ธาตุเหมันต์

               ภายใต้ความมืดมิดรอบ ๆ ตัว หลี่เฉียวที่แน่ใจแน่ ๆ ว่าตัวลืมตาขึ้นแล้ว แต่ไม่ว่าจะพยายามเบิกตากว้างแค่ไหนก็เห็นแต่ความมืดมิด หลี่เฉียวจึงเดินไปเรื่อย ๆโดยไร้จุดหมาย และไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไหร่แล้ว

               แต่แล้วดวงตาก็เริ่มเห็นแสงสว่าง พร้อมรู้สึกว่าเท้ากำลังเหยียบบางอย่างที่มีความเหนียวเล็กน้อย แสงสว่างแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างคนอย่างชัดเจน ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ตาซ้ายมีลูกธนูน้ำแข็งปักคาอยู่ ส่วนตาด้านขวาโบ๋ไร้ลึกลูกตา ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ร่างกายเต็มไปด้วยลูกธนูน้ำแข็ง ค่อย ๆ ลากขาที่บาดเจ็บเข้ามาหาหลี่เฉียวเรื่อย ๆ เมื่อแสงจากร่างไฟลุกนั้นเดินเข้ามาใกล้ จึงเห็นความเหนียวที่สัมผัสได้คือ เลือด

               จากที่ค่อย ๆ ลากขาอยู่ พอหลี่เฉียวเงยหน้าจากเลือดบนพื้นร่างนั้นก็วิ่งฉับ ๆ เข้ามาใกล้

               แฮ่!

               “กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เหยาเมิ่งหรงกรีดร้องเด้งลุกขึ้นมานั่งในทันที

               “หรงเอ๋อร์ แม่อยู่นี้หรงเอ๋อร์” ฮูหยินเหยาเอ่ยพลางยกมือมาลูบใบหน้าเล็ก

               “หรงเอ๋อร์ ได้ยินแม่หรือไม่” ฮูหยินยิ่งร้อนใจเมื่อบุตรีมิได้ตอบโต้ อีกทั้งตาแข็งค้าง ตัวสั่นเทา

               “หรงเอ๋อร์!!” ฮูหยินเอ่ย พร้อมกับเขย่าตัวเหยาเมิ่งหรงอย่างแรง

               เหมือนเหยาเมิ่งหรงจะเริ่มรู้สึกตัว ดวงตารีมีน้ำใส ๆ เอ่อล้นจนไหลออกมา ใบหน้าเล็กค่อย ๆ หันไปทางฮูหยินอย่างช้า ๆ “ท่านแม่~~~~~ ฮืออออออ” แล้วก็ปล่อยโฮออกมา

               “หรงเอ๋อร์ แม่อยู่นี้หรงเอ๋อร์ ลูกปลอดภัยแล้ว” ฮูหยินดึงบุตรีตนเองเข้ามากอด พลางลูบหลังปลอบอย่างอ่อนโยน

               “แม่ ลูก ลูกคะ ฆ่าคน ฮือออ” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยออกมาเสียงสั่น

               “โถ่ หรงเอ๋อร์” ฮูหยินเอ่ย พลางลูบหลังอย่างโดยสองสามที ก่อนจะค่อย ๆ ดันร่างของเหยาเมิ่งหรงออก นิ้วมือสวยค่อย ๆ เกลี่ยน้ำตาของออกจากใบหน้า “หรงเอ๋อร์ เจ้ามิได้ฆ่าคน นั่นโจร ฟังแม่ เจ้าป้องกันตัว”

               หลี่เฉียวก็รู้แหละว่ามันคือการป้องกันตัว อีกทั้งโลกใบนี้การฆ่าใครตายเป็นเรื่องที่ง่าย แต่นั่นมันโดยฝีมือคนอื่น มิใช่ตนเอง มีคนตายจากฝีมือตนเอง ใครมันจะไม่กลัวได้บ้าง

               “เหยาฟูเหริน อาจจะเร็วไป แต่ข้าน้อยขอพบกับคุณหนูรองได้หรือไม่ขอรับ” เสียงของเสิ่นหลิวหยางดังขึ้น

               เมื่อได้ยินว่าเหยาเมิ่งหรงฟื้นแล้ว เสิ่นหลิวหยางก็รีบเดินมายังห้องของเหยาเมิ่งหรง แต่เพราะตนเป็นบุรุษจะให้เข้าสตรีก็คงมิได้

               “ค่อยออกไปคุยข้างนอกเถิด” ฮูหยินเหยาเอ่ยตอบคนข้างนอก

               “หรงเอ๋อร์ มองแม่ ลูกมิมีความผิดอันใดเลย อยากออกไปพบรองแม่ทัพเสิ่นหรือไม่ หากมะ...”

