Todos os capítulos de ร้ายรักพันธะการ: Capítulo 1 - Capítulo 10

เขาไม่ได้เก็บเสื้อผ้าตามที่เธอบอก แม้ของๆเขาส่วนใหญ่จะอยู่ในห้องนี้ แต่ไม่อยากให้เธออาละวาดไปมากกว่านี้จึงโทรแจ้งแม่บ้านเข้ามาเก็บให้ ก่อนจะสตาร์ทรถราคาแพงออกไปที่ร้านเหล้าในตัวเมือง โดยมีคนที่เสียใจจนแทบบ้ายืนมองเขาจากหน้าต่างห้องไปจนลับตา“ไง หน้าแดงเป็นปื้นขนาดนี้ เมียเก็บมึงฟาดมาหล่ะสิ!!” กวินท์ธัช เพื่อนในกลุ่มที่เป็นเจ้าของร้านเหล้านั่งชิลล์เดินถือผ้าอุ่นมายื่นให้เขา“อือ ฟาดเต็มแรง เหวี่ยงเต็มข้อ!!” มือหนาใช้ผ้าอุ่นประคบที่กรามแกร่งเบาๆ ในใจยังกรุ่นกับคนตัวเล็กที่ไม่เคยยอมเขาสักครั้ง“ก็ไปเหี้ยใส่เขาก่อน เห้อออ ไอ้ปริ้น พายหน่ะทั้งสวยทั้งเก่ง มึงติดอะไรถึงคบเขาแบบหลบๆซ่อนๆวะ” ธีระชลที่นั่งอยู่ก่อนแล้วถามอย่างอ่อนใจ แต่เจ้าของเรื่องอย่างปรินวัชร์กลับเงียบงัน“หึ จะอะไรสะอีก อีโก้สูง หัวสูง มองเขาเป็นแค่เด็กข้างบ้าน ไม่หรูหราไฮโซ กูจะบอกอะไรให้นะไอ้ปริ้น มึงแม่งโคตรสันดานเสีย เอาแต่ใจจนพ่อแม่เอาไม่อยู่เพราะย่ามึงเลี้ยงมาผิดๆ มึงเอาแต่บอกว่าน้องพายเอาแต่ใจตัวเอง มึงเคยมองตัวเองบ้างไหม มึงเนี่ย โคตรพ่อโคตรแม่เอาแต่ใจกว่าอีก!!” ชลินท์กรที่ไม่เคยเห็นด้วยกับการกระทำของเพื่อน เอ่ยด้วยอ

“ทำไมตาปูดตาบวมแบบนั้น” หญิงชราวัย60กว่าๆที่พึ่งกลับจากตอนกิ่งองุ่นมองหลานสาวอย่างประหลาดใจ ก่อนจะใจหายวูบ…นางมนตราที่อาบน้ำร้อนมาก่อนรู้สึกใจเต้นแรง เหมือนวันวานที่บุตรชายคนเล็กอย่างเมฆาพาสาวน้อยหน้าแฉล้มมานั่งก้มหน้าก้มตาบนตั่งกลางเรือนไม่มีผิด!!! แม้ลูกชายจากไปเกือบสิบปีก็ยังจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ วันที่…เธอไล่ทั้งคู่ออกจากบ้านหลังจากได้ยินว่าทำผู้หญิงท้อง!!“คุณย่า…” คนที่เรียกยังไม่กล้าเงนหน้าจนคนเป็นย่าถอนหายใจ“ท้องหรอ? กี่เดือนแล้ว?” เส้นข้างคอที่เต้นตุบๆทำคนผ่านร้อนผ่านหนาวอุ้มท้องมาถึง2ท้องถามเสียงสั่น“พายขอโทษ พาย…” ร่างเล็กที่ตัดสินใจอย่างแน่วแน่มาตั้งแต่หอพัก ตอนนี้กลับตัวสั่นเพราะกลัวความผิดเหลือเกิน“เอามันมาด้วยหรือเปล่า พ่อเด็กหน่ะ!!” คำถามนี้ทำคนที่มัดผมเป็นหางม้าส่ายหน้าช้าๆ“เลิกกันแล้วค่ะ เขา…ติดต่อไม่ได้” คนแก่เห็นน้ำตาหลานหยดพราวลงบนฝ่ามือที่บีบกันแน่นบนตักก็ตบอกตัวเองปุๆ“ดีจริงๆ ให้ไปเรียนก็อุ้มท้องกลับมา!! ย่าจะทำยังไงกับเราดีห๊ะ!!” ยิ่งคนเป็นย่าขึ้นเสียงใจดวงน้อยยิ่งสั่นระรัว จนกลายเป็นร้องไห้โฮอย่างห้ามไม่อยู่“พาย พายจะเอาออก พายขอโทษคุณย่า ฮึก!!” ป้าเจี

“คุณป้า” ทำทีที่กดรับเสียงสะอื้นไห้ที่กลั้นไว้กลับแสดงออกจนปลายสายตกใจ“ร้องไห้ทำไมคะ โดนดุหรอลูก ไม่เป็นไร คุณย่าให้ออกมาไหมป้าจะส่งคนไปรับ” ออกมาไหมนั่นเลี่ยงมาจากคำว่าไล่ออกจากบ้านไหม แต่มันสะเทือนใจเกินกว่าจะใช้คำนั้น เสียงทอดอ่อนทำหลานสาวสะอื้อฮัก“คุณย่าไม่ให้ออกค่ะ คุณย่า…ให้พายรับผิดชอบชีวิตลูกทุกอย่าง” มนต์พระพายพูดถึงข้อตกลงที่ผู้เป็นย่าบอกจนทำให้ปลายสายเช็ดน้ำตาปอยๆ“คุณย่ายังรู้สึกผิดกับพ่อแม่หนู ป้าจะไม่ถามถึงต้นสายปลายเหตุแค่พิมพ์มาป้าเข้าใจทั้งหมด แต่เรามีกันและกันนะลูก หนูมีป้า มีคุณย่า และเรากำลังจะมีดวงใจเพิ่มอีกดวง ทุกอย่างที่ป้าเตรียมไว้ให้หนูก็ยังให้เหมือนเดิม ไม่มีคำว่าผิดหวังในตัวหนูแน่นอน” ความรักที่เธอได้มันมาจนล้น ในวันวานเคยคิดว่าเธอก็เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ต้องมาอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคย ไม่กล้าเล่าความกลัวให้ใครฟัง แต่ตอนนี้ ตอนที่เธอมีปัญหา คนในบ้านกลับสอนให้เธอเข้มแข็ง โอบกอดด้วยความรู้สึกรักจริงๆ หวังดีจริงๆจนเธอเจ็บไปหมด เจ็บที่วันวานเหตุใดจึงเอาใจไปรักคนอื่นมากกว่าคนในครอบครัวกัน“ป้าชาช่า ป้าคิดว่าพายจะฟื้นฟูสวนองุ่นให้ดีขึ้นได้ไหมคะ” ภาพที่ผู้เป็นย่าเ

