ลอบโจมตี

               ภายในห้องส่วนตัว ตั้งแต่เข้ามานั่ง ชนชั้นสูงทั้ง 3 ก็ยังคงเงียบไม่พูดจากัน จนเสี่ยวเอ้อร์ที่เดินเข้าเดินออกนำอาหารมาวางเป็นต้องเกร็งทุกครั้ง และดูเหมือนนักเล่านิทานจากเป่ยโจวก็ดูไม่น่าสนใจเท่าลูกค้าภายในห้องส่วนตัวของโรงเตี๊ยมชุนหลาน เพราะหูตาผู้คนภายในร้านมิได้ฟังนักเล่านิทานกันเลย เพียงแต่พากันจับจ้องไปยังชั้นสอง ห้องที่ชมการแสดงหรือนั่งฟังนิทานที่ดีที่สุด

               เหยาเมิ่งหรงกรอกตาไปมา ที่ยอมมานั่งในห้องรับรองส่วนตัวก็เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาจนเกินไป กลับกลายเป็นว่ามีสายตาอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวภายในห้องรับรองมากกว่าเดิมเสียอีก

               เป็นแบบนี้ ฟังนิทานไม่รู้เรื่องแน่ ๆ

               “ซวี่เอ๋อร์ เจ้ามีชุดสีแดงด้วยหรือ” เป็นฉู่เฟยเทียนที่เปิดปากเป็นคนแรกหลังเข้ามานั่งภายในห้องส่วนตัวนี้ตั้งนาน

               “เจ้าค่ะ ซื่อจื่อมองแล้ว คิดเห็นเช่นไร” เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยยิ้ม ๆ พลางลูบไปที่แขนเสื้อแก้ขัดเขินอย่างไม่มั่นใจ

               “งาม ดูงามแปลกตาดี ปกติซวี่เอ๋อร์ใส่แต่ชุดสีอ่อน ๆ แต่เมื่อแต่งสีแดงเช่นทำให้เจ้าดูโดดเด่นขึ้นมาเลยทีเดียว” เอ่ยจบก็ยกจอกเหล้าขึ้นดื่ม

               “คำชมของซื่อจื่อ ซวี่เอ๋อร์มิกล้ารับเจ้าค่ะ...” เหยาเมิ่งซวี่เว้นจังหวะไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “เทียบกับพี่รองในชุดสีแดงแล้ว ซวี่เอ๋อร์เทียบไม่ติดเลยเจ้าค่ะ”

               นั่งอยู่เฉย ๆ แท้ ๆ โดนสาดน้ำร้อนใส่สะงั้น

               เหยาเมิ่งหรงกรอกตาขึ้นหลังได้ยิน กำลังนั่งฟังนิทานเพลิน ๆ กลับโดนพูดกระแนะกระแหนใส่เสียอย่างนั้น เหยาเมิ่งหรงไม่ตอบโต้อะไร ทำหูทวนลมเอาแต่คีบเนื้อผัดเข้าปาก

               “เอ่อ วันนี้พี่รองดูแปลกตาไปนะเจ้าค่ะ อาจะเป็นเพราะชุดสีม่วงกับปิ่นแค่ไม่กี่อัน”

               “เช่นนั้นหรือ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยสั้น ๆ

               “พี่รองมักดูโดดเด่นเสมอในชุดสีแดง และเครื่องประดับทอง”

               ยังไม่หยุดความพยายามอี๊ก

               “ข้าโดดเด่นเสมอแหละ มิว่าข้าจะใส่ชุดสีไหน หรือประดับผมด้วยเครื่องประดับที่ต่างไป เจ้ามิคิดเช่นหรือ น้องห้า” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยจบก็ยกยิ้มให้แล้วยกเหล้าขึ้นดื่ม

               “พี่รองดื่มสุราได้ด้วยหรือเจ้าคะ” เหยาเมิ่งซวี่ทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นเหยาเมิ่งหรงยกเหล้าขึ้น

               เอ๊ะ อย่าบอกจะว่าเหยาเมิ่งหรงไม่เคยดื่มเหล้า ในนิยายก็ไม่เคยบรรยายไว้ถึงความสามารถในการดื่มสะด้วย

               เหยาเมิ่งหรงหันไปหาชิงเอ๋อร์ นางส่ายหัวให้น้อย ๆ เหมือนรู้ถึงคำถามของนายตน ชิงเอ๋อร์รับใช้เหยาเมิ่งหรงมาตลอดทำไมจะไม่รู้ว่าเหยาเมิ่งหรงมิเคยดื่มเหล้า แต่กลับกัน หลี่เฉียวดื่มเป็นชีวิตจิตใจ เครื่องดื่มอย่างเดียวที่ทำให้ผ่อนคลายจากงานหนักได้ ก็เหล้านี้แหละ

               “ข้าดื่มได้หรือดื่มมิได้ จำเป็นต้องบอกเจ้ามิใช่หรือ”

               “บทสนทนาของพี่น้อง ช่างรื่นรมย์นัก” ฉู่เฟยเทียนที่เงียบหูฟังเอ่ยขึ้นมา

               “จะถือว่าเป็นคำชม” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย

               “ชินอ๋องซื่อจื่อ มีคนอยากเข้าพบท่านขอรับ” เสียงคนสนิทของฉู่เฟยเทียนดังขึ้น

               “ใคร” ฉู่เฟยเทียนตอบส่ง ๆ

               “ข้าน้อยเอง” ผู้ที่อยากเข้าพบเดินเข้ามาในห้อง เป็นคุณชายท่านหนึ่งหล่อเหลาเอาการ รูปร่างสูงโปร่ง ร่างกายกำยำ กลิ่นอายบ่งบอกถึงบุรุษชาติทหาร

               รองแม่ทัพเสิ่น เสิ่นหลิวหยาง

               “คารวะชินอ๋องซื่อจื่อ”

               “หลิวหยาง เป็นเจ้าเอง นั่งเถิด” ชินอ๋องซื่อจื่อเอ่ย

               “ขอรับ”

               “คุณหนูห้า...เอ่อ คุณหนูรอง” เสิ่นหลิวหยางนั่งลงแล้วเอ่ยทักทายเหยาเมิ่งซวี่ ก่อนจะหันมาแล้วพบว่าผู้ที่นั่งอยู่ข้างตนเป็นคุณหนูรอง เหยาเมิ่งหรง เพราะนางอยู่ในชุดสีม่วง เขาจึงนึกว่าเป็นสหายของคุณหนูห้ามากกว่าเป็นคุณหนูรอง

               “ท่านรองแม่ทัพ” เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยยิ้มตอบ

               ส่วนเหยาเมิ่งหรงเพียงหันไปยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะสนใจอาหารตรงหน้าและฟังเสียงนักเล่านิทานมากกว่า

               “ไม่นึกว่าจะเป็นคุณหนูรอง”

               “แล้วท่านรองแม่ทัพคิดว่าเป็นใครหรือ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย แล้วคีบเป็ดย่างเข้าปากต่อ เพราะบุรุษอย่างเสิ่นหลิวหยางไม่ใช่แบบที่หลี่เฉียวชอบ หลี่เฉียวเลยไม่คิดสนใจมากนัก

               “ไม่นึกว่าคุณหนูรองจะเจริญอาหารเช่นนี้” เสิ่นหลิวหยางอย่างแปลกใจ ผู้ที่มักรักษากิริยา ทำตัวสูงส่ง กลับคีบอาหารกินอย่างไม่วางมือ

               “โรงเตี๊ยมชุนหลานมีอาหารเลิศรสมากมาย จะพลาดได้อย่างไร” เหยาเมิ่งหรงยักไหล่ไม่สนใจ พลางคีบปลาเปรี้ยวหวานกินอีกจาน

               “นั้นสิ” เสิ่นหลิวหยางหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะยกจอกหล้าขึ้นดื่ม

               “วันนี้คุณหนูรองดูแปลกตาเป็นอย่างมาก อย่างกับคนละคน” เสิ่นหลิวหยางเอ่ยหลังจากวางจอกเหล้าลง

               “เพียงเพราะข้ามิได้ใส่ชุดสีแดงนั้นหรือ หากจะดูแปลกคงเป็นว่าที่เสี่ยวฟูเหรินอย่างน้องห้าของข้ามากกว่า” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยพลางยักคอให้เสิ่นหลิวหยางมองไปทางเหยาเมิ่งซวี่

               “นั้นสิ ข้ามองจากไกล ๆ นึกว่าคุณหนูห้าคือคุณหนูรองเสียอีก” เสิ่นหลิวหยางเอ่ยยิ้ม ๆ อย่างไม่คิดอะไรมาก

