เหยาเมิ่งหรง

          หลี่เฉียว นั่งมองใบหน้าสวยในกระจก ดวงตาเรียวรีโฉบเฉี่ยว คิ้วใบหลิวพาดผ่านรับกับจมูกโด่งเชิด ริมฝีปากเล็กบางแต่เป็นกระจับ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนชวนหลงใหล ผิวขาวเนียนดังแสงจันทร์กระจ่าง รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอดบาง สะโพกผึ่งผาย เย้ายวนบุรุษเพศเป็นที่สุด

          บุคคลในกระจกคือ เหยาเมิ่งหรง คุณหนูรองแห่งตระกูลเหยา บุตรีเพียงคนเดียวของฮูหยินใหญ่ เพราะอย่างนั้น มิว่านางต้องการอะไร ทุกสิ่งอย่างนั้นต้องถูกนำมากองตรงหน้าของนางในทันที

          ไม่ว่าจะรูป ทรัพย์สมบัติ ฐานะในตระกูล นางก็เหนือกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ที่เป็นนางเอกของเรื่องในนิยายที่หลี่เฉียวอ่าน ไม่เข้าใจว่าทำไม เหยาเมิ่งหรงถึงจ้องแต่จะเอาชนะลูกอนุอย่าง เหยาเมิ่งซวี่

          พูดถึงครอบครัว เพราะเป็นบุตรีคนแรก ฉะนั้นถึงได้รับความรักจากทั้งบิดาและมารดาอย่างเต็มเปี่ยม บิดาเองก็รักและเคารพฮูหยินใหญ่ผู้เป็นแม่ของนาง อีกทั้งนางเองก็เป็นลูกรักของบิดา

          จะมองยังไง เหยาเมิ่งหรง ก็ดีเด่นไปกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ในทุก ๆ ด้าน หรือจะพูดถึงเรื่องพลังเวท แต่เหยาเมิ่งหรงก็มิยอมฝึกเองทั้ง ๆ ที่เป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม ด้วยเหตุผลที่ว่ามีผู้มากฝีมือคอยอารักขาอยู่แล้ว จะฝึกพลังเวทไปทำไม

          "เฮ้อออ ทำไมเธอถึงพยายามทำเรื่องไร้สาระอะไรพวกนั้นด้วย" หลี่เฉียวที่นั่งคิดอยู่นาน พลางถอนหายใจออกมา

          เพราะหลี่เฉียวโมโหมากเกินไปกับการกระทำและการตายที่ไร้เหตุผลของ เหยาเมิ่งหรง ดันไปเหยียบเข้ากับสไลม์ที่วางอยู่ที่พื้นจนหัวฟาด ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ดันมาอยู่ในร่างของนางร้ายสาวสวยอย่าง เหยาเมิ่งหรง

          ดีหน่อยที่โลกก่อน หลี่เฉียว เป็นเด็กกำพร้า หลังจากที่ถูกจำหน่ายออกจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดคนเดียวในโลกกว้าง มีมื้อกินมื้อไปวัน ๆ มีแต่นิยายนี้แหละที่ทำให้เธอมีแรงใช้ชีวิตอยู่ในวันต่อ ๆ ไป

          "คุณหนูรองเจ้าคะ คุณหนูมิได้ออกจากจวนมาหนึ่งอาทิตย์แล้วนะเจ้าค่ะ" ชิงชิง หรือเหยาเมิ่งหรงชอบเรียกนางว่า ชิงเอ๋อร์ สาวใช้ข้างกายที่เติบโตขึ้นมาด้วยกัน

          หลี่เฉียวในร่างเหยาเมิ่งหรงปรายตามองสาวใช้ข้างกาย เพราะดวงตาเฉี่ยวนั้นทำให้เหมือนนางตำหนิสาวใช้โดยการใช้สายตาแทน ทำให้ชิงเอ๋อร์สะดุ้งโหยงรีบหมอบลงกับพื้น

         "คุณหนูโปรดอภัยให้ด้วย เป็นบ่าวปากมากไป คุณหนูโปรดอภัยให้ด้วย" ชิงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

          อะไร แค่มองเอง เหยาเมิ่งหรง เธอเนี่ยสมกับมีใบหน้าของนางร้ายจริง ๆ

          "ข้ามิได้กล่าวโทษอันใดเจ้าเสียหน่อย ลุกขึ้น" เหยาเมิ่งหรงเอ่ย

          "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ คุณหนู" ชิงเอ๋อร์เอ่ย พร้อมกับลุกขึ้นอย่างช้า ๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจว่าคุณหนูของนางจะไม่สั่งลงโทษนางจริง ๆ 

