หวนคืนครานี้ ข้าจะไม่เป็นไทเฮา のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เมื่อเสี่ยวจูเดินกลับเข้ามาในห้อง เด็กสาวมีเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตากลับเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น"ฟู่เหรินเจ้าคะ จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวจูรายงานด้วยรอยยิ้มกว้าง "ชุยเอ๋อร์ซาบซึ้งใจจนแทบจะกราบ นางบอกว่าหากฟู่เหรินมีสิ่งใดให้รับใช้ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ ขอเพียงส่งข่าวไปที่โรงครัวหลวง นางจะทำให้สุดกำลังเจ้าค่ะ อ้อ แล้วตอนที่บ่าวเดินผ่านระเบียงหน้าตำหนักเฟิ่งอี๋ บ่าวได้ยินพวกขันทีน้อยซุบซิบกันด้วยเจ้าค่ะ""ซุบซิบเรื่องอันใด?" "พวกเขากล่าวว่าทันทีที่เสียงระฆังเก้าตึงดังก้องประกาศชัยชนะขององค์ชายใหญ่ฉี่อู่ ฮองเฮาถึงกับทำจอกหยกขาวหลุดมือตกลงพื้นแตกกระจายในตำหนักใหญ่เลยเจ้าค่ะ"อี้หรงยกยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาคมปลาบดั่งเหยี่ยวที่เล็งเห็นทิศทางลม"ในราชสำนัก ชัยชนะภายนอกมักนำมาซึ่งพายุภายในเสมอ องค์ชายใหญ่ฉี่อู่เป็นบุตรชายคนโตที่เกิดจากอดีตฮองเฮาเจียง พระมารดาของเขาเป็นสตรีจากตระกูลขุนศึกใหญ่ที่เคยค้ำจุนราชบัลลังก์ เมื่อฮองเฮาเจียงสิ้นพระชนม์ไปเมื่อสิบสองปีก่อน มู่หรงซีเยว่ผู้เป็นองค์หญิงจากแคว้นจิ่งจึงได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาแทนที่ ทว่าสิบกว่าปีแล้ว ซีเยว่กลับยังมิอาจใ

ระหว่างทาง ขบวนเสลี่ยงของซูฟู่เหรินเคลื่อนผ่านไปอย่างสงบเงียบ ขบวนของนางมีทหารองครักษ์จากสำนักตรวจการเดินขนาบข้าง บิดาของซูฟู่เหรินคือกุมอำนาจในการตรวจสอบและยื่นฎีกาถอดถอนขุนนางทั่วแผ่นดิน อี้หรงมองตามเสลี่ยงนั้นด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ นางจดจำได้ว่าในอนาคต สตรีผู้นี้จะมีบทบาทสำคัญในการเป็นสะพานเชื่อมโยงไปยังขุนนางฝ่ายคัดค้านฮองเฮาต่อมา ขบวนเสลี่ยงของเหลียนฟู่เหรินและเฉินฟู่เหรินก็เคลื่อนผ่านไปอย่างหรูหรา สตรีทั้งสองสวมฉลองพระองค์สีแดงสดและสีม่วงเข้มปักดิ้นทองคำประกายระยิบระยับ บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎนกยูงทองคำฝังทับทิมและไข่มุกเม็ดโต กลิ่นน้ำหอมนำเข้าจากแดนใต้โชยฟุ้งจนแสบจมูก สายตาของพวกนางที่ปรายมองมายังอี้หรงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูแคลน ราวกับกำลังมองดูนกกระจอกต่ำต้อยในดงหงส์ฟ้า"ดูนั่นสิ สนมบรรณาการจากแคว้นฟ่าน แต่งกายเรียบเฉยปานนั้น นึกว่าตนเองกำลังจะไปงานศพกระมัง" เสียงหัวเราะเยาะของเหลียนฟู่เหรินดังแว่วมาตามลมอี้หรงเพียงแต่ย่อกายคารวะตามธรรมเนียมด้วยรอยยิ้มบางเบาอันสงบนิ่ง ปราศจากความประหม่า ปราศจากความริษยา และปราศจากความโกรธเคืองใดๆเมื่อขบวนเสลี่ยงผ่านพ้นไป มีขันทีเฒ่าร่