               ซื่อจริง ๆ เสิ่นหลิวหยาง

               “คิคิ ท่านรองแม่ทัพ เหมือนท่านพูดเป็นนัย ๆ ว่าน้องห้าแต่งตัวเลียนแบบข้าอย่างนั้นแหละ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยพร้อมป้องปากหัวเราะน้อย ๆ ส่วนเหยาเมิ่งซวี่เหมือนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย แต่ก็ทำได้แต่กำแขนเสื้อตน

               “เอ่อะ เอ่อ คุณหนูห้าอย่างเพิ่งคิดมากไป ข้าหมายถึงมีความสง่างามแบบคุณหนูรองน่ะ”

               แล้วมันต่างกันตรงไหนกับประโยคก่อนหน้านี้ ยิ่งตอกย้ำเหยาเมิ่งซวี่ยิ่งขึ้นไปอีก

               “ขอบคุณสำหรับคำชมเจ้าค่ะ” เหยาเมิ่งซวี่หัวเราะน้อย ๆ

               เสิ่นหลิวหยางไม่เข้าใจว่าเขาพูดผิดตรงไหน เพราะมองไปยังเหยาเมิ่งหรงก็กำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั้น ไล่มองไปยังฉู่เฟยเทียนก็แค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่สายตาที่มองทางเสิ่นหลิวหยางเหมือนกำลังเอ่ยว่า เจ้าโง่ ส่วนเหยาเมิ่งซวี่ก็เอาแต่นั่งก้มหน้า

               ข้าเอ่ยอะไรผิดไปเหรอ

               เสิ่นหลิวหยางได้แต่คิดในใจ แต่ก่อนจะได้สนใจอะไร สัญชาตญาณนักรบก็ตื่นตัวรู้สึกถึงความอันตราย

               “ลอบโจมตี!!” เสิ่นหลิวหยางเอ่ย ก่อนจะดึงเหยาเมิ่งหรงออกให้พ้นใบมีดที่พุ่งไปทางนาง

               “โอ้ยย” เหยาเมิ่งหรงร้องขึ้น เมื่อจู่ ๆ โดนดึงแขนกะทันหัน เสิ่นหลิวหยางรวบเอวเหยาเมิ่งหรงเข้าใกล้ จนปลายจมูกชนเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างแรง ก่อนจะพาร่างเล็กเข้ามุมอับของห้อง

               “ทำคุณหนูรองเจ็บหรือ” เสิ่นหลิวหยางก้มลงมาถาม

               “รองแม่ทัพ อกท่านแข็งเกินไปแล้ว” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยพลางยกมือขึ้นมาลูบจมูกน้อย ๆ

               ความผิดเขาเหรอ

               เสิ่นหลิวหยางคิดในใจ แต่เมื่อเห็นภาพชัด ๆ และความใกล้ชิดนี้ทำเอาเขาหูแดงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ก็คุณหนูรองเหยางดงามน้อยเสียที่ไหน

               “ฆ่า!!!”

               “กรี้ดดดดดดดดด”

               “กรี้ดดดดดดด”

               ไม่นานหลังจากใบมีดที่พุ่งมาทางเหยาเมิ่งหรง กลุ่มคนในชุดสีดำก็บุกเข้ามาภายในชั้นสองของโรงเตี๊ยมชุนหลานนับสิบ ทำให้เกิดความชุลมุนวุ่นวาย และกลุ่มชุดดำจำนวนไม่น้อยที่พุ่งมาทางเหยาเมิ่งหรงและเสิ่นหลิวหยาง

               เห็นดังนั้น เสิ่นหลิวหยางรีบดันตัวเหยาเมิ่งหรงให้เข้ามาซ่อนหลังตน ก่อนที่มือขวาอันว่างเปล่าจะค่อย ๆ มีน้ำไหลออกกลายเป็นดาบกล้าใช้ฟันกลับชายชุดดำไป เมื่อมีจังหวะว่างก็รีบดึงข้อมือของเหยาเมิ่งหรงที่ยืนแข็งอยู่ออกจากห้องส่วนตัวที่แคบนี้ไป ทางด้านฉู่เฟยเทียนก็ตอบโต้กับกลุ่มชุดดำด้วยธาตุไฟของตน โดยดันเหยาเมิ่งซวี่ซ่อนไว้ข้างหลัง