คำพูดของหลานสาวคนเดียวทำคนเป็นย่าน้ำตารื่น ก่อนจะมองมือบอบบางที่เอื้อมมาที่จับมือพร้อมอ้อนวอนนางทางสายตา“เอาไงก็เอากัน ย่าเองก็แก่แล้ว การจัดการก็ย่อมโบราณตามกาลเวลา ย่าอนุญาตให้พายจัดระบบ ระเบียบในสวนใหม่” คำพูดนั้นทำมนต์พระพายฉีกยิ้มทั้งน้ำตา“หนี้สิบล้านพายจะปลดมันให้ได้ด้วยสองมือของพาย คุณย่าแค่นั่งให้กำลังใจพายก็พอค่ะ” แค่นึกถึงว่าใครเป็นเจ้าหนี้เธอก็อยากขายทรัพย์สมบัติที่มีไปชดใช้เสียให้หมด คนบ้าน“จิรากร” คือสิ่งเดียวที่เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย แต่เพราะการเริ่มฟื้นฟูสวนองุ่นนี้ต้องใช้เงินมหาศาล เธอจำใจต้องกลืนความต้องการตัวเองลงไป…อย่างน้อยๆตอนนี้เขาก็ไม่อยู่อีกหลายปีพอให้เธอได้ทำใจ…“ป้าฤทัยของเราหน่ะเขาไม่เร่งร้อนเรื่องหนี้สิน ดอกเบี้ยย่าก็ให้เขาไม่เคยขาด แต่ว่า…สัญญาของทางเราย่าหาไม่เจอจริงๆ ว่าจะไปขอก็เห็นว่าทางนั้นเขายุ่งๆกับการขยายรีสอร์ท” คำว่า ”ป้าฤทัยของเราหน่ะ“ มันเจ็บจี๊ดอย่าบอกใครเชียว เมื่อตอนนี้เจ้าหนี้ของสวนองุ่นมนตราคือแม่ของบิดาเจ้าหนูในท้อง!! นี่สินะ ยิ่งหนียิ่งเจอ…คำพูดของคุณมนตราทำเธอหนักใจ แต่ไม่อยากแสดงสีหน้ากังวลออกมา“ยังไงเราก็ต้องมีสัญญาเป็นลายลักษอัก

และมันเป็นแบบนั้น…ไม่ว่าเธอตะเขียนอะไร เช้าวันถัดมามักจะได้ตามต้องการ คราแีกเริ่มก็ขอของเล่น โตมาหน่อยก็เป็นตุ๊กตาตามภาษาเด็กผู้หญิง แต่หลังจากเสียพวกท่านไป เธอขอพรให้ได้เจอพวกท่านอีก แต่ไม่เป็นผล เขียนไปทุกวันก็ยังเงียบสนิท จนกระทั่งคุณย่ามาเห็นจึงสอบถามหลานสาว เมื่อเธอเล่าทุกอย่าง ท่านกอดปลอบและบอกว่า พ่อกับแม่ส่งย่าให้มาดูแลเธอแทน เมื่อเริ่มโตขึ้นเริ่มเข้าใจ เธอหยุดเขียนขอพรพระจันทร์ไปนานแล้ว จนกระทั่งตั้งครรภ์เป็นหนูน้อยจันทร์เจ้า เธอขอพรพระจันทร์ทุกคืนให้ลูกแข็งแรง และเธอสมหวัง…“ไว้พายออกจากโรงพยาบาลคุณย่าไปแจ้งเกิดให้จันทร์เจ้ากับพายนะคะ” เธอรู้ว่าแม้จะเกิดความสงสัยมากมายกับบ้านจิรากร แต่หากพวกเขาเห็นสายตาร้องขอของเธอ เธอคิดว่าพวกท่านคงเข้าใจ มนต์พระพายไม่คิดปิดบัง เธอย้ายบ้านหนีเขาไม่ได้ จะหลบไปอยู่ที่อื่นเธอก็มีคุณย่าและคนงานในสวนให้ต้องดูแล สักวันนึงหากเขากลับมาและไม่โง่จนดูไม่ออกอย่างไรเขาก็รู้ว่าจันทร์เจ้าเป็นลูกของเขา แต่เธอมีทางออกเรื่องนี้ไว้แล้ว…จากเดือนเลื่อนเป็นปี ตอนนี้มนต์พระพายขยายสวนองุ่นได้เริ่มลงตัว ตั้งแต่ที่เธอโทรสารภาพกับผู้เป็นป้าว่าตั้งท้องโดยไร้พ่อเด็ก