บังเอิญหรือตั้งใจ

               “ไท่จื่อเฟย? ซวี่เอ๋อร์เจ้าพูดจาเหลวไหล” อนุฉินส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปดูทรัพย์สมบัติต่อ

               “ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันใดได้เล่าแม่เล็กฉิน เหยาเมิ่งหรงน่ะ ต้องการอยู่เหนือข้า นางมารร้ายนั้นต้องการตำแหน่งไท่จื่อเฟยแน่นอน” เหยาเมิ่งซวี่ถอนหายใจหนัก พลางกรอกตาเมื่อเห็นมารดาของตนพึงพอใจกับสมบัติแค่หยิบมือ

               “แม่เล็กฉิน ท่านพอใจกับแค่สมบัติเพียงเท่านี้หรือ” เหยาเมิ่งซวี่เดินไปดึงปิ่นทองออกจากมือของอนุฉิน

               “ซวี่เอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอะไร”

               “ข้ามิยอมอยู่ใต้เหยาเมิ่งหรงเด็ดขาด อย่างไรข้าต้องสูงกว่านาง”

               “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร อีกเดือนกว่า ๆ เจ้าก็จะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเข้าจวนตระกูลฉู่แล้ว เป็นเสี่ยวฟูเหริน และภายภาคหน้าเจ้าก็จะกลายเป็นชินหวางเฟย”

                    “ยังไม่พอ!!” เหยาเมิ่งซวี่แผดเสียงออกมา

               “ซวี่เอ๋อร์เจ้าเป็นอะไร” อนุฉินสะดุ้งตัวโหย่งก่อนจะถามออกมาเสียงเบา บุตรีของตนที่เมื่อต่อหน้าผู้คนมักเรียบร้อยอ่อนหวาน เป็นเด็กที่เชื่อฟัง ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังจะเป็นเด็กที่มักใหญ่ใฝ่สูง

               ช่างเลี้ยงบุตรีได้ออกมาดียิ่งนัก

               “ข้าจะมิยอมให้เหยาเมิ่งหรง ได้ตำแหน่งไท่จื่อเฟยเด็ดขาด”

               “หรือเจ้าจะเอาตำแหน่งนั้นมาเอง” อนุฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก

               “เจ้าค่ะ”

               “ห๊า เหลวไหล เดี๋ยวเจ้าก็จะแต่งงานกับชินอ๋องซื่อจื่อแล้ว!! เอ่อ แล้วเจ้าจะเอาตำแหน่งไท่จื่อเฟยมาได้อย่างไร” อนุฉินลดเสียงลงเมื่อตนพูดดังเกินไปพลางมองซ้ายขวาระแวงรอบข้าง

               “เดี๋ยวข้าจะหาทางล้มเลิกงานแต่งครั้งนี้เอง หรือไม่นางมารร้ายนั้นอาจอาละวาดขึ้นมาอีกก็ได้ เช่นนั้นข้าก็หาเรื่องยกเลิกงานแต่ง”

               “แล้วแต่เจ้า แต่ต้องระมัดระวังด้วย”

               “ซวี่เอ๋อร์ระมัดระวังอยู่แล้ว”

               ยามซวี (19.00-20.59)

               ชิงชิง ค่อย ๆ หวีผมดำขลับของเหยาเมิ่งหรงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใส่น้ำมันผมลูบอย่างช้า ๆ เพื่อรักษาเส้นผมให้เงางามเหมือนอย่างทุกที

               “เจ้าอยากจะเอ่ยอันใดหรือไม่ ชิงเอ๋อร์” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยถาม เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของสาวใช้ข้างกาย

               “เรื่องเจ้านาย บ่าวไม่กล้าถามหรอกเจ้าค่ะ”

               เหยาเมิ่งหรงเหลือบมองผ่านกระจกก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “ถามเถอะ”

               “คือ คุณหนูตั้งใจยั่วยุคุณหนูห้าเรื่องตำแหน่งของสตรีหรือเจ้าคะ” ชิงเอ๋อร์กลั้นใจถามออกมา

               “ข้าแค่แกล้งแหย่เล่นตามประสาพี่น้อง เจ้าคิดอะไรมาก”

               “บ่าวมิคิดอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ แต่คุณหนูห้าน่าจะมิใช่” ชิงเอ๋อร์เอ่ย

               “เหยาเมิ่งซวี่น่ะเหรอ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยถาม

               “เจ้าค่ะ ตำแหน่งสูง ๆ สำหรับสตรีที่ยังเหลืออยู่ นอกจากตำแหน่งพระสนมของฮ่องเต้แล้ว ก็มีแต่ตำแหน่งไท่จื่อเฟยเจ้าค่ะ คุณหนูห้าเองก็คงคิดเช่นนี้แน่ ๆ” ชิงเอ๋อร์จบพร้อมกับลูบน้ำมันลงผมเสร็จพอดี

