ของขวัญล้ำค่า

เช้าที่รู้สึกดีมากกว่าทุกวันที่ผ่านๆมา เพราะความหนักอึ้งในใจได้เบาบางลง มนต์พระพายที่อาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่7โมงเช้ารีบเข้าครัวช่วยป้าเจียดเตรียมอาหาร

“ไม่เวียนหัว ไม่อ้วก ไม่อยากกินอะไรพิเศษเลยหรอคะ” ร่างบางส่ายหัว แน่นอนว่าเธอไม่มีอาการอะไรเลยกินได้ปกติ เหมือนคนไม่ตั้งครรภ์เลย หากไม่ใช่ว่าที่ตรวจครรภ์นับ10อันมันยืนยันด้วยขีดเข้มสองขีดเธอคงคิดว่าตัวเองเครียดจนประจำเดือนเลื่อน

“โถว่รักคุณแม่น่าดูเลยนะคะคุณหนูน้อยเนี่ย” เธออมยิ้มที่ลูกใจดีกับเธออย่างที่แม่บ้านเก่าแก่อย่างป้าเจียดพูด

“แบบนี้เหมือนกับว่าลูกรักพายใช่ไหมคะ” เธอเตรียมเด็ดกะเพรารีบถามอย่างตื่นเต้น

“ค่ะ รักมากๆเชียวแหละ แต่หากอีกฝั่งเขาอ้วกหรือวิงเวียนแทนแสดงว่า อุ้ย!!” คนที่เผลอพูดถึงคนในความลับรีบเอามือขึ้นปิดปาก แววตาไหววูบของหญิงสาวทำป้าเจียดใจเสีย ก่อนเธอจะฉีกยิ้มกว้างบ่งบอกว่าเธอไม่เป็นไร

“หากเขาอ้วกหรือวิงเวียนแปลว่าลูกเกลียดเขาใช่ไหมคะ? สาาาาาธุ” สองมือบางยกขึ้นประนมเหนือหัว เพราะก่อนที่จะห่างเหินเขาบ่นบ่อยๆว่าเวียนหัวจนเรียนไม่รู้เรื่องพาลให้หงุดหงิด สมน้ำหน้า!! แม้หน้าตาแม่บ้านจะไม่ได้บอกเช่นนั้น แต่เธอคิดไปเองเรียบร้อยจนป้าเจียดไม่กล้าเอ่ยออกไปว่า…หากเขาแพ้ท้องแทนแปลว่าเขารักมาก!!

“ขอให้ลูกเกลียด!! โตมาหากเจอกันก็ขอให้ลูกพายแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ไปเลยพายจะไม่ห้าม!!” คำพูดของเธอทำป้าเจียดและแม่บ้านอีกคนนิ่งอึ้ง ก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะตามมา รวมถึงคนที่มาแอบฟังตั้งแต่ต้น นั่นคือเจ้าของบ้านสวนอย่างคุณย่ามนตราด้วย ที่กลั้นหัวเราะจนน้ำตาไหล และสุดท้ายต้องเดินออกห่างจากหน้าประตูห้องครัวไปหัวเราะรอที่ห้องอาหาร

“แสบเหลือเกินนะแม่พริกขี้หนูของย่า” คนที่เริ่มแก่ตัวมีเรื่องหนักใจหลายอย่าง แต่ในใจรู้สึกดีที่หลานเลือกกลับมาพึ่งใบบุญเธอไม่หนีเตลิดเพราะกลัว หากเป็นเช่นนั้น คนแก่คงเจ็บปวด

“มีตัวเล็กๆมาอยู่ที่เรือนก็ดี พ่อมันจะเป็นใครก็ชั่งหัวมันเถอะ อย่างน้อยก็มีคนให้รักเพิ่มขึ้นอีกคน!!”

