ข้าไม่เกรงใจแล้ว

               ใช้เวลา 1 เค่อ รถม้าจวนเหยาก็ตรงมาจอดตรงร้านที่ขายเครื่องประดับร้านใหญ่ เป็นร้านที่ขายดิบดีของจงโจว หากใครอยากได้เครื่องประดับเป็นต้องแวะเวียนมาที่นี้

               “ถึงแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ชิงเอ๋อร์เอ่ย พร้อมกับแหวกม่านอย่างทุกที

               “ยินดีต้อนรับคุณหนูรองเหยาเจ้าค่ะ” เป็นสตรีสาวสวยผู้หนึ่งมาต้อนรับคนทั้งสาม

               “ฝูกูเหนี่ยง คุณหนูรองอยากได้เครื่องประดับชุดใหม่ทั้งหมด เจ้ามีอะไรใหม่ ๆ บ้าง” เป็นหงเอ๋อร์ที่เอ่ยแทน

               “เอ่อ ข้าน้อยขออภัยคุณหนูรองด้วย เครื่องประดับทองตอนนี้โดนจองไปหมดแล้วเจ้าค่ะ” แม่นางฝูเอ่ยพร้อมยอบกาย

               “เปิ่นเสี่ยวเจี่ยมิได้มาดูเครื่องประดับทอง แล้วเครื่องประดับเงิน หรือหยก ฝูกูเหนี่ยงมีหรือไม่” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย

               แม่นางฝูทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไร คุณหนูรองเหยาผู้นี้ชื่นชอบแต่เครื่องประดับทอง แต่ครั้งนี้กลับถามหาเครื่องประดับเงินและหยกแทน

               “มีแน่นอนเจ้าค่ะ คุณหนูรองเหยาเชิญ ข้าน้อยจะนำมาให้ท่านดู” แม่นางฝูเอ่ยพร้อมผายมือและเดินนำไปที่นั่งรับรอง ก่อนจะหันไปเอ่ยกับลูกน้องภายในร้าน

               “คุณหนูรองเหยาเชิญชม ร้านของข้าน้อยมีเครื่องเงินใหม่ประดับไข่มุก อีกทั้งหยกก็แกะสลักจากช่างฝีมือชั้นยอดเจ้าค่ะ” แม่นางฝูเอ่ยพร้อมอธิบายเครื่องประดับที่ตนยกมา ทั้งสร้อย ต่างหู ปิ่น กำไล และแหวน

               “แหวนแต่ละสีทำมาจากหินธาตุ ส่งเสริมพลังธะ...คุณหนูโปรดอภัยให้ด้วย ข้าน้อยพูดมากเกินไป” แม่นางฝูเอ่ยพร้อมกับคุกเข่าลงและประสานมือไว้ เพราะนึกขึ้นได้ว่าคุณหนูผู้นี้มิได้ฝึกพลังธาตุเหมือนคุณหนูชั้นสูงคนอื่น ๆ

               “ลุกขึ้นเถิดฝูกูเหนี่ยง เปิ่นเสี่ยวเจี่ยมิคิดโทษเจ้า” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยทั้ง ๆ ที่สายตายังไม่ละจากเครื่องประดับที่ละลานตาอยู่ตรงหน้า

               “ขอบพระคุณเจ้าค่ะ” แม่นางฝูเอ่ยก่อนจะลุกขึ้น แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อคุณหนูผู้นี้ดูแปลกไป หรือจะเสียใจที่พลาดขบวนสู่ขอของชินอ๋องซื่อจื่อจนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

               “หากเครื่องประดับเหล่านี้ไม่เป็นที่พอใจข้านะ...”

               “เอาหมดนี้”

               “เจ้าคะ” แม่นางฝูเลิกคิ้ว เมื่ออีกฝ่ายไม่เรื่องมาก แถมยังเหมาเครื่องประดับไปทั้งหมดเสียอีก

               “ส่งที่จวนเหยา พร้อมกับส่งใบเก็บเงินที่จวนเช่นกัน” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยพร้อมกับลูบไปเครื่องประดับชิ้นอื่น ๆ

               “ยินดีต้อนรับชินอ๋องซื่อจื่อเพคะ” เสียงต้อนรับดังขึ้นที่หน้าร้าน

               “คนงาม ฝูกูเหนี่ยงอยู่หรือไม่” เสียงฉู่เฟยเทียนดังขึ้น

               “ยะ อยู่ด้านในเจ้าค่ะ กำลังต้อนรับคุณหนูรองเหยาอยู่” หญิงสาวก้มหน้าเพื่อหลีกหนีมือของชินอ๋องซื่อจื่อ ก่อนจะรีบเดินเข้ามาภายใน

               “เปิ่นซื่อจื่อรู้”

               “คุณหนูฝูเจ้าคะ ชินอ๋องซื่อจื่อมาแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวที่ไปต้อนรับฉู่เฟยเทียนเดินเข้ามา