               “ชิงเอ๋อร์ เจ้าฉลาดมากเลย ทำไมข้ามิเคยรู้มาก่อน” เหยาเมิ่งหรงหันไปมองหน้าชิงเอ๋อร์อย่างแปลกใจ

               “คือ ปกติแล้ว...” ชิงเอ๋อร์หยุดพูดก่อนจะเหลือบมองไปที่หงเอ๋อร์ที่ยืนเงียบที่มุมห้อง

               หลี่เฉียวเห็นดังนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเพราะอะไร ในนิยายที่อ่านเป็นเพราะชิงเอ๋อร์โดนหงเอ๋อร์แย่งพูดตลอด แถมเหยาเมิ่งหรงชอบที่จะฟังหงเอ๋อร์พูดมากกว่า สาวใช้แบบหงเอ๋อร์ป็นแบบที่ยุแยงเจ้านายชัด ๆ

               “หงเอ๋อร์ เจ้ารู้ความผิดหรือไม่” เหยาเมิ่งหรงหันไปถามหงเอ๋อร์ที่ยืนกุมมืออย่างเรียบร้อยอยู่ เมื่อถูกเอ่ยถึง หงเอ๋อร์จึงรีบคุกเข่าลง

               “หงเอ๋อร์ผิดไปแล้ว คุณหนูโปรดอภัยให้ด้วย” ว่าแล้วก็ก้มหมอบลงไป

               “ต่อไป เจ้าตอบแค่ที่ข้าถามเท่านั้น เข้าใจหรือไม่”

               “เจ้าค่ะ หงเอ๋อร์เข้าใจ”

               “ดี ไปพักผ่อนเถิด” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย ก่อนจะหันหน้าออกไปอีกทาง

               “เจ้าค่ะ” หงเอ๋อร์เอ่ย ก่อนจะลุกขึ้นยอบกายทำความเคารพแล้วออกจากห้องไป

               “ส่วนชิงเอ๋อร์ ก็ใช้คำแทนตัวเองเหมือนหงเอ๋อร์เถอะ”

               “จะ เจ้าค่ะ”

               “ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถิด”

               “เจ้าค่ะ บะ เอ่อ ชิงเอ๋อร์ขอตัวไปก่อนนะเจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็ยอบกายเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องและปิดประตูให้อย่างเรียบร้อย

               เช้าต่อมาในยามเฉิน (07.00-08.59)

               “เฮ้ออ น่าเบื่อ ชิงเอ๋อร์ มีอะไรให้ทำบ้าง” เหยาเมิ่งหรงถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

               “คุณหนูมิได้ออกจากจวนนานแล้ว ออกไปเดินเล่นสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ” ชิงเอ๋อร์เอ่ยตอบ

               “แต่นั้น!” หงเอ๋อร์ที่กำลังจะแทรกขึ้นมาก็กลืนคำพูดลงไปเมื่อนึกขึ้นได้

                    “พูดเถอะ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยอนุญาต

               “เจ้าค่ะ หงเอ๋อร์กลัวคุณหนูรองจะได้รับความอับอาย เมื่อวานชินอ๋องซื่อจื่อมาสู่ขอคุณหนูห้า เรื่องนี้คนคงรู้ไปทั่ว อีกทั้งเรื่องคุณหนูรองชอบพอในชินอ๋องซื่อจื่อมีใครบ้างไม่รู้ หงเอ๋อร์แค่กลัวว่าผู้คนจะพูดถึงท่านในทางที่ไม่ดี”

               “นั้นสิ เมื่อก่อน ข้าคงทำตัวเป็นสัตว์ร้าย เข้ากัดสตรีทุกนางที่เข้าใกล้ฉู่เฟยเทียน นั้นสินะ คงมีอยู่หลายคนคอยเหยียบย่ำข้าอยู่”

               “เช่นนั้น...” ชิงเอ๋อร์ถามออกมาเสียงเบา

               “ไปเถอะ คุณหนูรองแห่งจวนเหยา จะมัวแต่หมกตัวอยู่ในจวนได้อย่างไร ต้องทำให้ทุกคนเห็นสิว่าข้าไม่เสียใจเลยสักนิด”

               “เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ” ทั้งคู่ตอบ

               “อีกอย่าง ข้าอยากเปลี่ยนสีชุดของข้าใหม่ทั้งหมด มีแต่สีแดงน่าเบื่อเกินไปแล้ว” เหยาเมิ่งหรงเดินไปพูดไป

