เจ้าเดาสิ

               ภายในโถง

               ในโถงรับแขกที่ใหญ่พอสมควร บัดนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน สินสอดของหมั่น กองอยู่มากมายตรงทางเข้า พร้อมด้วยบ่าวไพร่จากจวนตระกูลฉู่ ส่วนด้านในก็เป็นชินหวางเฟย ชินอ๋องซื่อจื่อ รวมถึงแม่สื่อตามประเพณี ส่วนนายท่านของจวนเหยาก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก มิรู้ว่าชินอ๋องซื่อจื่อผู้นั้นจงใจจะทำอันใดกันแน่

               "อาเฉิน ยังมิรีบไปตามคุณหนูอีก" เหยาเฟิงไห่ หันไปบอกคนสนิท

                "อะ เอ่อ คุณหนูคนไหนขอรับนายท่าน" อาเฉินก้มลงมากระซิบถาม

               "ข้ามีบุตรีกี่คนก็ไปตามมาให้หมดนั้นล่ะ"

               "ขอรับ" ว่าแล้วอาเฉินก็เดินออกไป

               ผ่านไปประมาณ 2 จิบชา บุตรสาวตระกูลเหยาก็ค่อย ๆ ทยอยเข้ามาภายในโถงรับแขก ผู้ที่เดินมาถึงคนแรกคือคุณหนูห้าผู้สง่าเรียบร้อย ตามด้วยคุณหนูหกและคุณหนูเจ็ด ทั้งสามเดินมาทำความความเคารพชิงหวางเฟยกับชินอ๋องซื่อจื่อก่อนจะเดินไปนั่งลงประจำที่

               "หรงเอ๋อร์ล่ะ" ฮูหยินเหยาเอ่ยเสียงเบากับอาเฉิน

               "เมื่อครู่บ่าวไปตามแล้ว คุณหนูรองตอบรับเพียงรู้แล้วขอรับ" อาเฉินก้มไปตอบฮูหยินของจวน

               "ไม่กระตือรือร้น?" ฮูหยินสงสัย เพราะน่าจะมาตั้งแต่ไม่มีใครไปตาม ถึงจะอยากพูดความจริงกับบุตรีของตนแค่ไหนก็พูดไม่ออก เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นและดื้อรั้น แต่นี้ขบวนสู่ขอยกมาถึงจวน เจ้าตัวกลับยังไม่ก้าวขาออกจากห้อง

               "ไม่เลยขอรับ"

               "คารวะชินหวางเฟย ชินอ๋องซื่อจื่อ" เสียงเล็กหวานดังขึ้น ก่อนที่ร่างระหงส์ของอนุฉินเดินเข้ามาในโถงรับแขก

               "แม่เล็กฉิน" เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยเสียงเบา

               “ฟูจวิน ฮูหยินใหญ่” ว่าแล้วก็เดินมายอบกายให้เจ้าของจวน ก่อนจะเดินไปนั่งข้างหลังบุตรสาวของตนอย่างเหยาเมิ่งซวี่

               “แม่เล็กฉิน ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร มันผิดกฎ” เหยาเมิ่งซวี่หันไปกระซิบกับมารดาของตน

               “แล้วอย่างไร พ่อเจ้าไม่เอ่ยว่าแม่หรอก แม่น่ะ อนาคตแม่ยายของชินอ๋องซื่อจื่อเชียวนะ” อนุฉินเอ่ยกระซิบ

               “ท่านพ่อมิว่า แต่แม่ใหญ่เล่า อีกอย่าง ชินอ๋องซื่อจื่อมาสู่ขอพี่รองต่างหาก มิใช่ลูกหรอก” ว่าพลางก้มหน้าเขินอาย

               “จะไม่ใช่ลูกได้อย่างไร ดูสิ ชินอ๋องซื่อจื่อจ้องมองลูกอย่างไม่วางตาขนาดนั้น เป็นนางมารร้ายนั้นสะที่ไหน”