               “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ลูกไหว”

               “ก็ดี แม่จะให้ป้าหลี่แต่งตัวให้และไปคอยอยู่ข้าง ๆ ชิงชิงกับหงหงเด็กสองคนนั้นก็ตกใจกลัวพอ ๆ กับเจ้า”

               “เจ้าค่ะ” เหยาเมิ่งหรงตอบรับพร้อมกับค่อย ๆ ลุกขึ้น โดยมีฮูหยินเหยาและป้าหลี่คอยประคอง

               เหยาเมิ่งหรงเดินออกมาที่ศาลสหลังเล็กที่นางเอาไว้นั่งเล่น โดยที่นั้นมีเสิ่นหลิวหยางและฉู่เฟยเทียนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เหยาเมิ่งหรงเดินมาโดยมีป้าหลี่คอยประคองมาก่อนจะนั่งบนเก้าอี้

               “เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” เสิ่นหลิวหยางถามขึ้น

               “รู้สึกมิค่อยดีเท่าไหร่” เหยาเมิ่งหรงตอบ

               “ข้าก็เคยเป็นขอรับ” อยู่ ๆ เสิ่นหลิวหยางก็เอ่ยขึ้นมากะทันหัน เหยาเมิ่งหรงได้ยินก็เอียงหัวอย่างไม่เข้าใจ

               “ตอนข้าเข้าสนามรบเป็นครั้งแรก นั้นคือครั้งแรกที่ข้าต้องฆ่าคน และมิใช่จำนวนน้อย ๆ ความรู้สึกนั่นเป็นอะไรที่ข้ายังจำได้ดี แต่นั้นคือหน้าที่ของข้าในฐานะพลทหาร ข้าทำเพื่อปกป้องผู้คนให้อยู่อย่างสงบสุข และคุณหนูรองเอง ในสถานการณ์นี้คุณหนูรองต้องการปกป้องตัวเอง จึงจำเป็นต้องทำ ไม่ใช่สิ่งที่ผิดเลยขอรับ คุณหนูโปรดวางใจ ในโลกที่โหดร้ายก็มีแต่เราที่ต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ข้าขอพูดในฐานะของรองแม่ทัพขอรับ” เสิ่นหลิวหลางเอ่ยจบก็ลุกขึ้นพร้อมกับโค้งให้เล็ก

               “ท่านรองแม่ทัพ ในบางเรื่องท่านดูเข้าใจโดยมิต้องบอก แต่ในบางเรื่องท่านกับซื่อจนดูเหมือนเด็กไปเลย” เหยาเมิ่งหรงนั่งฟังที่เสิ่นหลิวหยางเอ่ยก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อยแล้วเอ่ยหยอกล้อ

               “ขอรับ?” เหมือนเสิ่นหลิวหยางเอียงคอไม่เข้าใจ

               “นั่งเถิด ท่านรองแม่ทัพ ข้าเข้าใจแล้ว” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย

               หลี่เฉียวเองก็พยายามที่จะเข้าใจเช่นกัน

               “ที่อยากพบเจ้ากะทันหัน อยากสอบถามว่าเจ้าไปบาดหมางกับใครหรือไม่” เป็นฉู่เฟยเทียนที่ถามเข้าประเด็น

               “ข้าเป็นสตรีในห้องหอ จะมีเรื่องบาดหมางกับใคร”

               “คนพวกนั้นมุ่งเป้ามาทางคุณหนูรองอย่างเห็นได้ชัด จึงอยากสอบถามให้แน่ใจขอรับ”

               “มิใช่ข้าหรอก  ข้าได้ยินที่มันพูดว่า เสียใจด้วยที่เจ้าจะพลาดตำแหน่งชินหวางเฟย เป้าหมายมิใช่ข้า แต่เป็นว่าที่เสี่ยวฟูเหรินของท่านต่างหาก ซื่อจื่อ” เหยาเมิ่งหรง หันไปเอ่ยกับฉู่เฟยเทียน

               “เหยาเมิ่งซวี่หรือ” ฉู่เฟยเทียนเอ่ยอย่างสงสัย

               “บางทีพวกนั้นอาจจะมิเคยเห็นหน้าคุณหนูจวนเหยา เมื่อเห็นสตรีนั่งอยู่กับชินอ๋องซื่อจื่อถึงสองคน และข่าวที่ว่าข้ามักปรากฏตัวด้วยชุดสีแดงเสมอ เช่นนั้นสตรีอีกคนจะต้องว่าที่เสี่ยวฟูเหรินอย่างแน่นอน แต่วันนี้ช่างโชคร้าย ที่ข้าเปลี่ยนการแต่งตัว และน้องห้ากลับใส่ชุดสีแดงที่ไม่ค่อยใส่ ทำให้ข้ากลายเป็นเป้าหมายไปโดยปริยาย” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย ก่อนจะยกชาขึ้นดื่ม โดยไม่ทันสังเกตถึงสีหน้าที่แปลกไปของบุรุษทั้งสอง