               “เจอกันอีกแล้วคุณหนูรองเหยา” ฉู่เฟยเทียนเอ่ย ก่อนจะเดินมานั่งตรงกันข้ามกับเหยาเมิ่งหรง

               “ไม่นึกว่าจะเจอซื่อจื่อที่นี่” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย แต่สายตาก็ยังไม่ละจากปิ่นหยกสีขาว พลางคิดในใจว่าซื่อจื่อผู้นี้ตั้งใจมากวนประสาทตนหรือเปล่า

               เพราะเราไม่สนใจแล้ว ถึงเรียกร้องเหรอ

               “เปิ่นซื่อจื่อก็มาดูมงกุฎทองสำหรับเจ้าสาว อีกทั้งเครื่องประดับอื่น ๆ ที่เป็นเครื่องทอง”

               “อ่อ ที่แท้ที่เครื่องทองมิมีในร้าน เป็นเพราะซื่อจื่อหรอกหรือ” เอ่ยจบก็ยกชาขึ้นจิบ

               “ใช่ เปิ่นซื่อจื่อเป็นคนซื้อทั้งหมดเอง”

               “ข้าเข้าใจ น้องห้ามิเคยมีเครื่องทองหรูหรามากมาย ที่ซื่อจื่อทำก็ถูกแล้ว” ว่าจบก็ลุกขึ้นยืน

               “เช่นนั้น ขอตัวก่อน” ว่าแล้วก็ยอบกายให้เล็กน้อย ไม่ทันได้หันหลังจากไป เสียงของฉู่เฟยเทียนก็ดังขึ้น

               “ฝูกูเหนี่ยง ค่าใช้จ่ายของคุณหนูรองเหยาวันนี้ส่งไปเก็บที่จวนฉู่”

               “ฝูกูเหนี่ยงมิต้อง ชินอ๋องซื่อจื่อ มิจำเป็นเพคะ ข้ามิอยากติดค้างบุญคุณใคร”

               “มินับเป็นบุญคุณ เปิ่นซื่อจื่อให้เป็นสินน้ำใจ”

               “น้ำใจอันยิ่งใหญ่ของซื่อจื่อ ข้ามิกล้ารับ” เอ่ยจบพร้อมยอบกายให้

               “ฝูกูเหนี่ยงส่งใบเรียกเก็บเงินมาที่จวนเหยา” ว่าแล้วก็เดินออกไปทันที

               “เจ้าค่ะ” แม่นางฝูเอ่ยตอบรับลับหลังพร้อมยอบกายให้

               เหยาเมิ่งหรงเร่งฝีเท้าออกมา ก่อนจะรีบขึ้นรถม้า แล้วบอกให้กลับจวนในทันที สุดท้ายก็ไม่ได้เดินเล่นตรงไหนเลย เพราะไปไหนก็เจอแต่ชินอ๋องซื่อจื่อ

               หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

               “คุณหนูเจ้าค่ะ ทางร้านผ้าเอาชุดมาส่งแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ส่งมาบางส่วนเท่านั้น ที่เหลือจะทยอยส่งมาพร้อมใบเรียกเงินเช่นกันเจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อร์เอ่ยพร้อมเดินนำหน้าบ่าวใช้ในเรือนที่ช่วยขนของมาให้

               “คุณหนูรองเจ้าค่ะ เครื่องประดับต่าง ๆ ก็ถูกส่งมาครบแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ พร้อมใบเรียกเก็บเงิน” หงเอ๋อร์เดินมาพร้อมกล่องไม้เต็มมือ และบ่าวภายในจวนช่วยขนของมา

               “แล้วใบเรียกเก็บเงินล่ะ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย

               “ให้ลุงเฉินจัดการเหมือนอย่างทุกทีเจ้าค่ะ” หงเอ๋อร์ตอบพลางเอียงหัวเล็กน้อย

               “อ่อ รู้แล้ว เก็บของเข้าที่เถอะ”

               “วันนี้คุณหนูมิออกไปไหนหรือเจ้าคะ” ชิงเอ๋อร์ถามขึ้นขณะยกน้ำชามาวางให้

               “ไปไหนล่ะ” ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ว่าจะเขียนหนังสือ วาดรูป ปักผ้า ดีดฉิน ฝึกชงชา เหยาเมิ่งหรงก็ทำหมดแล้ว เพราะความเคยชินของร่างกาย หลี่เฉียวจึงได้ทำสิ่ง ๆ ที่สตรีในยุคนี้ทำได้เป็นอย่างดี หรืออีกนัยหนึ่ง เหยาเมิ่งหรงต่างเชี่ยวชาญในแขนงเหล่านี้อยู่แล้ว แต่เพราะความร้ายกาจของเหยาเมิ่งหรง ความสามารถพวกนี้จึงถูกบดบังไป