               “แม่เล็กฉิน คำพูดท่านมิน่าฟังเลย” แต่พอเหยาเมิ่งซวี่ หันหน้าไปทางที่ชินอ๋องซื่อจื่อนั่งอยู่ตามคำของมารดาตน ก็พบกับสายตาจ้องมองมาอยู่จริง ๆ จึงรีบก้มหน้าซ้อนความเขินอายเอาไว้

               “ว่าแต่ฟูจวิน แล้วคุณหนูรองล่ะ ใยยังไม่มา ปล่อยให้ชินหวางเฟยกับชินอ๋องซื่อจื่อรออยู่นาน ช่างไม่รู้กฎเกณฑ์เอาเสียเลย” อนุฉินตั้งใจเอ่ยเสียงดังให้ได้ยินกันอย่างทั่วถึง

               “ที่มิรู้กฎเกณฑ์คงเป็นเจ้ามากกว่า ฉินอี๋เหนียง เป็นอนุในเรือนหลังกลับมาเสนอหน้าอยู่ในนี้ได้” ไม่ทันไรเสียงคุ้นหูที่คนในจวนไม่ได้ยินเกือบอาทิตย์ก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างบางในชุดสีฟ้าอ่อน ปักลายดอกเหมยด้วยด้ายสีม่วง ประดับผมเล็กน้อยด้วยปิ่นเงินสองสามอันอย่างเรียบง่าย ใบหน้างามแต่งแต้มเพียงเล็กน้อยดูสบายตา ต่างจากเหยาเมิ่งหรงคนก่อนเป็นอย่างมากที่มักประโคมเครื่องแต่งกายสีฉูดฉาด และแต่งหน้าจนหนากลบความงามที่แท้จริงอย่างในตอนนี้

               “คารวะชินหวางเฟย คารวะชินอ๋องซื่อจื่อ” เหยาเมิ่งหรง เดินมายอบกายเล็กน้อยแด่ชนชั้นสูงทั้งคู่ ก่อนจะเดินไปทำความเคารพบิดาและมารดาของตน

               “ท่านพ่อ ท่านแม่” เอ่ยจบก็เดินไปนั่งลงข้าง ๆ ฮูหยินเหยามารดาของตน ที่ยื่นมืออกมารออยู่ก่อนแล้ว

               “แปลกตาเสียจริงที่คุณหนูรองปรากฏตัวเช่นนี้ นึกว่าจะประโคมเครื่องประดับอย่างทุกทีเสียอีก เดินไปไหนมาไหนนึกว่าเครื่องทองเดินได้” ว่าแล้วอนุฉินก็ป้องปากหัวเราะน้อย ๆ

               หลี่เฉียว คิดในใจว่า เดิมทีแล้ว อนุฉิน อนุภรรยาของพ่อตัวเองปกติเป็นคนชอบพูดจาค่อนขอดขนาดนี้เลย บุตรภรรยาเอกอย่างเหยาเมิ่งหรงยังกล้าพูดจาต่อว่าต่อหน้าพ่อแม่เขา แถมตอนนี้ยังมีชนชั้นสูงที่มีตำแหน่งนั่งอยู่ด้วย หลี่เฉียวเลยเปิดตัวด้วยการพูดจาสอดเสียดคืนตอนได้ยินประโยคที่พูดถึงเหยาเมิ่งหรง

               “ฉินอี๋เหนียง ใยอนุอย่างเจ้าถึงเสนอหน้าพูดจาค่อนขอดบุตรภรรยาเอกอย่างเปิ่นเสี่ยวเจี่ยได้” เหยาเมิ่งหรง เอ่ยออกมาโดยที่ไม่หันหน้าไปมองตรง ๆ เพียงแต่ปรายมองเท่านั้น

               “พี่รอง ใยถึงเอ่ยวาจากับแม่เล็กฉินอย่างนั้นเล่า อย่างน้อยแม่เล็กฉินก็ถือว่าเป็นแม่ของพวกเรานะเจ้าค่ะ” เป็นเหยาเมิ่งซวี่ที่เอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ

               “เฮอะ ถือว่าเป็นแม่เช่นนั้นหรือ แม่ใคร แม่เจ้าสิ เป็นเพียงอนุแต่กลับพูดจาให้บุตรภรรยาเอกอย่างข้าดูเป็นตัวตลกต่อหน้าผู้สูงศักดิ์เช่นนี้” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยกลับ

               “แม่เล็กฉินก็มิได้เอ่ยอันใดที่ทำให้พี่รองเป็นดูตัวตลกเลยนะเจ้าค่ะ”

               “หืออ น้องห้า เจ้าหูหนวกหรือ”

               “จะ เจ้าคะ?”

               “เครื่องทองเดินได้ เจ้าฟังว่านั้นเป็นคำชมรึ”

               “กะ ก็นั้น...เอ่ยชมว่าพี่รองดูร่ำรวยอย่างไรเล่าเจ้าค่ะ”

               “พอแล้ว หยุดทั้งคู่ ช่างมิมีมารยาทเอาเสียเลย ชินหวางเฟยกับชินอ๋องซื่อจื่อนั่งอยู่นี้ทั้งคน พวกเจ้ายังโต้เถียงกันอยู่ได้” นายท่านของจวนเอ่ยห้ามทัพ ก่อนจะหันไปทางชินอ๋องซื่อจื่อที่ส่งสายเกลียดชังมาทางบุตรีคนรองของตน

               “เอ่อ ชินอ๋องซื่อจื่อ ท่านมาที่นี่ มีธุระอันใดหรือพะยะค่ะ”

               “ใต้เท้าเหยา ของมากมายเพียงนี้ ท่านดูก็น่าจะรู้ว่าเปิ่นซื่อจื่อมาสู่ขอบุตรีของท่านอย่างไรเล่า”

               “ชะ เช่นนั้นหรือ ช่างเป็นเกียรติต่อตระกูลเราเสียจริง แล้วบุตรีคนใดของข้าที่ท่านต้องตากันเล่า”

               หลังจากเหยาเฟิงไห่เอ่ยจบ ก็ไม่มีใครเอ่ยอันใดออกมา ชินอ๋องซื่อจื่อที่รอจังหวะให้เหยาเมิ่งหรงผู้หลงตัวเองนั้นเสนอตนออกมา กลับกลายเป็นว่านางนิ่งเฉย พลางเป่าชาไล่ความร้อนก่อนจะค่อย ๆ จิบ อย่างมิสนใจใคร หรือเรื่องอันใดเลย

               “ว่าอย่างไรล่ะซื่อจื่อ” เหยาเฟิงไห่ถามซ้ำเมื่อเกินความเงียบขึ้น

               “ฟูจวิน จะเป็นใครเล่า ต้องเป็นคุณหนูรองอยู่แล้ว ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณหนูรองมีใจให้ชินอ๋องซื่อจื่อ จนไล่สตรีที่เข้าหาชินอ๋องซื่อจื่อไปเสียหมด ยินดีด้วยคุณหนูรอง ในที่สุดก็สมปรารถนาแล้ว” เป็นอีกครั้งที่อนุฉินเอ่ยขัดขึ้นมา

               “ใช่อย่างที่ฉินอี๋เหนียงว่าหรือ เปิ่นเสี่ยวเจี่ยโดนชินอ๋องซื่อจื่อทำร้ายเข้าให้เมื่อหลายวันก่อน ผ่านมาเจ็ดแปดวันแล้วแม้แต่คำขอโทษ ข้ายังไม่ได้รับเลย”

               “เรื่องนั้น ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจ้าหาเรื่องก่อน” กลายเป็นชินอ๋องซื่อจื่อที่หันมาเอ่ยกับเหยาเมิ่งหรง

