หมอร้ายพ่ายรัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ภาพหญิงสาวภายใต้สายน้ำที่เปียกชุ่มฉ่ำไปหมดทั้งตัว แม้ลลินดาจะไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเปลือยกายต่อหน้าเขา แต่ทว่าทรวดทรงองค์เอวที่มองเห็นในยามนี้มันคือปฏิมากรรมชั้นดีที่กระตุ้นความกำหนัดของชายชาตรีอกสามศอกได้อย่างง่ายดายนัก“เด็กดื้อ”ส่งเสียงคำรามดุด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง หากแต่แววตาฉายแววไฟแห่งปรารถนาอย่างปิดไม่มิด “สนใจปราบเด็กดื้อไหมล่ะคะ”ดวงตาคู่สวยประสานสายตาคมกริบของเขาอย่างเชิญชวน ให้ตายเถอะ หากเป็นเมื่อก่อนคงจับตีก้นลาย แต่ตอนนี้มีวิธีอื่นที่จะจัดการได้ดีกว่า “คิดว่าพี่ไม่กล้าหรือยังไง” เขาก้มหน้าสูดดมกลิ่นกายของเธอใกล้ ๆ กระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงแหบห้าวแต่เร้าใจหมายจะข่มขู่ให้อีกฝ่ายกลัวเกรง แล้วใยยายกระต่ายไม่ได้ดูตื่นตูมเลยสักนิด ยังยืนนิ่งท้าทายเขาไม่ยอมหยุด เชิดหน้าเผยอริมฝีปากเย็นไว้นะไอ้คีย์น้อย แกจะมาตื่นตูมแทนยายกระต่ายแบบนี้ไม่ได้ คีย์คนดี ๆ : นี่น้อง น้องสาว น้องสาวที่มึงเลี้ยงมาเองกับมือแต่สมองซีกซ้ายขวาของเขาทำงานไม่ประสานกันเอาเสียเลย เสียงหนึ่งที่ลอยละล่องเข้ามาแย้งทำเอาสติเขาเตลิดเปิดเปิงไปไกลเกือบจะกู่ไม่กลับคีย์คนเดิมเพิ่มเติมความหื่น : เลี้ยงก็ส่วนเลี้

เซอร์ไพรส์เขามากมาย หลังจากถูกไล่มานั่งย่างทะเลเผารอเจ้าตัวที่ชายหาดหน้าบ้าน ปล่อยให้แม่ครัวหัวกระต่ายจัดการเมนูลับสุดยอดของเธอในครัว แต่พอเห็นถือจานยำทะเลออกมาคีตะพัฒน์ถึงกับอดขำอย่างเสียมิได้“ใช่สิคะ น่ากินไหม”“ก็นึกว่าจะเป็นเมนูพิสดารอะไรหรือเปล่า เห็นบอกว่าพิเศษสุด ๆ”ว่าพลางหันกลับไปคีบกุ้งหมึกลงมาจากเตาย่างใส่จานเดินนำมาวางลงบนโต๊ะไม้เล็ก ๆ แล้วนั่งลงฝั่งตรงกันข้าม“เมนูนี่แหละเหมาะกับพี่คีย์ที่สุดแล้วค่ะ”“เหมาะยังไง”ปากเอ่ยถามไปเรื่อย ๆ ในขณะที่มือก็ใส่ใจตักกุ้งตักปลาหมึกไปวางบนจานของลลินดาให้ แต่จะให้แกะให้คงไม่แกะ เป็นผู้ชายหื่น ๆ ไม่ได้สายละมุนกับเด็กขนาดนั้น แม้กระทั่งยามที่อยู่บนเตียงกินเด็ก บรรดาน้องนางนักศึกษายังมอบโล่พร้อมฉายาให้เขาภาคภูมิใจเหลือเกินว่าดุดันไม่เกรงใจใคร เจ้าอาชาศึกคึกคัก พาสาวควบขับไปท่องเที่ยววิมาน สามวันสามคืนก็ยังได้“นี่เรียกอะไรคะ”“ก็ปู”ว่าพลางหยิบปลาหมึกย่างฝีมือตนเองมาเคี้ยวตุ้ย ๆ มองตามมือขาวเรียวที่ชี้ไปที่ปูในจานยำ“อันนี้ล่ะคะ”“ไข่ปู”“เมนูนี่นะ รู้ไหมว่าชื่ออะไร”ยื่นหน้ามายักคิ้วหยับ ๆ ให้กับเขาประมาณว่าฉันบอกใบ้เธอไปแ

