มนต์พระพาย

ภายในคาเฟ่ริมทางน่ารักๆ ให้กลิ่นอายความเป็นยุโรป มีคู่รักคู่นึงนั่งกระหนุงกระหนิงกันก่อนจะป้อนเค้กให้กันอย่างหวานชื่น เพื่อนๆฝ่ายชายที่นั่งแยกกันอีกโต๊ะไม่ไกลยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปทั้งคู่เอาไว้ก่อนแซวกันสนุกสนาน

และมันคงจะเป็นความรักที่สวยงามมาก หากอีกฝั่งของถนนไม่มีเด็กนักศึกษาปี2เทอมสุดท้ายยืนกำมือแน่น ดวงตาแดงก่ำของเธอที่จ้องมองทั้งคู่ใครเห็นก็คงคิดว่าเป็นคนที่แอบรักฝ่ายชายจึงตามดูคล้ายโรคจิตเช่นนี้

ความรักที่เป็นความลับ คำว่า “พี่ยังไม่พร้อม” แล่นมาตีหน้าผากเธออย่างจัง

เมื่อคิดว่าสงบสติอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ก็ตัดสินใจสูดลมหายใจเข้าปอดและเดินกลับหอพัก ทันทีที่เปิดประตูห้องพักเข้ามาน้ำตาที่กักเก็บไว้ไหลอาบแก้ม มือสั่นเทายกขึ้นมากดพิมพ์ข้อความส่งถึงใครบางคนที่เธอพึ่งไปแอบดูมา ”น้องพายมีธุระจะคุยด้วยถ้าพี่ปริ้นไม่มา พายจะไปหาคุณป้าที่บ้านเอง“

นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เธอจะทำมันจริงๆ ดวงตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาสีใสกวาดตามองดูห้องพักที่เธอขอคุณย่ามาอยู่ ทั้งๆที่มหาลัยกับบ้านสวนห่างกันเพียง15โล ลุงศุกลขับรถรับส่งเธอได้สบายมาก

แต่เพราะเขา…คนที่ทำให้เธออยากอยู่ด้วยทุกช่วงเวลา แค่เขาบอกว่า ”พี่อยากตื่นมาเจอหน้าน้องพายทุกวัน“ ใจดวงน้อยก็ไม่รักดี งอแงจะต้องมาอยู่หอพักให้ได้ แล้วสุดท้ายเป็นอย่างไร…คนในความลับที่‘ปรินวัชร์’ เก็บไว้กกกอดมาตลอด2ปีเต็ม กำลังถูกเขาเฉดหัวทิ้งอย่างไม่ใยดี

ปึง!!

2ชั่วโมงพอดิบพอดีที่มนต์พระพายนั่งรออย่างใจเย็น จนกระทั่งเธอถือกระเป๋าขึ้นมาและเตรียมเดินทางไปที่รีสอร์ทปานฤทัย ถ้าไม่ติดว่าร่างสูงใหญ่ของปรินวัชร์เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน และทันทีที่เห็นว่าเธอเตรียมกระเป๋าถือใบโปรด มือหนาผลักบานประตูให้ปิดลงดังโครมใหญ่

“จะทำอะไร? เตรียมตัวแบบนี้เธอตั้งใจจะไปที่บ้านพี่จริงๆเหรอพาย!!” เสียงไม่เบานักทำมนต์พระพายใจเสียแต่ยังกลั้นใจแสดงออกเพียงยืนนิ่งๆ

“ถาม!! ทำไมไม่ตอบวะ!!” เมื่อเขาตะเบ็งเสียงใส่ก็ไม่มีอะไรต้องทนอีกต่อไป

“ใช่!! พายอยากรู้พี่จะตอบคำถามคนอื่นยังไง ที่เอาพายมาเป็นเมียเก็บตั้ง2ปี!! อยากรู้นัก!!ถ้าพี่เห็นคุณป้าฤทัยเสียใจพี่จะรู้สึกอะไรบ้าง!!” แม้ห้องนี้จะเก็บเสียงพอสมควรแต่เธอมั่นใจว่าห้องข้างๆคงได้ยินเสียงที่ตะเบ็งใส่กันแน่นอน

