All Chapters of หมอร้ายพ่ายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ลลินดาเพียงแค่รับทราบข้อมูลเบื้องต้นจากการซักประวัติ ก่อนจะแนะนำวิธีการทำลูกให้กับคุณพ่อคุณแม่ลูกสองเรื่องของการทำเด็กหลอดแก้วทั้งวิธี IVF และ ICSI ส่วนเวลาที่เหลือคือการนั่งคุยสัมภาษณ์คุณแม่บุ๋มบิ๋มและเล่นกันกับเด็ก ๆ คีตะพัฒน์กับปรมินทร์ที่พอรู้ว่าตนเองเป็นส่วนเกินจึงได้ปลีกตัวออกมานั่งหน้าแผนกมองทั้งสองคุยกันอย่างออกรสชาติประหนึ่งว่ารู้จักกันมานมนานและหนึ่งในคำถามของลลินดาที่ลอยมาให้ได้ยินจนคีตะพัฒน์หูผึ่งอยากติดตามตอนต่อไปเสียเหลือเกิน‘ลิลลี่ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไปตามหาพ่อพันธุ์งานดีเหมือนกัน อยากได้ชายหนึ่งหญิงหนึ่งแบบนี้เลยค่ะ”ก็ไม่รู้เจ้าตัวจะไปตามหาที่ไหน บางครั้งก็เดาใจไม่ถูกว่าที่พูดมาน่ะพูดจริงหรือพูดเล่น“ไง อยากมีเหมือนกูแล้วสิ”พอเห็นว่าเพื่อนมองลูก ๆ เขาตาไม่กะพริบ ปรมินทร์เหยียดยิ้มมุมปากนิด ๆ ก่อนจะแซะไอ้คนไม่ชอบเด็กด้วยความภาคภูมิใจ“มึงก็รู้ว่ากูชอบกินเด็ก แต่ไม่ชอบเลี้ยงเด็ก”คีตะพัฒน์ตอกกลับเพื่อนชายผู้เป็นอดีตหมอร้ายหวงรักด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำพูดดีไปเถอะ เอาไว้มึงได้เจอคนที่ใช่ของมึงเมื่อไหร่ กูมั่นใจว่าคนอย่างมึงต้องมีไม่ต่ำกว่าสองแน่ ๆ”ปรมินทร

“เรื่องที่ทางมาร์เก็ตติงของพี่คีย์ติดต่อเพนนีมาจะให้เป็นนางแบบผลิตภัณฑ์ใหม่ของศูนย์ความงาม เพนนีโอเคนะคะไม่ติดอะไร ค่าตัวที่ให้ไม่ต้องพิเศษอะไร ขอแค่พี่คีย์เลี้ยงข้าวเพนนีหลาย ๆ มื้อก็พอแล้วค่ะ”ลลินดาเลิกคิ้วมองสบตาผู้บริหารหนุ่มพร้อมแย้มยิ้มมุมปากนิด ๆ เอาเถอะ ปล่อยให้เขาอ่อยกันไปก่อน ตอนนี้เธอมีภารกิจสำคัญมากกว่านั้นที่จะต้องทำ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาดูอะไรไร้สาระแบบนี้“ลิลลี่ไปทำงานก่อนนะคะ อย่าลืมที่สัญญาว่าจะพาน้องไปกินข้าวกันสองต่อสองที่ร้านเทปันยากิตอนเที่ยงนะคะ”ขยิบตาให้เขาก่อนจะเบนสายตามองหน้าน้องสาวที่ทำท่าทีเหยียดยิ้มมุมปากนิด ๆ ไม่รอให้คีตะพัฒน์จับผิดว่าเธอคิดจะเล่นอะไร หมุนตัวเดินกลับไปทำงานต่อปล่อยให้คนถูกเธอดึงให้ตกกระไดหัวใจพลอยโจนยืนงงต่อไปว่ามาสัญญากับเธอไว้ตอนไหนเอาไว้ค่อยเคลียร์ แต่เชื่อแน่ละว่าเขาคงไม่น่าจะปฏิเสธการทำงานวันแรกนับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีมาก มีไม่น้อยที่พยายามอยากจะมีทายาทแต่ยังไม่สามารถมีด้วยวิธีธรรมชาติได้ สนุกกับการเริ่มงานจนลืมเรื่องรบกวนจิตใจไปสิ้น และลืมเลือนในสิ่งที่ตนเองไปปาระเบิดทิ้งเอาไว้ให้ใครบางคนจนกระทั่งเสียงของพี่ทรอยทักทายสา

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปทำบุญให้คุณแม่คนเดียวเอง ขอบคุณนะคะที่จะกรุณาจัดงานต้อนรับให้ แต่คิดว่าคงไม่จำเป็น อวยพรล่วงหน้าให้แล้วกันนะคะ ขอให้มีความสุขกันมาก ๆ ทั้งครอบครัวนะคะ หนูลาละค่ะ” พูดจบก็พนมมือไหว้ลา ก้าวขาฉับ ๆ ออกจากบ้านไปในทันที ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ตามหลังมาแต่ไม่ได้คิดจะสนใจ ร่างเล็กยัดตนเองเข้าไปในรถ แต่ก่อนที่เธอจะปิดประตูลงแล้วพาตนเองออกจากบ้านไป น้องสาวนางแบบผู้เป็นที่ภูมิใจของบิดามากกว่าเธอที่เรียนจบแพทย์ถึงต่างประเทศก็วิ่งเข้ามาขวางทางปิดประตูของเธอเสียก่อน“อย่าเพิ่งไปสิคะพี่ลิลลี่ เพนนีมีเรื่องจะขอคุยด้วยสักหน่อย” “มีอะไร” ถามกลับเสียงติดจะห้วนโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย“ดีใจนะคะที่พี่ลิลลี่รู้จักเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีขึ้นได้ขนาดนี้” คนฟังถึงกับถอนหายใจ หันขวับกลับไปมองน้องสาวที่ทำแอ๊บแบ๊วแสนดีต่อหน้าคนอื่น แต่ความจริงนั้นแสนร้ายกาจมากมาย อยากจะกระชากหน้ากากให้ใครต่อใครได้เห็นเสียเหลือเกิน“เธอต้องการอะไรเพนนี” “ก็แค่อยากจะบอกพี่ว่า สวยปลอม ๆ แบบนี้มันไม่ได้ทำให้พี่คีย์เขาสนใจในตัวพี่เพิ่มหรอกนะคะ” พอได้ยินคำนี้ออกจากปากน้องสาวนางมารร้าย ลลินดาถึงกับหัวเราะลั่

“มีอะไรน่าขำ”หัวเราะลั่นเมื่อคนหล่อออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอ แต่พอไปอยู่บนตัวเขากลายเป็นเสื้อยืดตัวจิ๋วรัดรูปจนมองเห็นสัดส่วนมัดกล้ามเนื้อที่ไม่ว่าสาว ๆ คนไหนถ้าได้เห็นก็คงอยากวิ่งโผเข้าซบ ส่วนกางเกงเลตัวใหญ่สำหรับเธอก็ดูฟิตเปรี๊ยะเนื้อผ้าแนบไปกับกล้ามเนื้อแข็งแรงทั้งต้นขาน่าสัมผัสเป็นไหน ๆ“อึดอัดไหมคะ ดูมันจะแน่น ๆ นิดหนึ่งนะ”“ไม่นิดเลยละแน่นมาก ไม่ใส่อะไรนอนยังจะดีเสียกว่า”มองเสื้อยืดที่ตนพยายามยัดเพื่อใส่ให้ได้ตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำ ที่มากไปกว่านั้นคือมันเป็นสีชมพูเสียด้วยนี่สิ“อย่ามาอ่อยกันเรี่ยราดแถวนี้นะคะ ขอบอกเอาไว้ก่อนนะ ถ้าหิวโหยขึ้นมาเมื่อไหร่น้องไม่เก็บอาการหรอกนะ เดี๋ยวพี่จะมาโอดครวญไม่ได้นะคะว่าถูกปล้ำ”“หึ เก่งเสียจริงแม่คุณ โอ๊ะ! ดูนี่สิปริแล้วอะ”ต่อปากต่อคำกันพร้อมสำรวจความเรียบร้อยของตนเองไปด้วย เพียงแค่ยกแขนขึ้นแค่นั้นแหละตะเข็บรอยต่อเสื้อบริเวณใต้รักแร้ก็แยกออกจากกันในทันที“โอ๊ย… คุณพี่”ขอหัวเราะขำเต็มที่สักทีเถอะ คราวนี้ไม่รู้จะไปหาเสื้อที่ไหนมาให้เขาใส่ได้ มีตัวนี้ตัวเดียวที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเสื้อผ้าที่เธอจัดแจงมา“เออ… ช่างมันเถอะ

ช่วงเช้าของวันเมื่อคืนฝนตกทำให้เขาหลับสบายจนถึงเช้า และคงจะนอนต่อไม่อยากตื่นอีกยาว ๆ ถ้าหากว่าไม่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่บนตัวเขา ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองจึงเห็นว่ายามนี้เจ้าของกลุ่มผมนุ่ม ๆ หอมกรุ่นกลิ่นชมพูจาง ๆ นั้นอยู่ชิดติดจมูกของเขาแทบไม่มีช่องเว้นว่าง ร่างบางที่เคยอยู่คนละฝั่งตั้งแต่เมื่อก่อนนอนยามนี้แทบจะเกยขึ้นมาอยู่บนตัวเขาครึ่งหนึ่ง แขนเรียวพาดผ่านแผ่นอกแน่นหนามาแทนหมอนข้างที่เจ้าตัวถีบกระเด็นลงไปอยู่ข้างเตียง ที่มากไปกว่านั้นขาเรียว ๆ ตวัดมาพาดลงบนหน้าขาใกล้จุดยุทธศาสตร์ของเขาแทบจะกระดุกกระดิกตัวไปไหนก็ไม่ได้“ยายกระต่ายเอ๊ย”พึมพำเบา ๆ ไม่รู้จะบ่นหรือควรจะขำคนนอนดิ้นดี นอนนิ่ง ๆ เป็นท่อนซุงให้คนนอนหลับสบายดีทารุณกรรมเขาได้เต็มที่ “อืม…”ถอนหายใจโล่งอกมากยิ่งขึ้นเมื่อเจ้าตัวเริ่มตื่นรู้สึกตัว บิดขี้เกียจไปมาแต่แขนขาก็ยังไม่วายฟาดกลับมาหาเขาอีกหน คราวนี้ขาเรียว ๆ แม่นเสียยิ่งกว่าจับวาง ฟาดที่ไหนไม่ฟาด ฟาดลงมาได้ตรงจุดยุทธศาตร์ของเขา“โอ๊ย...”ตอนนี้มันไม่ปกติเพราะร่างนุ่มนิ่มของแม่คุณนี่แหละ แล้วนี่จู่ ๆ กลับคิดปองร้ายเขาเสียอย่างงั้นในขณะเดียวกันคนที