               “หาเรื่องก่อน? ซื่อจื่อเข้าใจอันใดผิดหรือเปล่า เป็นสาวใช้น้องห้าที่ไร้มารยาทกับข้า ข้าแค่จะสั่งสอนสาวใช้แต่น้องห้าดันเอาตัวมาบัง ท่านที่เข้ามาเห็นกลับไม่คิดถามความแล้วซัดพลังธาตุใส่ ตั้งใจขนาดนั้นยังบอกพลั่งมือ”

               “จะ เจ้า”

               “เฮ้ออ จะมาสู่ขอใครก็แล้วแต่ท่าน ข้าเหนื่อยแล้ว ข้ามิได้ฝึกพลังธาตุโดนพลังซัดใส่แบบนั้นยังมิหายดี จะกลับไปพักผ่อน”

               “ตะ แต่ว่า พี่รอง...”

               “น้องห้า ข้าว่าชินอ๋องซื่อจื่อมาสู่ขอเจ้ามากกว่านะ ดูได้จากที่ปกป้องเจ้าออกนอกหน้าขนาดนั้น อีกอย่างเปิ่นเสี่ยวเจี่ยไม่สนตำแหน่งเล็ก ๆ อย่างฟูเหรินของซื่อจื่อหรอก ตำแหน่งสตรีที่ยิ่งใหญ่กว่านี้สิถึงจะเหมาะกับเปิ่นเสี่ยวเจี่ย”

               “พี่รองหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยเสียงเบาปนสับสน

               “เจ้าเดาสิ”

               ว่าแล้วเหยาเมิ่งหรงก็ยอบกายทำความเคารพชินหวางเฟยที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึง ในนิยายบรรยายไว้ว่าเป็นคนมิค่อยพูดจา แต่หลี่เฉียวก็ไม่นึกว่าจะเงียบจนไม่พูดเลยแบบนี้

               เสร็จแล้วก็หันไปยอบกายให้บิดาและมารดาของตน

               “พักผ่อนเถิดหรงเอ๋อร์” ฮูหยินเหยาเอ่ย เหยาเมิ่งหรงยิ้มรับก่อนจะเดินออกไปจากโถงรับแขก

               ที่จริงการมาโถงรับแขกครั้งนี้ อยากพิสูจน์ว่าหลี่เฉียวจะเล่นนอกบทได้หรือเปล่า ถึงมิได้อาละวาดทำร้ายข้าวของ เดินไปตบหน้าเหยาเมิ่งซวี่อย่างในต้นฉบับ แต่ก็แสดงความดุร้ายไปพอสมควร เพราะโดยนิสัยเดิมของหลี่เฉียวแล้ว ก็เป็นพวกไม่ยอมคนอยู่แล้ว

               ตอนอ่านแรก ๆ ก็ตงิดกับลักษณะนิสัยของนางเอกนิยายเรื่องนี้ แต่พอได้มาเจอจริง ๆ ก็เข้าใจได้ ว่าเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงด้วยกันเองถึงจะดูออกว่า ตอแหล แสร้งเป็นแม่ดอกบัวขาว

               “แล้วเรื่องสู่ขอ ตกลงแล้วท่านมาสู่ของบุตรีคนใดหรือ” เหยาเฟิงไห่ถามย้ำอีกรอบ

               “แน่นอนว่าเป็นสตรีที่นุ่มนวลอ่อนโยน กิริยามารยาทเรียบร้อย อย่างเหยาเมิ่งซวี่” ชินอ๋องซื่อจื่อถอนสายตาจากแผ่นหลังเล็กในชุดสีฟ้าอ่อนออกไป หันไปตอบเหยาเฟิงไห่พลางมองไปที่เหยาเมิ่งซวี่ที่ใบเล็กหน้ากำลังแสดงความเขินอาย

               “เช่นนั้นหรือ แล้วเจ้าล่ะซวี่เอ๋อร์ จะว่าอย่างไร” ผู้เป็นบิดาหันไปถามบุตรี

               “เอ่อ...ข ข้า คิดว่าตนที่เป็นลูกอนุคงมิคู่ควรกับซื่อจื่อหรอก พี่รองสิถึงจะเหมาะสมกัน” เหยาเมิ่งซวี่ตอบเสียงแผ่ว แต่ในหัวกลับคิดถึงแต่คำพูดที่เหยาเมิ่งหรงเอ่ยกับตน

