CHAPTER 02

Tahimik ang buong biyahe pauwi.

Nasa passenger seat si Aurelia habang hawak ang cellphone na naglalaman ng mga litrato ng kambal. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang mga mukha ng dalawang batang lalaki. Pareho silang may mga matang hindi niya maaaring ipagkamali. Mga matang namana nila kay Romano.

Hindi niya kailangang makarinig ng kumpirmasyon mula sa iba. Alam na niya kung ano ang ibig sabihin ng mga litratong iyon.

Mga anak ni Romano ang kambal.

At ang kanilang ina ay walang iba kundi ang pinsan niyang si Victoria.

Pagdating sa mansiyon, nadatnan niya ang asawa sa sala. Nakaupo ito sa sofa habang may binabasang dokumento. Nang mapansin siya, ibinaba nito ang hawak at bahagyang sumandal.

"You're home," malamig nitong bati habang inaayos ang relo sa pulsuhan.

"We need to talk, Romano. At sana naman, this time, huwag mo akong iwasan," seryosong sambit ni Aurelia habang inilalapag ang handbag sa katabing sofa.

Napabuntong-hininga ang lalaki.

"Can it wait until tomorrow? Marami pa akong kailangang tapusin," sagot nito habang muling inaabot ang dokumento.

"No. I've waited long enough. This time, you're going to answer me," mariing tugon niya habang nakatayo sa harap nito.

Napatingin sa kanya si Romano.

"What is this about? Bakit parang napakalaking problema na naman?" tanong nito habang bahagyang kumukunot ang noo.

"The twins. Are they your biological children? Gusto kong marinig mismo sa'yo ang sagot," diretsahang tanong ni Aurelia habang hindi inaalis ang tingin sa asawa.

Ilang segundo itong nanatiling tahimik bago tuluyang sumagot.

"Yes. They're my sons. Mga anak ko sila," pag-amin nito habang inilalapag ang dokumento sa mesa.

Napahigpit ang pagkakahawak ni Aurelia sa kanyang mga daliri.

"How long have you known about them? Gaano katagal mo nang alam?" tanong niya habang pinipilit panatilihing matatag ang boses.

"Isang taon ko nang alam. Naghahanap lang ako ng timing para sabihin sa'yo. Hindi ko alam na may anak kami ni Victoria," paliwanag ni Romano habang umiiwas ng tingin.

"Isang taon?" ulit niya, halos hindi makapaniwala. "Isang taon mo akong niloko? Isang taon mo akong hinayaang mamuhay nang walang kaalam-alam?"

"Aurelia, I wasn't deliberately trying to hurt you. Hindi ko lang alam kung paano ko ipapaliwanag ang sitwasyon," sagot nito habang hinihimas ang sentido.

"How could you keep something this important from your wife? Isang taon tayong magkasama sa iisang bahay, Romano. Every single day, may pagkakataon kang sabihin sa akin ang totoo."

"I was waiting for the right moment. Gusto kong maayos ang lahat bago ko sabihin sa'yo," paliwanag nito.

Napailing siya.

"Was there ever going to be a right moment? O hihintayin mo na lang akong matuklasan ang lahat nang mag-isa?" mapait niyang tanong habang namumuo ang luha sa kanyang mga mata.

"Don't make assumptions. May nakaraan kami ni Victoria, at hindi ko rin inasahang nagkaroon kami ng mga anak," malamig na paliwanag nito.

Napaawang ang mga labi ni Aurelia. Hindi niya alam na may nakaraan ang dalawa. Napakagat labi siya.

At hindi niya inakalang may bunga pa pala ang nakaraan nilang dalawa.

"Your past? So that's what this is? Hindi mo ba naisip na may karapatan akong malaman na may dalawang anak ka sa dati mong kasintahan?" tanong niya habang bahagyang nanginginig ang labi.

"Aurelia, the boys are innocent. Hindi ko hahayaang sila ang magdusa dahil sa nangyari sa amin ng kanilang ina," mariing sagot ni Romano.

"I never said they were guilty! Mga bata sila, Romano. Hindi ko sila sinisisi sa mga desisyon ninyong matatanda," mabilis niyang paglilinaw habang pinupunasan ang pisngi.

Saglit siyang huminga nang malalim bago muling humarap sa asawa.