               นั้นเป็นเพราะเหยาเมิ่งหรงในสายตาผู้อื่น เป็นสตรีที่มักให้ความสำคัญแก่รูปลักษณ์ภายนอกมากกว่า และใส่ใจในสิ่งที่เกี่ยวกับสตรีเพียงอย่างเดียว ไม่นึกว่านางจะคิดวิเคราะห์ได้อย่างฉะฉานเช่นนี้

               “ก็อาจจะใช่ เพราะตัวคุณหนูรองเองคงมิมีเรื่องไปบาดหมางกับใคร แต่ถ้าหากเป็นโดนเข้าใจผิดว่าเป็นว่าที่เสี่ยวฟูเหรินของจวนฉู่ ก็มีน้ำหนักพอสมควร ชินอ๋องเองก็มีศัตรูอยู่ไม่น้อย” เสิ่นหลิวหยางเอ่ย

               “เฮ้ออ นี้ข้ารับเคราะห์แทนเหยาเมิ่งซวี่หรือนี้”

               “แต่เหนือสิ่งอื่นใด...” ฉู่เฟยเทียนเอ่ยแล้วหยุดจังหวะไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบ “พลังของเจ้าคือธาตุเหมันต์”

               “เจ้าคะ?” เหยาเมิ่งหรงเอียงคออย่างสงสัย

               “มันเป็นพลังธาตุพิเศษขอรับ มีอยู่น้อยมาก จนแทบมิมีผู้ใช้ธาตุนี้อยู่เลย...ในจงโจวแห่งนี้” เสิ่นหลิวหยางแก้ความสงสัยให้

               “ธาตุพิเศษ?”

               “ขอรับ พิเศษเป็นอย่างมาก และมีผู้คนเห็นมากมาย”

               “หมายความว่าอย่างไร” เหยาเมิ่งหรงเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ

               “หมายความว่าต่อไปนี้ เจ้าจะมิได้ใช้ชีวิตแบบสตรีในห้องหออย่างสบาย ๆ อีกแล้ว เพราะหากคนชั่วได้ยินข่าวนี้เข้า คงมีคนอยากได้ตัวเจ้าอยู่มากเลยล่ะ” ฉู่เฟยเทียนเอ่ย

               “อีกทั้งคุณหนูรองมิเคยฝึกควบคุมพลังธาตุ หากต่อจากนี้เผลอทำอะไร อาจปลดปล่อยพลังโดยไม่รู้ตัว และอาจทำอันตรายแก่ผู้อื่นได้ขอรับ” เสิ่งหลิวหยางเอ่ยต่อ

               “ละ แล้วข้าควรทำอย่างไร”

               “ก็หะ...”

               “คุณหนูรองต้องฝึกควบคุมพลังขอรับ ถ้าสะดวกอีกสามวัน ข้าจะมารับคุณหนูไปหาอาจารย์ท่านหนึ่ง จะได้หรือไม่ขอรับ” ฉู่เฟยเทียนเอ่ยไม่ทันจบเสิ่นหลิวหยางก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

               “สะดวกแน่นอน ต้องรบกวนท่านรองแม่ทัพแล้ว”

               “มิรบกวนเลยขอรับ เช่นนั้นเราต้องขอตัว” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืน โค้งให้เล็กน้อยก่อนจะรีบดึงแขนฉู่เฟยเทียนให้เดินตามไป

               “ดะ เดี๋ยว”

               “เดี๋ยวอันใดกัน คุณหนูรองจะได้พักผ่อน เราควรกลับได้แล้ว” ว่าพลางลากร่างฉู่เฟยเทียนไปด้วย

               “เจ้าคิดจะทำอันใด” ฉู่เฟยเทียนสะบัดแขนออกเมื่อเดินมาใกล้ประตูจวน

               “ข้ารู้นะความคิดของซื่อจื่อ หาใครคอยคุ้มครองงั้นหรือ ซื่อจื่อจะเสนอตนเอง ให้คุณหนูรองแต่งเข้ามาแทน อย่าคิดว่าข้ามิรู้”

               “แล้วอย่างไร มันไม่ดีรึไง”

               “ไม่ดีอย่างยิ่ง มีคนปกป้องมิสู้ปกป้องตนเอง ท่านมิอาจอยู่กับเสี่ยวฟูเหรินของท่านได้ตลอดเวลาหรอก” เสิ่นหลิวหยางเอ่ย

               “อีกอย่าง ท่านคิดจะเก็บคนที่มีพลังธาตุเหมันต์ไว้เองมากกว่า”

               “ชิ”

               ฉู่เฟยเทียนไม่สบอารมณ์ สะบัดมือไปที่ชายผ้าก่อนจะเร่งรีบเดินออกจากจวนเหยาไป เสิ่นหลิวหยางเห็นดังนั้นก็เดินตามออกไป