ฟากฝั่งคนที่ยังไม่รู้ตัวว่าเป็นพ่อกำลังเท้าแขนลงกับอ่างล้างหน้าในบริษัทยักษ์ใหญ่ที่เขามาฝึกงาน

“ไหวไหมวะ มึงเป็นแบบนี้มาเป็นเดือนแล้วนะ” เพื่อนสามคนที่มาด้วยกันถามอย่างเป็นกังวลแต่เขาส่ายหน้า

“กูโอเค พวกมึงไปทำงานเถอะ อยู่คนละแผนกเสือกมารวมตัวกันอยู่ได้ กูไม่เป็นไร” สุดท้ายก็กลับมายืนได้มั่นคง เขาเป็นแบบนี้มาเป็นเดือนจนต้องไปหาหมอเพราะคิดว่าเป็นโรคร้าย แต่หมอกลับบอกว่าร่างกายเขาปกติทุกอย่าง

“เห้อออ อยากกินน้ำปลาหวานฝีมือพายชิบ!!” พูดจบก็เดินออกไปทำงานต่อ ไม่ได้ตกตระกอนในความคิดว่าตอนนี้เขาบ่นถึงเธอคนนั้นบ่อยแค่ไหน

“เป็นเอามาก คิดถึงเหมือนคนจะตายแต่บอกว่าไม่รัก!! โง่จริงๆ”

3เดือนผ่านไป

ตอนนี้มนต์พระพายที่หอบท้องโตเข้าเดือนที่6กำลังนั่งจดบางอย่างลงสมุด ไม่ทันเห็นว่าตอนนี้ใครบางคนเดินมาข้างหลัง

“พักบ้างเถอะแม่พาย ย่าเห็นเราตีไอ้เส้นๆนี่มาหลายวันแล้ว ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรสำคัญสักนิด” คนแก่ที่แอบเป็นห่วงหลานสาวเริ่มทนไม่ไหวเมื่อเห็นคนที่ถูกตนเองลงโทษทำงานหามรุ่งหามค่ำ

หลังจากวันที่มาสารภาพกับนางพร้อมด้วยไปฝากท้อง ได้รับรู้ว่าหลานสาวท้องถึง3เดือนทำคนเป็นย่าแทบอยากหยิกให้เนื้อเขียว ไม่รู้ว่าก่อนนี้ใช้ชีวิตยังไง กินข้าวตรงเวลาหรือไม่ ถามไปถามมาได้ความว่า ปกติประจำเดือนเจ้าตัวมาไม่ตรงอยู่แล้ว คิดว่าอาจเครียดจนเลื่อนไปเรื่อยๆ ไม่ทันระวังว่าตนเองจะท้อง

ดีที่พอเข้าเดือนที่5ได้เห็นอวัยวะครบส่วนของเจ้าเม็ดถั่วในพุง จึงวางใจลงหน่อยและหลังจากนั้นยามใดที่ไปตรวจครรภ์ผู้เป็นย่ามักตามไปดูด้วยตา ฟังด้วยหูของตนเองเสมอ

“คุณย่า พายมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณย่า จริงๆพายอยากรอให้คลอดก่อนแต่ใจพายมันร้อนจนทนไม่ไหว” หน้าตากึ่งกล้า กึ่งกลัวทำคนแก่ขมวดคิ้วแน่น

“เรื่องหนักหนาแค่ไหนกันเชียวดูทำหน้าเข้า” โต๊ะทำงานตัวใหญ่ในสำนักงานกลางไร่ที่หลานสาวให้คนมาต่อเติมจากเรือนกล้วยไม้ ถูกป้าเจียดที่ตามคุณย่ามนตรามาด้วยเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามหลานสาวออกให้ท่านได้นั่ง

“พายแอบช่วยพี่ศจีทำบัญชีค่ะ” คำตอบของหลานสาวทำนางมนตราถอนหายใจ

“แล้วยังไง จะทำตำแหน่งนี้แทนการทำการตลาดเหมือนที่ขอทำงั้นหรือไง” เมื่อหลานสาวยังคงมองมาที่ตนอย่างแน่วแน่ก็เริ่มอ่อนเสียงลง

“ตรวจเช็คย้อนหลังไปกี่ปีหล่ะ” สมุดบัญชีเล่มใหญ่ที่วางเป็นตั้งทำเจ้าของไร่ตัดสินใจถาม