               เข้ายามซื่อ(09.00-10.59) รถม้าของจวนเหยามาจอดลงตรงหน้าร้านขายผ้าชื่อดังในเมืองหลวง ชิงเอ๋อร์เดินมาแหวกม่านของรถม้าก่อนที่ร่างระหงส์ของคุณหนูรองตระกูลเหยาปรากฏตัวขึ้น มือสวยนิ้วเรียวยาวยื่นไปจับมือของหงเอ๋อร์ที่รอประคองอยู่ก่อนแล้ว

               “เจ้าดูสิ คุณหนูรองเหยา ไม่นึกว่าร่างบอบบางแบบนั้นแต่หน้าหนาเหลือเกิน”

               “ไม่นึกว่าจะกล้าก้าวขาออกจากจวน”

               “นั้นสิ ๆ ขบวนสู่ขอตกไปที่คุณหนูห้าของจวน ยังมีหน้าออกจากจวนมาซื้อของอีก”

               “แล้วอย่างไร เปิ่นเสี่ยวเจี่ยขอเงินพวกเจ้าใช้รึ” หลังจากทนฟังอยู่นานเหยาเมิ่งหรงก็หันไปเอ่ยด้วยสักเล็กน้อย “อีกอย่าง เปิ่นเสี่ยวเจี่ยมิได้สนใจฉู่เฟยเทียนถึงเพียงนั้น เพียงแค่นึกสนุก”

                ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน เหยาเมิ่งหรงก็หันมาเอ่ยอีกประโยค “เปิ่นเสี่ยวเจี่ยมิได้เอ่ยเพราะรู้สึกเสียหน้า หรือปลอบใจตนเหมือนที่พวกเจ้ากำลังคิดอยู่ในหัวด้วย ทุกคำพูดที่เอ่ยออกมา ล้วนมาจากใจ” เหยาเมิ่งหรงยิ้มอย่างจริงใจให้เล็กน้อยแล้วเดินเข้าร้านไป แต่เหยาเมิ่งหรงมิรู้เลยว่ามีผู้อื่นฟังอยู่ด้วย

               “คุณหนูรองเหยา ยินดีต้อนรับ ๆ มีอะไรให้เหล่าฝุคนนี้รับใช้หรือไม่” เจ้าของร้านผ้าเดินเข้ามาต้อนรับเหยาเมิ่งหรงอย่างทุกที เพราะรู้ดีว่า คุณหนูผู้นี้ไม่เคยซื้อน้อยอยู่แล้ว

               “คุณหนูรองมาดูชุดใหม่ เหล่าป่านมีอะไรใหม่ ๆ บ้าง” เป็นหงเอ๋อร์ที่เอ่ยแทน

               “มีแน่นอนขอรับ เหล่าฝุได้ผ้าสีแดงมาใหม่หลายลาย คุณหนูเชิญเลือกแบบ ตัดเสร็จแล้วเหล่าฝุจะนำไปส่งที่จวนขอรับ เอาผ้าสีดะ...” เจ้าของร้านยังพูดไม่ทันจบ เหยาเมิ่งหรงก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

               “ไม่เอาสีแดง”

               “ขะ ขอรับ ละ แล้วคุณหนูรองอยากได้สีใดหรือขอรับ” เฒ่าแก่ถึงกับไปไม่ถูกเมื่อคุณหนูผู้ชื่นชอบสีแดง บอกว่าไม่เอาสีแดง

               “สีฟ้า สีม่วง สีเขียว สีเหลือง สีขาว สีน้ำเงิน สีชมพู ทุกสีที่เหล่าป่านมี เอามาให้เปิ่นเสี่ยวเจี่ยดูทั้งหมดนั้นแหละ เอาแบบมาให้ดูด้วย เปิ่นเสี่ยวเจี่ยจะเปลี่ยนชุดในตู้ใหม่ทั้งหมด” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย ก่อนจะเดินไปที่ฉากกั้นสำหรับไว้รับรอง

               “ได้เลยขอรับคุณหนูรองเหยา เอ้า เร็วเข้า ไปเอาผ้าใหม่ ๆ ที่เข้ามาทุกสี แล้วแบบทุกแบบที่เรามีให้คุณหนูรองเหยาดู” เฒ่าแก่ร้านเอ่ยอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะเดินไปเดินมาเร่งลูกจ้างให้ทำงานเร็ว ๆ

               ไม่นานนัก พับผ้าหลากหลายสีสัน หลากหลายลวดลาย ชุดที่ถูกตัดเป็นต้นแบบถูกนำมาแขวนเรียงราย อีกทั้งแบบที่ใช้ปักลงผ้าก็ถูกนำมาตั้งให้คุณหนูรองเหยาได้ชื่นชม

               “เป็นอย่างไรขอรับ ถูกใจคุณหนูรองเหยาบ้างหรือไม่”

               “ถูกใจสิ เปิ่นเสี่ยวเจี่ยชอบเป็นอย่างมาก” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยและยิ้มอย่างสุภาพ แต่ภายในนั้น