“โคตรจะเกลียดนิสัยแบบนี้เลย!! เมื่อไหร่จะเลิกเอาแต่ใจตัวเองวะ? คนอื่นไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์ของเธอ!!” คนที่ก้มหน้ากลั้นน้ำตาตอนนี้มันกลับรั้งเอาไว้ไม่ไหวแล้ว หยาดน้ำสีใสที่ไหลราวทำนบกลั้นแตกทำเขาผงะไปเล็กน้อย…แค่เล็กน้อยจริงๆ

“พีี่ไม่ชอบที่พายเอาแต่ใจ พี่ไม่อยากทนผู้หญิงแบบนี้อีกแล้ว!!” ร่างหนาที่ยืนเท้าเอวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบ “ค่ะ…พอมีเขาเข้ามาอะไรๆก็เปลี่ยน…ถ้าไม่มีเขาพายมั่นใจว่าพี่ปริ้นจะมองว่าพายน่ารักเหมือนเดิม!!” ฮึก!! แรงสะอื้นทำร่างกายเธอสั่นเทา เค้นคำพูดบาดใจออกมาช้าๆชัดๆ

“เพราะพายนิสัยไม่ดี พี่ปริ้นเลยไปกินข้าวกับน้ำฟ้างั้นสิ ควงกันไปไหนต่อไหนเคยคิดถึงใจพายบ้างไหมอ่ะ พี่ทำแบบนี้กับพายทำไม พายตามใจพี่ทุกอย่างแม้กระทั่งโกหกคุณย่ามาอยู่หอ แล้วทำไมสิ่งที่พายได้รับเป็นการตอบแทนคือการนอกใจหล่ะ!! ทำไม่!!” แฟนสาวในความลับเหมือนถูกความโกรธครอบงำพุ่งตัวเข้าหาเขาอย่างไม่กลัวตาย มือเล็กกำเสื้อนักศึกษาเขาแน่นก่อนทุบตีลงบนอกแกร่งซ้ำๆ แม้เขาจะปัดป้องแต่ไม่คิดจะทำรุนแรงเช่นเหวี่ยงเธอออก

“เอามือออกจากเสื้อพี่ ก่อนที่พี่จะหมดความอดทน!!” น้ำเสียงข่มกลั้นที่เขาใช้ยังไม่เท่ามือหนาที่บีบข้อมือเล็กจนรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งแขน

เพี้ยะ!! ใบหน้าหล่อเหลาที่สาวๆต่างหมายปรอง หันไปตามแรงตบแต่เธอไม่คิดจะขอโทษ เพราะนี่คือสิ่งที่เขาควรได้รับ!!

“หมดความอดทนงั้นหรอ? ก็หมดไปนานแล้วหนิ จะมาขู่ทำบ้าอะไรในเมื่อพี่หมดความอดทนกับพายไปนานแล้ว!!” ท่าทางเย็นชาที่เขาแสดงออกยิ่งทำหัวใจเธอแหลกสลาย น้ำหูน้ำตาที่เปอะแก้มนวลเขาไม่คิดจะช่วยเธอปาดทิ้งเหมือนในอดีต ไม่มีอีกแล้วจริงๆ

พรึบ เรียวแขนเสลาพุ่งเข้ากอดเอวหนา ใบหน้างามแนบแก้มลงกับอกแกร่ง ความรู้สึกตีกันสับสนเมื่อเห็นว่าเขาเตรียมก้าวออกไปจากห้องนี้

“พายผิดอะไร แค่เพราะพายอยากมีตัวตนกับคนรอบข้างพี่ ทำไมต้องตัดพายออกจากวงจรชีวิต เรื่องงานวันเกิดพายขอโทษ ถึงพายพยายามจะบอกทุกคนแต่พอพี่ไม่พอใจพายก็หยุด พี่ปริ้น…อย่าทิ้งพายได้ไหมค่อยๆสอนพายสิ พายเชื่อฟังพี่ปริ้นมาตลอดนะ” น้ำเสียงออดอ้อนที่เธอเคยใช้ได้ผลแต่วันนี้เขากลับนึกลำคาญ