“ย้อนหลังสิบปีค่ะ…คุณย่าไร่เราเป็นหนี้มากมายขนาดนั้น ทำไมไม่บอกพายคะ” ตั้งแต่ที่คนเป็นย่าลงโทษให้ทำงานหาเงินใช้เอง มนต์พระพายที่เข้ามาเป็นผู้ช่วยศจีคนดูแลเอกสารและบัญชีรวมถึงการตลาดของไร่ได้ค้นพบบางอย่าง

ไร่องุ่นมนต์ตราแห่งนี้ขาดทุนหนักมา5ปีเต็มๆ แต่ย่าของเธอไม่เคยค้างค่าแรงคนงาน จ่ายตรง และไม่ไล่ออกแม้แต่คนเดียว แบกภาระไว้มากมายจนตอนนี้ยอดหนี้พุ่งถึง10ล้านบาททีเดียว!!

“บอกเราไปให้ทุกข์ใจทำไม เรามีหน้าที่เรียนก็เรียนไป เงินพ่อแม่เราทิ้งไว้ให้จนจบออกมานอนอยู่ที่บ้านเฉยๆสิบปีก็ยังได้ จะมาสนใจเงินในไร่ย่าทำไมกัน” คนที่ตอบหลานสาวแต่เฉสายตาไปทางอื่นทำเธออ่อนใจ

“นี่เป็นไร่ของเราค่ะ ของเราที่หมายถึงคุณย่า ป้าชาช่า และพาย อ๊ะๆ เรื่องนี้คือเรื่องจริงที่เราหยุดคิดไม่ได้ค่ะ และพายจะขอคุณย่าลงมาช่วยจัดการระบบใหม่ได้ไหมคะ” แววตาอ้อนวอนทำคนแก่ที่ไม่อยากเอ่ยถึงลูกชายคนโตต้องเบือนหน้าหนี

พึบ

“แม่พาย!!” เพราะหลานสาวลงไปคุกเข่าที่พื้นคนเป็นย่าจึงเรียกเสียงแข็งแต่เธอก็ไม่ลุก แถมยังแนบแก้มลงมาบนตักแทนการร้องขอ

“ถึงพายจะเรียนไม่จบ แต่พายไม่ได้หยุดหาความรู้นะคะ พายยังดูวิธีดูแลองุ่น ยังดูผลิตภัณแปรรูปจากองุ่น คุณย่า…เราต้องยอมรับนะคะ แค่ขายให้พ่อค้าคนกลางมันไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิตของคนงานในสวนจริงๆ” เธอกวาดตามองรอบไร่ที่มีต้นองุ่นมากมาย รวมถึงคนงานที่ดูแลมันอย่างดีแต่ยังขาดการบำรุงที่ทั่วถึง เพราะตอนนี้ในไร่เพียงใส่ปุ๋ยตามกำลัง ปุ๋ยจากธรรมชาตินั้นมีประโยชน์ แต่ต้องรับในปริมาณที่พอควร ตอนนี้ทั้งไร่ได้รับน้อยไปจริงๆ เพราะขีดจำกัดของค่าใช้จ่ายองุ่นถึงตกเกรดมากกว่าจะได้คุณภาพ

“ย่าไม่อยาก…รบกวนเงินของใครเขา” ใครเขาที่ว่าคงไม่พ้นคุณป้าชาช่าของเธอ และคงรู้ว่าเธอคิดจะทำอะไรถึงพูดดักเอาไว่ก่อน

“พายมีของล้ำค่าอยู่ในมือถึง3อย่าง 1คุณย่ากับคุณป้าและตัวน้อยในท้อง 2คือร้านสปาของพ่อกับแม่ 3 คือไร่องุ่นที่พ่อเคยเล่าให้พายฟังจนพายอ้อนจะมาหลายครั้ง คุณย่าจะให้พายปล่อยอะไรพายก็ทำให้คุณย่าได้ แต่ของล้ำค่า3อย่างนี้พายขอได้ไหมคะ ขอให้พายดูแลทุกอย่างให้ดี ให้คงอยู่กับพายนานที่สุด!!”