CHAPTER 01

Hindi pa rin sumagot si Evangeline. Sa halip, tumingin ito kay Victoria, na agad umiwas ng tingin. Sapat na iyon upang lalong lumakas ang kaba sa dibdib ni Aurelia.

"Mom?"

Napalingon siya nang bumukas ang p***o ng study room. Nakatayo roon si Romano Sebastian, nakasuot ng itim na polo. Malamig ang mukha nito habang sinusuri ang mga taong nasa sala.

"What is going on?" tanong nito.

Agad na lumapit si Victoria at hinawakan ang braso ng lalaki.

"Romano, please. Don't get upset. Nagkaroon lang kami ng misunderstanding ni Aurelia," malambing nitong paliwanag.

Napatingin si Aurelia sa kamay ng pinsan. Hindi niya maintindihan kung bakit masakit makita ang simpleng paghawak na iyon.

"Romano, I need you to answer something," sambit niya, pilit pinananatiling kalmado ang sarili.

"What?" malamig na tanong nito.

"Sino ang mga batang nasa litrato?"

Bahagyang nanigas ang panga ni Romano.

"Victoria's children," maikli nitong sagot.

"I know that. Ang tinatanong ko, sino ang ama nila?" mariing tanong ni Aurelia.

Walang sumagot.

"Romano, please. I deserve an answer," pakiusap niya.

"Not here. We'll talk about this at home," malamig na sagot nito.

"Why not here? Ano ang mayroon sa tanong ko na hindi mo kayang sagutin sa harap nila?"

"Aurelia, enough," saway ni Romano. "You're making Victoria uncomfortable."

Napatawa si Aurelia nang mahina.

Si Victoria na naman. Kahit siya ang may tanong at nasasaktan, ang iniisip pa rin ng asawa niya ay ang mararamdaman ng ibang babae.

"Of course. I'm sorry. I never wanted to cause problems between you two," mahinang sambit ni Victoria, kunwaring inosente.

"You're not causing anything. Don't worry about it," agad na sagot ni Romano habang hinahawakan ang balikat nito.

Napatitig si Aurelia sa kanilang dalawa. Anim na taon niyang hinintay na hawakan siya ng asawa nang ganoon. Umaasa siyang balang araw, magiging natural din kay Romano ang magpakita ng pagmamahal sa kanya sa harap ng ibang tao.

Ngunit tila mas madali pa nitong ibigay iyon kay Victoria.

"Romano..." halos pabulong niyang tawag.

Napalingon ang lalaki.

"Let's go home. I want to talk to you," pakiusap niya.

"Go ahead. I'll follow later. I still have work to finish," sagot nito habang tumitingin sa cellphone ni Victoria.

"Please. Just this once, huwag mo akong iwan sa gitna ng ganitong usapan."

"Aurelia, I said I'll follow later," mariing sagot nito.

Dahan-dahang umatras si Aurelia. Tiningnan niya si Evangeline na tila walang pakialam, si Elara na halatang kampi kay Victoria, at ang pinsang nakatayo sa tabi ng kanyang asawa.

Hindi na niya kailangang makita pa ang ibang litrato. Sa kanilang mga mukha, nauunawaan niyang hindi ito lihim na aksidenteng nakalimutang sabihin sa kanya.

Isa itong katotohanang matagal nang alam ng lahat.

Lahat maliban sa kanya.

Muli niyang naalala ang dalawang batang lalaki sa litrato—ang kanilang mga mata, mga ngiti, at ang mukha ni Romano habang karga ang mga ito. Hindi iyon mukha ng lalaking nakikisalamuha lamang sa mga anak ng iba.

Iyon ang mukha ng isang ama.

May anak ang asawa niya sa pinsan niya.

At alam ng lahat maliban sa kanya.

Naalala niya ang mga gabing mag-isa siyang naghihintay sa asawa. Kinumbinsi niya ang sarili na trabaho lamang ang dahilan ng pag-uwi nito nang gabi. Ngayon, bawat alaala ay nagbago ng kahulugan.

"Romano, may sasabihin ka ba sa akin?" muli niyang tanong.

Napabuntong-hininga ang lalaki.

"Do we really have to do this now? Pagod ako, Aurelia. I don't have time for unnecessary arguments."

"Unnecessary arguments? You're talking about two children who look exactly like you. Paano naging unnecessary ang pagtatanong ko?"

"Aurelia, you're jumping to conclusions."

