไม่น่าสนใจเท่าลูกค้าภายในห้องส่วนตัวของโรงเตี๊ยมชุนหลาน เพราะหูตาผู้คนภายในร้านมิได้ฟังนักเล่านิทานกันเลย เพียงแต่พากันจับจ้องไปยังชั้นสอง ห้องที่ชมการแสดงหรือนั่งฟังนิทานที่ดีที่สุด เหยาเมิ่งหรงกรอกตาไปมา ที่ยอมมานั่งในห้องรับรองส่วนตัวก็เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาจนเกินไป กลับกลายเป็นว่ามีสายตาอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวภายในห้องรับรองมากกว่าเดิมเสียอีก เป็นแบบนี้ ฟังนิทานไม่รู้เรื่องแน่ ๆ “ซวี่เอ๋อร์ เจ้ามีชุดสีแดงด้วยหรือ” เป็นฉู่เฟยเทียนที่เปิดปากเป็นคนแรกหลังเข้ามานั่งภายในห้องส่วนตัวนี้ตั้งนาน “เจ้าค่ะ ซื่อจื่อมองแล้ว คิดเห็นเช่นไร” เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยยิ้ม ๆ พลางลูบไปที่แขนเสื้อแก้ขัดเขินอย่างไม่มั่นใจ “งาม ดูงามแปลกตาดี ปกติซวี่เอ๋อร์ใส่แต่ชุดสีอ่อน ๆ แต่เมื่อแต่งสีแดงเช่นทำให้เจ้าดูโดดเด่นขึ้นมาเลยทีเดียว” เอ่ยจบก็ยกจ