               “กรี้ดดดดด” เหยาเมิ่งหรงร้องออกมาเมื่อหันหลังไปมองก็เห็นกลุ่มชายชุดดำกำลังง้างดาบจะฟาดใส่ตน แต่เสิ่นหลิวหยางดึงออกทันปลายดาบจึงกรีดลงชายกระโปรงจนแหว่งแทน

               พ่อมึง แม่มึง สถานการณ์อะไรว่ะเนี่ย เคยเห็นแต่ในหนัง ไม่นึกว่าจะเจอกับตัวเอง

               หลี่เฉียวลืมนึกไปเลยว่านี้มันนิยายย้อนยุคสมัยก่อนที่มีการฆ่ากันเป็นว่าเล่นเพื่อชิงอำนาจ แต่เหยาเมิ่งหรงถึงจะเป็นลูกขุนนางชั้นสูง แต่ก็ไม่ได้มีอำนาจอะไรจนถึงขนาดโดนตามฆ่าแบบนี้นิ หรือเคยไปขัดขาใครเข้า พวกบรรดาสตรีเหล่านั้นที่ชื่นชอบฉู่เฟยเทียนหรือ

               เหยาเมิ่งหรงงงงง เธอทำอารายยยลงไป สร้างศัตรูไปทั่วแต่ดันไม่ฝึกพลังธาตุเนี่ยนะ

               “กรี้ดดดดดดดดดดด” เหยาเมิ่งหรงร้องขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อดาบของชายชุดดำคนหนึ่งฟันลงมายังแขนของเหยาเมิ่งหรงที่เสิ่นหลิวหยางจับอยู่ เห็นดังนั้นเสิ่นหลิวหยางจึงปล่อยมือแล้วผลักเหยาเมิ่งหรงออกห่าง จนนางถอยหลังไปชนเข้ากับหงเอ๋อร์และชิงเอ๋อร์ที่วิ่งหนีออกมาหลบกันที่มุมสักมุมของโรงเตี๊ยม ส่วนเสิ่นหลิวหยางก็หมุนตัวมาจัดการฟันไปที่ลำตัวของชายชุดดำคนนั้น ไม่ทันที่จะวิ่งเข้าไปคุ้มครองเหยาเมิ่งหรงต่อ ก็โดนชายชุดชุดมาขวางไว้สะก่อน

               “คุณหนูทางนี้เจ้าค่ะ” เป็นชิงเอ๋อร์ที่รีบดึงเหยาเมิ่งหรงให้วิ่งลงมาบันไดมา แต่เมื่อจะมีชายชุดดำพุ่งเข้ามา ชิงเอ๋อร์ก็ใช้พลังธาตุของตน ดินจากกระถางต้นไม้มารวมกันที่เหลือฝ่ามือของชิงเอ๋อร์ ก่อนที่นางจะดันมือออกไป ก้อนดินพวกนั้นก็พุ่งไปยังชายชุดอย่างแรง ส่งผลให้กระเด็นออกไป

               ฟิ้ววว

               “อึก” อยู่ ๆ ธนูไฟก็พุ่งตรงมาที่เหยาเมิ่งหรง แต่ชิงเอ๋อร์ก็มาบังไว้แต่เพราะสร้างกำแพงดินขึ้นมากั้นไม่ทัน ทำให้ลูกธนูทะลุกำแพงดินปักเข้าที่ไหล่ของชิงเอ๋อร์

               “ชิงเอ๋อร์!” เหยาเมิ่งหรงรับตัวชิงเอ๋อร์ที่เอนมา ภาพเหล่านั้นติดตาจนทำให้เหยาเมิ่งหรงตัวสั่นเครือด้วยความกลัว เหตุการณ์ตรงหน้า มันสามารถทำให้นางตายได้ง่าย ๆ เลยนะ

               “เสียใจด้วยที่เจ้าจะพลาดตำแหน่งชิงหวางเฟย” ชายชุดดำคนนั้นพูดขึ้น

               เอ๊ะ

               “ตายซะ”

               “คุณหนู!!” ในขณะที่ชายชุดดำกำลังพุ่งมาด้วยดาบชิงเอ๋อร์ก็เอาตัวเองมาบังเหยาเมิ่งหรงไว้

               “ไม่นะ!!” แต่เหยาเมิ่งหรงดึงชิงเอ๋อร์ออก ก่อนจะหลับตายื่นมือออกไปหวังจะกั้นมีดไม่ให้แทงเข้ามา ในเสี่ยววินั้น หลี่เฉียวคิดว่าตัวเองช่างโง่เหลือเกิน มือเปล่ามันจะไปหยุดดาบได้ยังไง