นางจะต้องไม่แสดงความทะเยอทะยาน ไม่เรียกร้องลาภยศ และไม่ส่งเสริมให้ลูกชายฝึกฝนการเมืองหรือการทหาร นางจะให้เขาเติบโตขึ้นมาในฐานะองค์ชายผู้อ่อนโยน รักการวาดภาพ บทกวี และการเกษตร เป็นองค์ชายผู้ไร้พิษสงที่ไม่มีผู้ใดมองว่าเป็นภัยคุกคามทางการเมือง การทำตัวเป็นคนไร้ประโยชน์ในสายตาของศัตรู คือเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดในวังหลวง"ฟู่เหรินเจ้าคะ... ท่านเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ?"เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความตระหนกและห่วงใยของเสี่ยวจูดังขึ้นข้างกาย เด็กสาวรีบก้าวเข้ามายืนบังทิศทางลมพลางยกผ้าเช็ดหน้าสะอาดขึ้นมาซับน้ำตาให้นายหญิงอย่างเบามือ"ลมริมทะเลสาบแรงนัก ท่านไม่สบายตรงที่ใดหรือเจ้าคะ? หากท่านรู้สึกไม่พร้อม เรากลับตำหนักกันก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ? บ่าวจะไปแจ้งสำนักพระราชวังว่าท่านมีไข้..."อี้หรงจับมือของเสี่ยวจูไว้แน่น สัมผัสความอบอุ่นและจริงใจของสาวใช้น้อยช่วยดึงรั้งสติของนางให้กลับคืนมาจากห้วงอเวจีแห่งความทรงจำนางส่ายหน้าช้าๆ สูบลมหายใจเข้าลึกจนไอเย็นยะเยือกแล่นผ่านหลอดลมเข้าสู่ขั้วปอดความเย็นนั้นช่วยชะล้างความอ่อนแอและความลังเลในใจให้มลายสิ้น"ข้าไม่เป็นไร เสี่ยวจู... ข้าเพียงแค่คิดถึงบางสิ่

ระยะห่างสามสิบก้าว ระยะเดียวกับที่นางเคยคุกเข่ามองดูศีรษะของฉี่รุ่ยบนลานประหารในอดีตชาติ ในคราวนี้นางมิได้มองด้วยความเคียดแค้นหรือความหวาดกลัวนางสบสายตากับไต้อ๋องฉี่อวี้ บุรุษผู้เป็นทั้งจอมทัพ สามี และบิดาของลูกชาย นางมองลึกเข้าไปในดวงตาเหยี่ยวคู่นั้น สื่อถึงความเข้าใจในความโดดเดี่ยวของผู้กุมบัลลังก์ จากนั้นจึงค่อยๆ ก้มศีรษะลงคารวะอย่างแช่มช้อยและนุ่มนวล เป็นการคารวะที่เปี่ยมด้วยความเคารพ มิได้ยอมสยบตนเองเป็นทาสประกายประหลาดวาบขึ้นในแววตาของไต้อ๋องฉี่อวี้ พระองค์วางจอกสุราลงบนโต๊ะ เคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้กฤษณาเป็นจังหวะเนิบช้า พระเนตรยังคงจับจ้องอยู่ที่เงาร่างสีเขียวมรกตนั้นเนิ่นนานมู่หรงซีเยว่ผู้ช่างสังเกตย่อมไม่พลาดความเปลี่ยนแปลงนี้ นางปรายสายตามองตามทิศทางสายพระเนตร เมื่อเห็นว่าเป็นฟ่านฟู่เหริน สนมจากแคว้นฟ่าน คิ้วเรียวงามของฮองเฮาก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ปลอกเล็บทองคำฝังทับทิมที่นิ้วก้อยกรีดลงบนขอบจอกหยกขาวจนเกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา แววตาคมปลาบฉายประกายแห่งความระแวงขึ้นมาชั่ววูบ ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมายิ้มแย้มตามเดิมงานเลี้ยงดำเนินต่อไปจนกระทั่งดวงจันทร์คล้อยต่ำลงสู่ทิศประจิม

ในเช้าวันนี้ ซีเยว่สวมฉลองพระองค์ผ้าไหมสีม่วงเข้มปักดิ้นทองคำลวดลายเมฆาและนกหงส์เก้าหาง มงกุฎทองคำประดับไข่มุกบูรพาและทับทิมเม็ดโตทอประกายเจิดจรัส ใบหน้างดงามสะกดสายตานั้นแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงสดที่ริมฝีปาก ผิวพรรณกลับขาวซีดดั่งหยกหิมะ ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองลงมาด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก ดั่งพญาอินทรีที่กำลังจับจ้องเหยื่อตัวน้อยใต้กรงเล็บในวินาทีที่สบสายตาคู่นั้น ภาพในอดีตก็ผุดพรายขึ้นมาในมโนสำนึกของอี้หรงอย่างรวดเร็วและรุนแรงภาพของมู่หรงซีเยว่ที่ประทับนั่งจิบน้ำชาอย่างสำราญใจบนพลับพลาสูงในวันที่ฉี่รุ่ยถูกตัดศีรษะ ภาพรอยยิ้มเย้ยหยันยามที่นางเสด็จมาดูสภาพเน่าเปื่อยของอี้หรงในตำหนักเย็น และเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ตราตรึงเป็นตราบาปในวิญญาณ เลือดในกายของอี้หรงพลันเดือดพล่านขึ้นมาราวกับน้ำต้มเดือด หัวใจเต้นระรัวด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่สะสมมานานนับสิบปี เล็บมือจิกลึกเข้าสู่เนื้อฝ่ามือใต้แขนเสื้อจนแทบเลือดซึมอี้หรงมิใช่หญิงสาวไร้เดียงสาหรือไทเฮาที่ไร้อำนาจอีกต่อไปนางสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแช่มช้า บังคับให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าผ่อนคลายลง ปล่อยให้ความเคียดแค้นอันมหาศาลนั้นจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง