All Chapters of My Billionaire Ex-Husband's Regret, His Forgotten Wife : Chapter 1 - Chapter 7

"Ate Victoria, buti ka pa, tanggap ka ni Mommy. Hindi tulad ng asawa ni Kuya Romano na pilit lang."Napahinto si Aurelia sa likod ng sofa.Hindi niya inaasahang maririnig ang pangalan niya sa isang pag-uusap, lalo na ang mga salitang iyon mula mismo kay Elara, ang bunsong kapatid ng kanyang asawa."Ano ka ba, Elara? Don't say that. Asawa pa rin naman siya ni Romano. I should respect her position, kahit alam naman nating hindi ganoon kadali ang sitwasyon," tila maamong tupa na sa loob ay demonyo na sagot ni Victoria habang bahagyang yumuyuko.Napakuyom ang mga kamay ni Aurelia. Masyadong pamilyar ang boses na iyon.Si Victoria Isabelle Suarez. Ang pinsan niyang minsang itinuring na kapatid. Ang babaeng pinagkatiwalaan niya sa loob ng maraming taon, at ang parehong babaeng palaging nasa tabi ng pamilya Romano."You're too kind, Ate. Kung ako lang talaga ang masusunod, ikaw na lang sana ang naging asawa ni Kuya. At least, hindi namin kailangang magkunwaring masaya sa tuwing kasama ka nam

Tahimik ang buong biyahe pauwi. Nasa passenger seat si Aurelia habang hawak ang cellphone na naglalaman ng mga litrato ng kambal. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang mga mukha ng dalawang batang lalaki. Pareho silang may mga matang hindi niya maaaring ipagkamali. Mga matang namana nila kay Romano. Hindi niya kailangang makarinig ng kumpirmasyon mula sa iba. Alam na niya kung ano ang ibig sabihin ng mga litratong iyon. Mga anak ni Romano ang kambal. At ang kanilang ina ay walang iba kundi ang pinsan niyang si Victoria. Pagdating sa mansiyon, nadatnan niya ang asawa sa sala. Nakaupo ito sa sofa habang may binabasang dokumento. Nang mapansin siya, ibinaba nito ang hawak at bahagyang sumandal. "You're home," malamig nitong bati habang inaayos ang relo sa pulsuhan. "We need to talk, Romano. At sana naman, this time, huwag mo akong iwasan," seryosong sambit ni Aurelia habang inilalapag ang handbag sa katabing sofa. Napabuntong-hininga ang lalaki. "Can it wait until tomorrow

Ang ulan ay walang tigil na bumubuhos mula sa isang galit na langit, parang mga luha ng mga anghel na hinampas ang mga bubong at bintana ng malaking mansyon. Ang tunog nito ay isang malakas, tuluy-tuloy na himig na pumuno sa bawat sulok ng tahimik na tahanan. Sa labas, ang mundo ay naglaho sa isang kulay-abong hamog. Sa loob, ang mga lampara ay naka-dim, nagpapadala ng malalamlong anino sa kahabaan ng mga koridor. Sa kanyang silid, natutulog si Aurelia nang mahimbing, sa pagod na katawan. Ang pagdating ng kambal, ang tensyon, ang mahirap na pagsisikap na panatilihing normal ang lahat para sa kanyang anak. Ay nagdala sa kanya sa isang malalim, walang-malay na pagpapahinga.Nakahimlay siya sa gitna ng malaking kama, nakatalikod sa pintuan, ang katawan ay nakabaluktot sa isang natural, malambing na kurba. Ang kanyang maitim na buhok ay nakakalat sa puting unan tulad ng isang silk fan, ang kanyang mga labi ay bahagyang nakahiwalay, ang paghinga ay mabagal at pantay. Isang manipis na st

Ang mahinang tawa ni Aurelia at ang pagod na pagkapi nito kay Romano ay parang isang maliit na apoy na dumampi sa natitirang gasolina sa loob ni Romano.Gusto mo pa ba?Ang tanong ay hindi isang tanong. Ito ay isang matinding pangangailangan na kanyang dapat tugunan.Hindi siya gumalaw nang ilang segundo. Hinihigop ang pakiramdam ng kanyang asawang malambot, nagpapahinga, na nasisiyahan na nakayakap sa kanya nang mahigpit.Pagkatapos, dahan-dahang inalis ni Romano ang kanyang bisig mula sa ilalim niya. Ang kanyang mga mata, na nakatuon sa kisame na may mga anino ng mga sanga ng puno mula sa bintana, ay nagningning ng isang mas malamig, mas determinadong liwanag kaysa sa buwan.Tumalikod siya."Hmm?" ungol ni Aurelia, nag-aangat ng ulo nang bahagya, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkalito at pagkapagod.Hindi sumagot si Romano. Sa halip, hinawakan ng kanyang asawa ang kanyang balikat at mahigpit na itinulak siya pababa sa kama, na ipinatong siya nang nakadapa. "Romano, ano—" nagsimu