          นี้ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วที่เหยาเมิ่งหรงไม่ได้ออกไปพบปะผู้ใดเลย หลังจากที่สลบเพราะโดนพลังจากชินอ๋องซื่อจื่อซัดเข้าให้ ซึ่งเจ้าตัวแก้ต่างว่าพลั่งมือเพราะต้องการปกป้องเหยาเมิ่งซวี่ แต่เมื่อตื่นขึ้นมากลับกลายเป็นหลี่เฉียวที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

          "หนึ่งอาทิตย์แล้วอย่างนั้นหรือ" เหยาเมิ่งหรงเอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอย

          "เจ้าคะ" ชิงเอ๋อร์เอ่ยตอบรับอย่างงงงวย

          แต่ก่อนจะได้พูดอะไร เสียงของปี่โหวก็ดังแว่วเข้ามาดึงความสนใจของทั้งนายและบ่าวต่างพากันหันออกไปมองที่หน้าต่างของห้อง

          "เสียงปี่โหวรึ"

          "จะ เจ้าค่ะ อาจจะเป็นขบวนงานแต่งของจวนใกล้ ๆ กระมัง"

          "เหรอ"

          "คุณหนูรองเจ้าขาาาาาา เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่าาา" อยู่ ๆ เสียงแหลมเล็กก็ดังเข้ามา เป็นหญิงรับใช้อีกคนของเหยาเมิ่งหรง เรียกนางว่า หงเอ๋อร์

          หากชิงเอ๋อร์คือสาวใช้ที่เรียบร้อย พูดน้อย ขี้อาย ขี้กลัว หงเอ๋อร์ผู้นี้จะตรงกันข้ามทุกอย่าง

          "มีอันใด" เหยาเมิ่งหรงถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ย

          ถามจริง หูไม่แตกเหรอมีสาวใช้เสียงปรอทแตกอย่างนี้อยู่ใกล้ ๆ 

          "ชินอ๋องซื่อจื่อเจ้าค่ะ ชินอ๋องซื่อจื่อมาเจ้าค่ะ" หงเอ๋อร์เอ่ยพร้อมกับกำมือหลวมไว้ระหว่างอกประกอบแสดงถึงความตื่นเต้นอย่างออกนอกหน้า

          "แล้วอย่างไร"

          "โถ่ คุณหนูรองมิได้ยินเสียงปี่โหวแล้วหรือเจ้าค่ะ เป็นขบวนสู่ขอของชินอ๋องซื่อจื่อจะมาสู่ขอคุณหนูรองอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ คงเพราะรู้สึกผิดที่พลั่งมือทำร้ายคุณหนูรองเข้า คงเห็นว่าการมาขออภัยคงน้อยไป เลยยกขบวนมาสู่ขอคุณหนูไงล่ะเจ้าค่ะ หงเอ๋อร์เห็นแม่สื่อมาด้วย แม้แต่ชินหวางเฟยก็มาด้วยนะเจ้าค่ะ เอ้า! แล้วนี้ทำไมคุณหนูรองถึงยังไม่แต่งตัวอีก ชิงชิง มาช่วยข้าแต่งตัวให้คุณหนูรองเร็วเข้า เดี๋ยวจะไม่ทันขบวนสู่ขอของชินอ๋องซื่อจื่อหรอก" หงเอ๋อร์ร่ายยาวออกมา

          เพ้อเจ้อ ชินอ๋องซื่อจื่อเกลียดเหยาเมิ่งหรงอย่างกับอะไรดี

          หืออ ขบวนสู่ของั้นเหรอ ถ้าจำไม่ผิดก็ใกล้ ๆ กลางเรื่อง ก่อนที่เหยาเมิ่งหรงจะตายนี้

          "ไม่ได้นะ" หลี่เฉียวในร่างเหยาเมิ่งหรงตบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืน

          ฉันเพิ่งเข้าร่างนี้มาเอง แปบ ๆ จะตายอีกแล้วเหรอ บ้าน่า

          "ค่ะ คุณหนูรอง ช้ามิได้นะเจ้าค่ะ" หงเอ๋อร์ หันมามองท่าทางของเหยาเมิ่งหรงก่อนจะหันไปจัดชุดและเครื่องประดับต่าง ๆ ให้เข้าชุดกัน "คุณหนูรองจะต้องงดงามจนชินอ๋องซื่อจื่อตาค้างไปเลยเจ้าค่ะ"

          มาสู่ขอเหยาเมิ่งหรงสะที่ไหน มาสู่ขอเหยาเมิ่งซวี่ต่างหาก จำได้ว่าฉากนี้ เหยาเมิ่งหรงแต่งตัวจัดเต็ม เพราะคิดว่าผู้ชายมาสู่ขอตัวเองแน่ ๆ ที่ไหนได้ มาสู่ขอเหยาเมิ่งซวี่ ทำให้เหยาเมิ่งหรงรู้สึกถูกหักหน้าครั้งใหญ่ เลยอาละวาดยกใหญ่จนเป็นที่หน้าอับอายเพราะชินหวางเฟย แม่ของชินอ๋องซื่อจื่อก็มาด้วย จนโดนบิดาที่รักตนเองมาก สั่งกักบริเวณเป็นครั้งแรก

