ปรินวัชร์

เขาไม่ได้เก็บเสื้อผ้าตามที่เธอบอก แม้ของๆเขาส่วนใหญ่จะอยู่ในห้องนี้ แต่ไม่อยากให้เธออาละวาดไปมากกว่านี้จึงโทรแจ้งแม่บ้านเข้ามาเก็บให้ ก่อนจะสตาร์ทรถราคาแพงออกไปที่ร้านเหล้าในตัวเมือง โดยมีคนที่เสียใจจนแทบบ้ายืนมองเขาจากหน้าต่างห้องไปจนลับตา

“ไง หน้าแดงเป็นปื้นขนาดนี้ เมียเก็บมึงฟาดมาหล่ะสิ!!” กวินท์ธัช เพื่อนในกลุ่มที่เป็นเจ้าของร้านเหล้านั่งชิลล์เดินถือผ้าอุ่นมายื่นให้เขา

“อือ ฟาดเต็มแรง เหวี่ยงเต็มข้อ!!” มือหนาใช้ผ้าอุ่นประคบที่กรามแกร่งเบาๆ ในใจยังกรุ่นกับคนตัวเล็กที่ไม่เคยยอมเขาสักครั้ง

“ก็ไปเหี้ยใส่เขาก่อน เห้อออ ไอ้ปริ้น พายหน่ะทั้งสวยทั้งเก่ง มึงติดอะไรถึงคบเขาแบบหลบๆซ่อนๆวะ” ธีระชลที่นั่งอยู่ก่อนแล้วถามอย่างอ่อนใจ แต่เจ้าของเรื่องอย่างปรินวัชร์กลับเงียบงัน

“หึ จะอะไรสะอีก อีโก้สูง หัวสูง มองเขาเป็นแค่เด็กข้างบ้าน ไม่หรูหราไฮโซ กูจะบอกอะไรให้นะไอ้ปริ้น มึงแม่งโคตรสันดานเสีย เอาแต่ใจจนพ่อแม่เอาไม่อยู่เพราะย่ามึงเลี้ยงมาผิดๆ มึงเอาแต่บอกว่าน้องพายเอาแต่ใจตัวเอง มึงเคยมองตัวเองบ้างไหม มึงเนี่ย โคตรพ่อโคตรแม่เอาแต่ใจกว่าอีก!!” ชลินท์กรที่ไม่เคยเห็นด้วยกับการกระทำของเพื่อน เอ่ยด้วยอารมณ์โมโห จนเพื่อนๆต้องตบบ่าให้ใจเย็นลง เกรงว่าจะมีเรื่องชกต่อยกันเสียก่อน ยิ่งตอนนี้ปรินวัชร์อารมณ์ไม่ค่อยคงที่นัก

กลุ่มเขามีด้วยกัน4คน แต่ละคนเป็นลูกคนใหญ่คนโต บางคนก็พ่อแม่ทำธุระกิจร่ำรวย และเพราะเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งปรินวัชร์ถูกส่งไปเรียนโรงเรียนอินเตอร์ในกรุงเทพฯ แต่ความสัมพันธ์ไม่ได้ห่างเหิน ติดต่อกันมาตลอด

จนกระทั่งนิสัยเสียๆหลายอย่างที่ถูกผู้เป็นย่าตามใจเข้าหูคุณศตวรรษ และคุณปานฤทัย ท่านยื่นคำขาดให้เขากลับมาเรียนมหาลัยแถวบ้าน อยากสอดส่องพฤติกรรมลูกชายเอง แต่ปรินวัชร์ก็คือปรินวัชร์ เขาดื้อเงียบที่สุดในบรรดาพี่น้อง3คน

วันแรกที่กลับมาอยู่เขาได้เจอเด็กที่มีไร่องุ่นติดอยู่กับรีสอร์ทของเขา มนต์พระพาย ชื่อแปลกจนเขานึกสนใจ ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวผ่อง ไม่เหมือนลูกชาวสวน ทำเขามักมาแอบดูเธอที่รั้วด้านหลังไร่ทุกวัน ร่างเล็กที่ชอบสวมเสื้อผ้าตัวใหญ่ๆทำเขาอยากรู้ว่าหากเปิดดูมันจะทำให้เขาใจแกว่งได้หรือไม่

จนกระทั่งได้มีโอกาสพูดคุย คำพูดจาอ่อนหวาน พร้อมหว่านล้อมของหนุ่มเมืองกรุงทำเด็กสาวน้อยประสบการณ์หลงใหล ยิ่งใบหน้าชวนฝันเหมือนหลุดออกมาจากซีรี่ย์จีนที่ชอบดูก็ยิ่งมีใจเอนเอียง จนกระทั่งเขาขอเป็นแฟน ความดุของคุณย่ามนตราคือสิ่งที่เขาเอามาเป็นข้ออ้างเก็บเธอไว้ในความลับ

จนกระทั่งน้องเข้าเรียนมหาลัยปี1 ส่วนเขาอยู่ปี3วันที่รอคอยก็มาถึง เขาได้สำรวจตรวจตราเธอทุกกระบวนท่า ก่อนจะค้นพบว่าร่างเล็กภายใต้เสื้อหลวมโพลกซ่อนความหอมหวานไว้มากมาย คนที่พอได้ชิมก็อดห้ามใจไม่ไหวเหมือนรถที่เบรคแตก ออกอุบายให้เธอมาอยู่หอพัก กว่าจะสำเร็จเธอใช้น้ำตามากมายเพื่องี่เง่ากับย่ามนตรา แต่สุดท้ายก็ได้อย่างใจหวัง เขาได้กลืนกินเธอทุกวันจนอิ่มหนำ