               แต่เมื่อปลายดาบเข้ามาใกล้ฝ่ามือของเหยาเมิ่งหรง อยู่ ๆ ปลายดายก็กลายเป็นน้ำแข็งและไล่ไปเรื่อย ๆ ตามตัวดาบ จนถึงด้ามดาบ เพราะความเย็นเฉียบพลันจากดาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง ทำให้ชายชุดดำปล่อยดาบน้ำแข็งออกจากมือ จนล่วงไปที่พื้นแล้วแตกกระจาย

               เพล้ง!!

               เหยาเมิ่งหรงลืมตาขึ้นเพราะเสียง ก่อนจะนึกถึงลูกธนูที่ที่พุ่งเข้ามาปักไหล่ของชิงเอ๋อร์และคิดว่าหากมันปักไปที่คนชั่วนั้นคงจะดี ทันใดนั้นลูกธนูน้ำแข็งก็พุ่งออกจากฝ่ามือของเหยาเมิ่งหรงนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าใส่ร่างของโจรชั่วอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ชายชุดดำคนนั้นจะสร้างไฟขึ้นมากั้นแต่ลูกธนูน้ำแข็งก็มีเยอะอีกทั้งยังทรงพลังจนเข้าเสียบร่างโจรชั่วคนนั้นจนพรุนไปหมด เกินเป็นภาพสยดสยองต่อหน้าของ หลี่เฉียว

               เหยาเมิ่งหรงกำมือลง ลูกธนูน้ำแข็งเหล่านั้นก็หยุดลงเช่นกัน ก่อนที่ตัวจะสั่นเทาด้วยความกลัวเพราะตนเองพึ่งจะฆ่าคนไป ดวงตาแข็งค้างมองไปยังศพของโจรชั่วที่ยังมีลูกธนูน้ำแข็งปักทั่วร่าง แต่ร่างกายเหมือนอ่อนแรงเป็นอย่างมาก ทำให้ดวงตาปิดลง และร่างกายที่ร่วงตามแรงโน้มถ่วง ไม่ทันได้ล้มถึงพื้น หงเอ๋อร์ก็ประคองไว้ได้ทัน

               “คุณหนูรองสลบไปแล้ว!! ใครก็ได้ช่วยด้วย” หงเอ๋อร์ร้องลั่นเมื่อเห็นนายตนเป็นลมไป

               “เดี๋ยวข้าช่วย” เสิ่นหลิวหยางที่กำลังจะลงมาปกป้องตามหลัง ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แม้จะตกใจที่คุณหนูรองเหยาใช้พลังธาตุได้ แต่ที่น่าตกใจกว่าคือพลังของนาง เป็นเหมันตธาตุ

               เสิ่นหลิวหยางเดินมานั่งลงใกล้ ๆ ร่างเล็กของเหยาเมิ่งหรง ก่อนจะค่อย ๆ ประคองและหัวเล็กให้มาซบที่ไหล่ของตน ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมา

               เบาเกินไปแล้ว

               “มิต้องเป็นห่วง คุณหนูรองเพียงแค่เป็นลมไป” เสิ่นหลิวหยางหันไปเอ่ยกับสาวใช้ข้างกายของเหยาเมิ่งหรง ก่อนจะสังเกตเห็นไหล่ของชิงเอ๋อร์ที่บาดเจ็บ “ส่วนเจ้าเองก็บาดเจ็บ บาดแผลจากธนูไฟหากไม่รีบรักษามันจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนร่างกายเจ้า”

               “เจ้าค่ะ”

               “ซื่อจื่อ คงต้องเชิญท่านไปที่จวนเหยาเช่นกัน” เสิ่นหลิวหยางเอ่ยโดยที่ไม่ได้หันไปมอง

               “เดี๋ยวข้าตามไป” ฉู่เฟยเทียนเอ่ย

               “ซื่อจื่อเจ้าค่ะ ซวี่เอ๋อร์กลัวจังเลย” เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยพร้อมทั้งเกาะแขนฉู่เฟยเทียนเอาไว้

               “มิต้องกลัว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว” ว่าแล้วก็ดันแขนที่เกาะอยู่ของเหยาเมิ่งซวี่ออก