          แล้วถ้าเราไม่ไปล่ะ หรือไม่อาละวาดที่โถงรับแขกนั้นล่ะ ตอนนี้เราต้องเล่นไปตามบท หรือนอกบทได้นะ มันจะไม่โดนระบบขึ้น OCC อะไรนั้นใช่ไหม 

          แต่ถ้าอยากรู้ คงต้องลองไปที่โถงรับแขก แค่เราไม่อาละวาด และไม่มั่นใจออกนอกหน้าก็พอแล้วนิ

          โอเค ตามนั้น

          "หงเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไร" เหยาเมิ่งหรงขมวดคิ้วหลังหันไปเห็นชุดสีแดงที่แขวนอยู่ พร้อมเครื่องหัวทองชุดใหญ่

          ชุดอย่างกับเขาจะแต่งกันวันนี้

          "ชุดของคุณหนูรองไงเจ้าค่ะ คุณหนูรองต้องเด่นที่สุดจนกลบลูกอนุอย่างคุณหนูห้าให้ไม่สามารถเชิดหน้าชูคอได้อย่างไรล่ะเจ้าค่ะ"

          "หยุด หยุดมือของเจ้าลงเดี๋ยวนี้" ว่าแล้วเหยาเมิ่งหรงก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเปิดออกดู ก็พบกับชุดสีแดงล้นตู้

          เหยาเมิ่งหรง~~ เธอไม่คิดจะใส่สีอื่นบ้างรึไง ก็รู้หรอกผิวขาวใส่สีแดงแล้วสวย แต่นี้ก็เกินไป๊

          "ข้าไม่มีชุดสีอื่นเลยหรืออย่างไร"

          "ก็แต่ไหนแต่ไร คุณหนูชื่นชอบสีชาดนิเจ้าค่ะ"

          "มะ มีเจ้าค่ะ" เป็นชิงเอ๋อร์ที่ยกมือขึ้นพูด ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมา

           "เป็นชุดที่นายท่านซื้อให้เจ้าค่ะ แต่คุณหนูบอกว่าสีมันอ่อนเกินไป เลยไม่เคยหยิบออกมาใส่สักครั้ง" ชิงเอ๋อร์เอ่ยพร้อมถือกล่องไม้ไว้ในมือ

          "เอามาให้ข้าดูสิ" เหยาเมิ่งหรงเอ่ย พร้อมยื่นมือออกไปรับกล่องไม้มา พอเปิดดูก็เป็นชุดสีฟ้าอ่อน ปักลายด้วยด้ายสีม่วง

          "หงเอ๋อร์ก็ว่าสีมันอ่อนไปจริง ๆ นะเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่านายท่านคิดอันใดอยู่ถึงซื้อสีนี้ให้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคุณหนูรองชื่นชอบสีแดง สีจืด ๆ แบบนี้เหมาะกับลูกอนุอย่างคุณหนูห้ามากกว่าอีก" 

          "ความคิดของท่านพ่อ เจ้ากล้าสงสัยรึ" เหยาเมิ่งหรงเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้เพียงหางตามองหงเอ๋อร์ จนทำให้นางสะดุ้งรีบก้มหมอบลงกับพื้น

          "หงเอ๋อร์ผิดไปแล้ว คุณหนูโปรดลงโทษด้วย คุณหนูโปรดลงโทษด้วย"

          "หุบปากของเจ้าสะ ถ้าข้ามิได้อนุญาตอย่าได้คิดส่งเสียงออกมา" เหยาเมิ่งหรงเอ่ยเสียงนิ่งเย็น เพราะแบบนั้นทำให้ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าตั้งตรง นี้เป็นครั้งแรกที่เจ้านายของตนสั่งลงโทษหงเอ๋อร์ต่อหน้านาง

          เพราะหลี่เฉียวรำคาญความพูดมากของหงเอ๋อร์ จึงใช้อำนาจของเหยาเมิ่งหรงในการสั่งสาวใช้คนนั้นให้หุบปากสักที

          "ชิงเอ๋อร์ มาแต่งตัวให้ข้า ใส่ชุดที่ท่านพ่อซื้อให้นี้ล่ะ ส่วนเครื่องประดับเจ้าก็เลือกดูที่เข้ากับชุดมาแต่งให้ข้าก็แล้วกัน ไม่ต้องเยอะมาก"

          "เจ้าค่ะ"