               “ไปทานอาหาร ดื่มชา ฟังนิทานดีหรือไม่เจ้าค่ะ” หงเอ๋อร์เอ่ยตอบแทน

               “ที่ไหนล่ะ”

               “โรงเตี๊ยมชุนหลานเจ้าค่ะ ได้ข่าวว่ามีนักเล่านิทานจากเป่ยโจวมาเจ้าค่ะ” หงเอ๋อร์เอ่ย

               “ก็ดีเหมือนกัน แต่ตัวให้ข้าหน่อย เอาชุดสีม่วงอ่อนปักลายเมฆาน่ะ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยอย่างสุขใจที่ได้ใส่ชุดใหม่ ๆ สีอื่นบ้าง หนึ่งอาทิตย์มานี้ได้ใส่แต่สีแดง แค่หนึ่งอาทิตย์หลี่เฉียวยังเบื่อมาก

               ใช้เวลากว่า 3 เค่อ รถม้าจวนเหยาก็ตรงมาจอดตรงหน้าโรงเตี๊ยมชุนหลาน ผู้คนดูเยอะกว่าปกติเพราะข่าวเรื่องนักเล่านิทานจากเป่ยโจว

               “คุณหนูรองเหยาไม่นึกว่าท่านจะมา ต้องขออภัยด้วยขอรับ ห้องข้างบนเต็มหมดแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ของร้านเมื่อเห็นรถม้าจวนเหยามาจอดที่งงอยู่นานว่าเป็นผู้ใด แต่เมื่อเดินมาใกล้ ๆ กลับกลายเป็นคุณหนูรองเหยาผู้มักปรากฏตัวด้วยชุดสีแดงและเครื่องประดับทอง แต่ครั้งนี้ใส่ชุดใส่ม่วงอ่อน ประดับผมด้วยปิ่นหยกสีขาวสองสามอัน ใบหน้าแต่งแต้มเพียงอ่อน ๆ ดูแปลกตา แต่ก็ดูงดงามมากเช่นกัน

               “แล้วมิมีโต๊ะอื่นว่างเลยหรือ” เหยาเมิ่งหรงถามกลับ

               “มะ มีขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ยิ่งงงไปใหญ่ ปกติถ้าไม่มีห้องส่วนตัวคุณหนูรองเหยาคนนี้จะกลับทันที

               “เช่นนั้นก็นำทางไป” เป็นหงเอ๋อร์ที่เอ่ยแทน

               “ช่างบังเอิญเสียจริง” ยังไม่ทันที่เหยาเมิ่งหรงจะเดินเข้าร้าน เสียงที่ทำให้เหยาเมิ่งหรงต้องกรอกตาขึ้นบนก็ดังเข้าหู

               “เฮ้ออ คารวะชินอ๋องซื่อจื่อ” นางหันไปยอบกายให้

               “พี่รอง” เสียงหวานของสตรีดังขึ้น เป็นเหยาเมิ่งซวี่ที่เอ่ยพร้อมยอบกายให้

               “ซื่อจื่อเจ้าค่ะ ถ้าอย่างไรให้พี่รองนั่งด้วยได้หรือไม่เจ้าค่ะ” เหยาเมิ่งซวี่หันไปเอ่ยกับฉู่เฟยเทียน

               “ไม่จำเป็น” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย ไม่ทันได้หันเดินไป เสียงฉู่เฟยเทียนก็ดังขัดขึ้นอีก

               “ซวี่เอ๋อร์อุสาใจดีให้เจ้านั่งด้วย คุณหนูรองเหยาผู้ถือตัวจะได้มิต้องนั่งรวมกับผู้อื่น หรือเจ้ามิกล้า” ฉู่เฟยเทียนเดินเข้ามาใกล้เหยาเมิ่งหรง พร้อมก้มลงมากระซิบใกล้ แต่เพราะการใกล้ชิดเกินไป ทำให้เหยาเมิ่งซวี่ได้แต่กำมือแน่นใต้แขนเสื้อ ทุกครั้งจะเป็นเหยาเมิ่งหรงที่ทำตัวเข้าใกล้ฉู่เฟยเทียน แต่ครั้งนี้ดันเป็นฉู่เฟยเทียนเข้าไปใกล้เหยาเมิ่งหรงเสียอย่างนั้น

               “หากเชื่อเชิญกันเช่นนี้ ข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยพลางยิ้มให้ “นำทางไป” ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ แล้วเดินนำเข้าไปในร้าน

               ฉู่เฟยเทียนยกยิ้มมุมปาก วันนี้เหยาเมิ่งหรงสำหรับฉู่เฟยเทียนช่างแปลกตาและดูงดงามเป็นอย่างมาก อีกทั้งท่าทางยิ่งยโสแต่แสดงออกมาแล้วกลับดูน่ารักขึ้นมาเสียอย่างนั้น