               “สตรีร้ายกาจเช่นนั้นจะเหมาะกับเปิ่นซื่อจื่อได้อย่างไร เจ้าที่ทั้งอ่อนหวานและอ่อนโยนสิ เหมาะสมที่สุด เปิ่นซื่อจื่อมิสนเรื่องบุตรภรรยาเอกหรืออนุหรอก”

               “ว่าอย่างไร ตอบรับคำสู่ขอของเปิ่นซื่อจื่อหรือไม่” ไม่ว่าเปล่าเดินมากุมมือเล็กของเหยาเมิ่งซวี่ไว้

               “พะ เพคะ ตอบรับคำสู่ขอเพคะ” เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยตอบอย่างเอียงอายพร้อมค่อย ๆ ดึงมือกลับก่อนที่ชินอ๋องซื่อจื่อกำลังจะประทับริมฝีปากลงที่มือ

               “ดียิ่ง” ชินอ๋องซื่อจื่อเอ่ยออกมา

               หลังจากนั้นทั้งสองตระกูลจนคุยกันถึงเรื่องสินสอด งานแต่งต่าง ๆ ฤกษ์มงคล เรื่องต่าง ๆ มากมายที่จำเป็นสำหรับงานแต่ง

               ภายในห้องแห่งหนึ่งในจวนเหยา

               “สมกับเป็นของหมั่นของซื่อจื่อ ดูสิ ซวี่เอ๋อร์ ไข่มุกหลากสี” อนุฉินเอ่ยอย่างตื่นเต้น พลางจับนู้นจับนี้ไปเรื่อย

               “ใยแม่เล็กฉินถึงอารมณ์ดีนัก ถูกท่านพ่อกักบริเวณไม่คิดเสียใจบ้างหรือเจ้าคะ” เพราะเรื่องในวันนี้ที่อนุฉินไปปรากฏตัวอยู่เรือนหน้าทำให้โดนเจ้าของจวนอย่างเหยาเฟิงไห่สั่งกักบริเวณอย่างไม่มีกำหนด

               “เสียใจทำไม เดี๋ยวแม่ก็หาทางอ้อนวอนพ่อเจ้าให้ปล่อยตัวแม่ทันวันส่งตัวเจ้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแน่ ซวี่เอ๋อร์มิต้องห่วง” อนุฉินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

               “ถึงท่านพ่อยกเลิกคำสั่งกักบริเวณท่าน ท่านก็ไปส่งข้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวมิได้หรอก อย่าลืมสิ ท่านเป็นอนุ” เหยาเมิ่งซวี่ถอนหายใจ

               “ช่างเรื่องของแม่เถอะ ว่าแต่เจ้า คิดเรื่องอะไรอยู่ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว”

               “คำพูดของเหยาเมิ่งหรง”

               “คำพูดอะไร”

               “นางบอกว่าแค่ตำแหน่งฟูเหรินของซื่อจื่อมันเล็กเกินไปสำหรับนาง นางต้องการตำแหน่งสำหรับสตรีที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น”

               “แล้วตำแหน่งอะไรล่ะ”

               “โถ่ แม่เล็กฉิน ตำแหน่งสตรีที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น คือตำแหน่งสนมของฮ่องเต้อย่างไรล่ะ แต่อย่างนางคงคิดอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น อีกทั้งฮ่องเต้ก็พระชนมายุมากแล้ว”

               “ซวี่เอ๋อร์ เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่”

               “ตำแหน่งที่นางต้องการ คือตำแหน่งที่ว่างอยู่ในตำหนักตงกง” เหยาเมิ่งซวี่หันมาจับไหล่อนุฉินอย่างแรง

               “อะ อะไรของเจ้า ซวี่อ๋อร์”

               “ไท่จื่อเฟย นางต้องการเป็นไท่จื่อเฟย!!”