               กรี้ดดดดดดดดดดดดดด แม่เอ้ยยยยย เคยใฝ่ฝันว่าอยากใช้นิ้วชี้ ๆ เอานู้นเอานี้ตามใจแบบไม่ต้องคอยคำนวณงบประมาณ นึกไม่ถึงว่าเลยว่าจะได้ใช้ชีวิตแบบนั้นในตอนที่ตัวเองโพล่มาในนิยายแบบนี้

               เพราะหลี่เฉี่ยวก็เป็นแค่คนหาเช้ากินค่ำ ทำงานได้เงินมาก็ต้องคอยประหยัด คำนวณค่าใช้จ่าย ค่ากิน ค่าห้อง ค่าเดินทางต่าง ๆ แค่นี้ก็แทบไม่เหลือเก็บ เลยใฝ่ฝันว่าอยากจะใช้ชีวิตแบบคนรวยที่เคยดูในซีรี่ย์บ่อย ๆ และตัวละครเหยาเมิ่งหรงเองก็เป็นบุตรีของขุนนางชนชั้นสูง ทรัพย์สมบัติล้นมือ เรียกได้ว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยลำดับต้น ๆ ของจงโจวเมืองหลวงแห่งนี้

               “ยินดีต้อนรับชินอ๋องซื่อจื่อพ่ะย่ะค่ะ”

               กำลังสุขใจได้ไม่นาน เสียงต้อนรับที่ดังขึ้นก็ทำให้คนที่กำลังสุขใจกรอกตาขึ้นทันที

               “เหล่าป่าน เปิ่นเสี่ยวเจี่ยเอาทุกแบบ ทุกสี ทุกลายที่เอามาให้ดู เสร็จแล้วส่งที่จวนเหยาและเก็บเงินที่จวน” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยจบก็ลุกขึ้นทันที ไม่ทันจะเดินออกไป ร่างสูงของใครบางคนยืนดักอยู่

               “นึกว่าเสียงใคร ที่แท้ก็คุณหนูรองเหยา” ชินอ๋องซื่อจื่อ หรือฉู่เฟยเทียนเดินมาดักหน้าเหยาเมิ่งหรง

               เพราะความสูงที่ต่างกันทำให้เหยาเมิ่งหรงต้องเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเอ่ยตอบ “อ่อ เปิ่นเสี่ยวเจี่ยนึกว่าเสียงใคร ที่แท้ก็เสียงของน้องเขยในอนาคตนี้เอง” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยยิ้ม ๆ

               “หึ พี่ภรรยาในอนาคตมาซื้อชุดใหม่หรือ ถ้าอย่างไรเปิ่นซื่อจื่อจ่ายให้...”

               “ไม่จำเป็น จวนหม่อมฉันมีเงินจ่าย น้ำใจของซื่อจื่อ หม่อมฉันมิกล้ารับ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย ก่อนจะใช้ด้ามพัดดันไหล่ชินอ๋องซื่อจื่อให้หลบพ้นทางออกไป

               “เฮอะ ทำเป็นเล่นตัว ใจจริงอยากจะกระโดดขึ้นเตียงเปิ่นซื่อจื่อใจแทบขาด”

               เหยาเมิ่งหรงเดินอารมณ์เสียมาขึ้นรถม้า อยากจะมาเดินซื้อของอย่างสบายอารมณ์เสียหน่อย กลับมาเจอผู้ชายหลงตัวเองแบบนี้ จำได้ว่าตัวเอกชายมีอยู่ 3 คน ชินอ๋องซื่อจื่อ รองแม่ทัพตระกูลเสิ่น ส่วนอีกคนคือเป่ยโจวอ๋อง เพราะหลี่เฉียวอ่านไม่ทันจบเรื่อง เลยยังไม่ทันเจอเป่ยโจวอ๋อง ส่วนรองแม่ทัพเสิ่นก็ดูเป็นคนดีมีน้ำใจ ผิดกับชินอ๋องซื่อจื่อ ที่เจ้าชู้ หลงตัวเอง ชอบเที่ยวย่านโคมแดง และใช้จ่ายสิ้นเปลือง เป็นตัวละครชายที่หลีเฉียวไม่ชอบที่สุด

               ทำไมตัวละครแบบนี้ถึงได้เป็นพระเอก

               “คุณหนูจะไปที่ใดต่อหรือไม่เจ้าคะ” ชิงเอ๋อร์ถาม เมื่อเห็นเหยาเมิ่งหรงนั่งนิ่ง

               “ไปร้านเครื่องประดับ มีแต่เครื่องประดับทองมันน่าเบื่อ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยตอบ

               “เจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อร์ตอบรับ ก่อนจะหันไปบอกคนบังคับม้า