แม้ความรักที่มีจะสุกงอมจนถึงเวลาอันสมควร ที่ควรบอกทางบ้านเพื่อเป็นการให้เกียรติ เขาก็ปล่อยเวลาไปเฉยๆ วันเวลาผ่านไป เมื่อเริ่มอิ่มก็เริ่มเบื่อ!! เสือสุ่มอย่างปรินวัชร์มีหรือจะเก็บเขี้ยวเล็บได้นาน สาวคนไหนที่ฮอตๆ เขาส่งสายตานิดหน่อยก็กลายเป็นมาตามตูดเข้าต้อยๆแทน

เมื่อชายคนรักเริ่มออกลาย มนต์พระพายจึงหาวิธีผูกมัด เธอได้มีโอกาสไปร่วมงานวันเกิดป้าฤทัยกับคุณย่ามนตราในฐานะคนบ้านให้เรือนเคียงกัน วันนั้นเธอรวบรวมความกล้าจะประกาศต่อหน้าทุกคน แต่เหมือนเขารู้ทัน เธอถูกข่มขู่ว่าหากทำจะเลิกพร้อมหนีหน้าเธอให้ไกล เธอจึงรีบพับแผนนั้นลง แต่ก็ไม่อาจรั้งหัวใจเขาเอาไว้ได้

…เขาไม่เหมือนเดิมตั้งนานแล้ว…

“แล้วนี่มึงจะเอายังไง ถ้าเลิกตอนนี้แล้วน้องไปป่าวประกาศว่าได้กับมึงแล้ว แม่มึงไม่ตีหัวแบะหรอ?” กวินท์ธัชที่อยากให้เพื่อนคิดดีๆรีบเข้าเรื่อง ในเมื่อเรื่องนี้พวกเขาก็มีส่วนผิด ช่วยเพื่อนปิดบังแฟนสาวหลายหน แถมยังช่วยสับรางให้สาวอื่นอีก ผิดกันทุกคน แต่…พวกเขาไม่สามารถห้ามคนอย่างปรินวัชร์ได้จริงๆ คนที่สันดานเสียมันต้องเจอบทเรียนด้วยตัวเอง

“ไม่กล้าหรอก รักย่าจะตาย กลัวย่าจะเสียใจ เดี๋ยวกูก็จะไปฝึกงานแล้ว คง…เว้นระยะให้เขาทำใจโดยที่ไม่ต้องเจอกับกูในมอ.” คนที่ไม่ได้รู้สึกดีกับน้ำตาอดีตแฟนสาวพูดตัดบท มือถือเครื่องหรูที่มีสายเข้าจนเครื่องแทบไหม้ทำทุกคนส่ายหัว

“นี่ก็เป็นอีกคนที่มึงต้องจัดการ กูบอกแล้วแม่สาวไฮโซแสนมั่นของมึงหน่ะ สลัดยากฉิบหาย” ชลินท์กรเอ่นเซ็งๆ

“กูจะเคลียร์คืนนี้แหละ วันนี้คงไม่ดื่มกูจะกลับไปนอนบ้าน ต้องเตรียมของอีก2วันค่อยเจอกัน” ปรินวัชร์พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่คนที่เป็นเพื่อนมานานกลับส่ายหัวมองเขาเดินออกไปเชื่องช้าด้วยสายตาแห่งความหวังดี

“ไปเคลียร์ก็ไม่ใช่นอนกับเขา น้ำฟ้าหน่ะมึงลองจิ้มสักทีเดียว รับลองว่าไม่อยู่เงียบๆเหมือนน้องพายแน่นอน แล้วก็…คิดทบทวนให้ดีๆ อะไรที่เสียแล้วมึงจะดึงกลับมายาก” ถึงรู้ว่าเตือนไปเพื่อนก็ไม่ฟังแต่ก็อยากเตือน อีก3วันพวกเขาต้องไปฝึกงานที่อเมริกา และตั้งใจจะเรียนต่อ ปริญญาโทที่นั่นตามความต้องการของพ่อแม่ จึงอยากดึงสติเพื่อนเอาไว้บ้าง

“คนอยากไอ้ปริ้นหรอจะให้ใครมาตบหน้ามันฟรีๆ เมื่อไม่รู้ใจตัวเองก็ตัวใครตัวมัน กลับมาเขามีผัวใหม่กูจะสมน้ำหน้าให้ เสือกเลือกมากดีนัก!!” ธีระชลเอ่ยตามหลังก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม

“เลือกนักมักได้แร่…พ่อคนรวย อยากหาคนที่คู่ควร กูอยากจะเห็นคนที่คู่ควรของมันจริงๆ“ ชลินท์กรที่ไม่เคยเห็นด้วยกับเพื่อนและไม่ตามใจเพื่อนสักครั้งพูดเพราะความสงสารผู้หญิงคนนึงที่เจ็บช้ำจากการกระทำของเพื่อนเขา

”พอเถอะหน่า ยังไงมันก็เพื่อน ทำผิดยังไงก็เป็นเพื่อน ถ้ามันตัดสินใจไปแล้ว พวกมึงกับกูก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของมัน“ กวินท์ธัชตัดบท ในหัวไพล่นึกไปถึงคนที่พยายามปิดบังตามคำสั่งเพื่อนเขา พยายามทำตัวแนบเนียนยามพวกเขาบังเอิญเจอเธอกับปรินวัชร์บ่อยๆ

มนต์พระพายไม่เคยรู้เลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับต่อพวกเขา เด็กสาวที่เก็บความลับจนเหนื่อย…เก็บจนพวกเขาสงสาร …จากนี้ขอให้หลุดพ้นนะน้องพาย…