"Then tell me I'm wrong. Sabihin mong hindi ikaw ang ama nila."

Natahimik si Romano. Walang pagtanggi o paliwanag.

"See? Hindi mo kayang sabihin," mapait na sambit niya.

"Ano ba ang gusto mong marinig? Do you expect me to explain everything in front of my family?" tanong nito, nawawalan na ng pasensiya.

"Your family? Romano, pinsan ko ang pinag-uusapan natin. At ikaw ang asawa ko. Hindi ba ako bahagi ng pamilyang ito?"

"Aurelia, don't make this bigger than it already is," saway nito.

"At least look at me when I'm talking to you," dagdag niya, ngunit nanatiling malamig ang mukha ng lalaki.

"Don't turn this into a scene," sagot ni Romano. "We will discuss it when we're alone."

Saglit siyang tinitigan nito, ngunit wala pa ring lumabas na salita. Mas masakit iyon kaysa sa anumang pag-amin.

Nais ni Aurelia na marinig kay Romano ang katotohanan. Kahit gaano kasakit, mas gugustuhin niyang manggaling iyon sa asawa kaysa patuloy siyang lokohin.

Napangiti siya nang walang saya.

"Six years, Romano. Anim na taon akong nanatili sa tabi mo. Hindi ba sapat iyon para pagkatiwalaan mo ako?"

"You're being dramatic. Hindi lahat ng bagay ay kailangang gawing tungkol sa iyo, Aurelia," malamig na singit ni Evangeline.

"Mom, I'm asking a simple question. Gusto ko lang malaman kung bakit may mga anak si Victoria na kamukhang-kamukha ng asawa ko."

"Then perhaps you should ask your husband privately instead of embarrassing everyone here," sagot ni Evangeline.

"Embarrassing everyone? Ako pa ngayon ang nakakahiya?"

"You're making Ate Victoria look like some kind of villain. Hindi mo ba kayang respetuhin ang personal life niya?" singit ni Elara.

"Respect? Paano naman ang respeto sa akin? Did anyone even think about how I would feel kapag nalaman kong may ganitong mga litrato ang pinsan ko kasama ang asawa ko?" sagot ni Aurelia.

"You're always making yourself the victim," mapanuyang tugon ni Elara.

Hindi na nakipagtalo si Aurelia. Muli siyang tumingin kay Victoria.

"Victoria, look at me. Did you know that I was married to Romano when you had those children?" mahinang tanong niya.

Bahagyang namilog ang mga mata nito.

"Aurelia, what kind of question is that?" kunwaring nasaktan nitong sagot.

"Just answer me. Did you know?"

"Ate, that's enough. Stop interrogating her," mabilis na depensa ni Elara.

Ngunit hindi na nakinig si Aurelia. Hindi pa rin sumagot si Victoria. Sa katahimikang iyon, tuluyan niyang napagtantong wala siyang makukuhang katotohanan mula sa mga taong ito.

"Fine. I'll wait for you at home, Romano. But this conversation isn't over," matatag niyang sambit habang kinukuha ang handbag.

"Aurelia, don't start another argument when I get home," babala nito.

Hindi na siya sumagot at tuluyang naglakad patungo sa p***o.

"Romano, I'm sorry. I really didn't want this to happen," malambing na sambit ni Victoria.

"It's not your fault. Don't worry about it," paniniguro ng lalaki habang hinahaplos ang balikat nito.

Napapikit si Aurelia. Kahit papalayo na siya, hindi pa rin nagbabago ang pakikitungo ng asawa niya sa pinsan niya.

Paglabas ng mansiyon, inilabas niya ang cellphone at tiningnan ang litrato ng nag-iisa nilang anak.

Ang batang bunga ng anim na taon niyang pagmamahal sa isang lalaking hindi niya lubusang nakilala.

Bunga ang anak nila sa isang mainit na gabi nila Romano. One night stand sa hotel.

Mahigpit niyang hinawakan ang cellphone habang pinipigilan ang mga luhang nagbabadyang pumatak. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya pag-uwi.

Ngunit alam niyang hindi na siya babalik sa mansiyong iyon bilang parehong Aurelia na pumasok kanina.

Maaaring asawa siya ni Romano sa papel, ngunit tila matagal nang may ibang babaeng itinuring na bahagi ng pamilyang iyon.

At ang pinakamasakit sa lahat?

Pinsan niya mismo ang babaeng iyon.