“เอาตรง ๆ เมื่อก่อนได้ยินเสียงร้องตอนทำคลอด เห็นเด็กตัวแดง ๆ บางคนสมบูรณ์พ่อแม่ก็ดีใจกันไป แต่ตัดภาพไปที่เด็กที่เกิดมาไม่สมบูรณ์บ้างล่ะ พิการบ้างล่ะ ตายบ้างล่ะ พี่เห็นแล้วรู้สึกไม่โอเคที่จะได้เห็นแบบนั้น ถึงมันจะไม่ใช่ว่าเกิดกับทุกเคสก็เถอะ ทุกวันนี้พี่ยังเป็นหนุ่มเจ้าสำราญไม่อยากมีพันธะผูกพันกับใคร หรือจะให้พูดง่าย ๆ พี่ยังเห็นแก่ตัวที่อยากจะตักตวงความสุขให้กับตัวเอง ไม่อยากลงหลักปักใจกับใครเพราะคงยังเป็นสามีที่ดีกับเป็นพ่อที่ดีไม่ได้” “ชอบจัง รู้เปล่าเนี่ยว่าพี่คีย์เป็นไอดอลของน้องตั้งแต่เรื่องงานจนกระทั่งเรื่องส่วนตัวเลยนะคะ สุดยอดมาก” ยกนิ้วให้ แล้วยื่นขวดไวน์ไปชนขวดกันกับเขา แต่คนที่ถูกยกให้เป็นไอดอลก็ยังงง ๆ กับสิ่งที่ลลินดาพูด “หมายถึงเรื่องไม่อยากมีครอบครัวนี่เหรอ” “ค่ะ” พยักหน้าทันที “ที่บอกพี่เมื่อคืนพูดจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย” “จริงสิคะ ไม่ได้เมาด้วย มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนดีทุกอย่าง” ดีทุกอย่างแต่กระดกไวน์จนเกือบจะหมดขวดแล้ว “แต่มีอยู่อย่างนะคะที่ต่าง” “อะไร” “พี่คีย์ไม่อยากมีลูกแต่ลิลลี่อยากมี” คีตะพัฒน์มองสบตาลลินดาอย่างไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก “แล้ว

ประโยคทักทายเริ่มแรกเธอไม่ได้คิดอะไร แต่ประโยคสุดท้ายที่สาวเจ้าเหน็บแนมเธอขึ้นมาไม่เข้าใจว่ามีจุดประสงค์อะไร “พี่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเธอก็รู้” “อ้อ… เหรอคะ แล้วที่ไม่ไปโผล่ที่งานให้คุณพ่อรับหน้ากับคำถามของคุณแม่พี่คีย์ว่าพี่หายไปไหนแบบนี้ดูไม่น่ารักเลยนะ” “คิดว่าพูดชัดเจนแล้วนะว่าจะไม่ไป ไม่จำเป็นต้องจัดให้” “จะตอนเด็กหรือตอนโตพี่ก็ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” ดวงตาคู่สวยวาวอย่างเอาเรื่อง เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดเกาะอกสีแดงเด่นเอ่ยวาจาเชือดเฉือนพร้อมส่งยิ้มยั่วยวนตีรวนหาเรื่องเธอไม่จบ “เธอต้องการอะไรก็ว่ามาเพนนี หรือว่าว่างปากมากไม่มีอะไรทำจะได้หาอะไรยัดปากให้” ไม่ต้องมานั่งรักษามารยาทอันดีงาม ทำไมเธอต้องแคร์ ในเมื่อคนเหล่านี้ไม่มีใครแคร์ความรู้สึกของเธอเลยสักนิด โดยเฉพาะบิดาเธอ ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวตามลำพังมานานนับสิบปีไม่ได้มีใครสนใจไยดีเธอเลยเสียด้วยซ้ำ จะมีก็แค่ครอบครัวพัทธดำรงสกุลที่คอยเป็นห่วงเป็นใยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ หรือแม้กระทั่งทุนการศึกษาเรียนแพทย์เฉพาะทางต่อคุณป้ากรองขวัญก็จัดการให้โดยที่ไม่ได้เสนอเงื่อนไขใด ๆ กับเธอเลยเสียด้วยซ้ำ เอาไว้วันไหนที่เธอว่

จู่ ๆ ใบหน้าของยายกระต่ายจอมหื่นก็ลอยมาแทนหน้าผู้ดำเนินรายการที่กำลังทำทีลูบ ๆ คลำ ๆ เต้นท่าเซ็กซี่พร้อมกับสัมผัสซิกซ์แพ็กหนุ่ม ๆ หกคน ยิ่งเห็นสาวสวยในคลิปกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ยิ่งหงุดหงิดในใจ “เหอะ… บาร์โฮสต์โคตรฟินอะไรวะ เสียเป็นแสนวันไนต์แสตนด์ยังแฟร์กว่า” เข้าใจว่ามันเป็นความชอบส่วนบุคคล แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองอีกนั่นแหละว่าทำไมต้องหงุดหงิดเพียงแค่คิดว่ายายกระต่ายนั่นจะไปในที่อโคจรแบบนั้นจริง ๆ กดปิดคลิปวิดีโอลงแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปด้อม ๆ มอง ๆ ศูนย์ความเป็นเลิศด้านเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ “มาเยี่ยมชมหรือว่าจะมาใช้บริการฝากสเปิร์มคะ” แค่ประโยคทักทายก็แสบทรวงเสียยิ่งกระไรยายคุณหมอหื่น คีตะพัฒน์เดินเข้าไปยืนกอดอกจ้องมองหน้าสวยใสรอยยิ้มพิมพ์ใจนั่นชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พี่จะฝากไปทำไม” “อ้าว ก็เผื่อว่าในอนาคตเปลี่ยนใจอยากมีลูกขึ้นมา นี่อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ ลองตรวจคุณภาพสเปิร์มก่อนก็ได้ จะได้ดูด้วยว่าแข็งแรงสมบูรณ์มากน้อยแค่ไหน” บาปบุญของเขาอีกอย่างก็คือการที่ลลินดาเรียนจบเฉพาะมาทางด้านนี้ ฉะนั้นในยามที่แม่คุณพูดถึงเรื่องเหล่านี้จึงกลายเป็นเรื่