“พี่ไม่อยากผูกมัด พี่รู้สึกว่าพายเริ่มดึงบ่วงรัดตัวพี่จนขยับไม่ได้…พี่เบื่อ!!” เขาไม่ได้ดันเธอออก แต่พูดจาทิ่มแทงใจดวงน้อยจนเธอสะอื้อไห้

“พายก็มีเหตุผลของพาย พายมีเหตุผลจริงๆ” เธอแหงนหน้าขึ้นมองชายอันเป็นที่รักด้วยแววตาอ้อนวอน แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับไม่ก้มลงมองเธอสักนิด ออกจะแสดงออกว่าลำคาญด้วยซ้ำ!!

“เหตุผลคือเธออยากเอาชนะผู้หญิงทุกคนของพี่ต่างหาก!!” สายเรียกเข้าในมือถือราคาแพงที่เขาถืออยู่ทำเธอขาดสติ มือเล็กคว้ามันมาก่อนจะกดรับ แต่เขากลับแย่งคืนไปเสียก่อน และเมื่อเกิดการไม่ยอมกัน ฉุดกระชากกันไปมามีหรือที่คนแรงน้อยจะสู้แรงคนตัวโตได้

ตุบ!!

ร่างเล็กล้มลงนอนแอ้งแม้งบนเตียงนุ่ม ในใจดวงน้อยหล่นวูบ นึกขอบคุณที่เตียงมันนุ่มและเธอยันแขนเบาแรงได้ทัน

“มากเกินไปแล้วพาย!! นี่มันของส่วนตัวของพี่ เธอกำลังล้ำเส้น นี่เป็นอีกเรื่องที่พี่ไม่ชอบ เธอน่าลำคาญมากรู้ตัวไหม!!” เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามอดทนให้จบกันด้วยดีที่สุด

“พี่ไม่ชอบที่พายเอาคุณแม่มาขู่ ไม่ชอบที่พายพยายามจะแสดงตัว ไม่ชอบที่พายเอาแต่ใจตัวเอง ไม่ชอบ…“

”อะไรก็ไม่ชอบๆ!!! พายเป็นแบบนี้มานานแล้วหนิ!! ตอนพี่ปริ้นมาของพายเป็นแฟน ไม่เห็นพูดแบบนี้หล่ะคะ ของใหม่อะไรก็ดีไปหมด งั้นพายถามพี่ปริ้นคำเดียว…พี่ปริ้นยังอยากมีพายในชีวิตอยู่ไหม!!“ แม้พอจะเดาคำตอบได้อยู่บ้างแต่ก็ยังกลั้นใจถามตอกย้ำความเจ็บปวดอยู่ดี

“พี่ยังไม่พร้อม และพี่ก็คิดว่าคนอย่างพายแค่อยากเอาชนะพี่เท่านั้น ถ้าเรื่องเราแพร่งพรายออกไป คนที่เสียใจที่สุดคงเป็นคุณย่ามนตรา”

“คนมันจะเลิกก็หาเหตุผลร้อยแปด ทั้งๆที่สันดานมันเป็นคนกินไม่เลือก เชิญเก็บของออกจากห้องพายไป อย่าเสนอหน้ามาให้พายเห็นอีก อีกสิบปีข้างหน้าก็อย่ามาเจอกัน ชาตินี้ทั้งชาติ พายจะเกลียดพี่ปริ้น!!”

กรี๊ดดดดด มาแล้วค่ะพระเอกคนใหม่เอี่ยมของไรท์ ปากแซ่บ ปากร้าย ร้ายกับน้องพายมากๆ ฝากแม่ๆเอ็นดูด้วยนะคร้าาา🙏🙏 ร้ายแบบนี้รอจองศาลาตอนโบ้ได้เลย🫣