"Anim na taon, Romano. Ni minsan hindi mo sinabing mahal mo ko. Pero kay Victoria... may kambal na kayo," mahina ngunit mabigat niyang sambit habang tuluyang tumulo ang luha sa kanyang pisngi.

Hindi agad nakasagot ang lalaki.

Anim na taon siyang naging asawa nito. Anim na taon siyang nanatili kahit hindi niya maramdaman ang pagmamahal na matagal niyang hinahangad.

Hindi niya kailanman ipinilit kay Romano na mahalin siya sa paraang gusto niya. Tinanggap niya ang katahimikan nito, ang mga gabing wala ito sa bahay, at ang paulit-ulit na pagtangging pag-usapan ang kanilang relasyon.

Ngunit ngayon, nalaman niyang may dalawang batang lalaki itong kinikilalang mga anak.

"Don't compare yourself to Victoria. Siya ang ina ng mga anak ko, at may responsibilidad ako sa kanila," malamig na sagot ni Romano habang bahagyang kumukunot ang noo.

"And what about our daughter? Doesn't she deserve the same attention? Anak mo rin siya, Romano," tanong ni Aurelia habang pilit na nilulunok ang sakit.

"She's my daughter, too. I love all three of them equally. Walang mas mataas at walang mas may pabor sa kanila," sagot nito nang walang pag-aalinlangan.

Napatitig si Aurelia sa asawa.

"Then why does it feel like I'm the only one who was never given a choice? Bakit ako lang ang hindi pinagkatiwalaan?"

"I can't change what happened. Pero hindi ko pababayaan ang kahit isa sa mga anak ko," mariing sagot ni Romano.

Hindi niya alam kung paano tatanggapin ang mga salitang iyon.

Hindi niya hinihinging talikuran ni Romano ang kambal. Hindi rin niya gustong ipagkait sa dalawang bata ang pagmamahal ng kanilang ama.

Ngunit hindi niya kayang balewalain na may isang taong matagal nang may alam sa lahat habang siya ay patuloy na namumuhay sa isang kasal na puno ng mga lihim.

"Are you bringing Victoria and the boys here? Dito ba sila titira?" mahinang tanong niya.

"Only the boys. They'll be staying here. Gusto kong lumaki ang mga anak ko na kilala at kasama ang kanilang ama," sagot ni Romano habang inaayos ang mga dokumento sa mesa.

"Here? In this mansion? Sa bahay natin?" ulit niya habang hindi makapaniwala.

"It's their home, too. Hindi ko hahayaang maramdaman nilang hindi sila kabilang dito," paliwanag nito.

Napangiti si Aurelia nang mapait.

"Then I hope you remember that our daughter lives here, too. She's only five, Romano. Hindi pa niya kayang unawain kung bakit bigla siyang magkakaroon ng dalawang nakatatandang kapatid."

"I know how to handle my children. Hindi mo kailangang mag-alala tungkol doon," sagot nito habang tumatayo.

Napatingin siya rito.

"She's five. She's not supposed to understand adult problems. Ang alam lang niya, gusto niyang makasama ang papa niya. Huwag mong hayaang maramdaman niyang mapapalitan siya."

"Aurelia, I said I love all three of them equally. Huwag mong kuwestiyunin ang pagmamahal ko sa anak natin," mariing sagot ni Romano habang nakatitig sa kanya.

Hindi na siya nakipagtalo.

Alam niyang mahal ni Romano ang kanilang anak. Nakita niya iyon sa mga pagkakataong magkasama ang mag-ama. Nakita rin niya kung paano nito pinakikitunguhan ang kambal.

Wala itong pinipiling anak.

Ngunit hindi nangangahulugang hindi siya nasasaktan sa katotohanang ang lalaking matagal niyang minahal ay nagkaroon ng ibang pamilya sa babaeng pinagkatiwalaan niya.

"I need some time. Hindi ko kayang tanggapin ang lahat sa isang gabi," mahinang sambit niya habang kinukuha ang handbag.

"Do whatever you need to do. Pero inaasahan kong magiging maayos ang pakikitungo mo kay Victoria at sa mga bata," paalala ni Romano habang nakatingin sa kanya.

Bahagya siyang tumango.

Hindi niya kayang magalit sa mga bata. Hindi rin niya kailangang makipag-away sa kanila para patunayang siya ang legal na asawa ni Romano.

Ngunit hindi rin niya hahayaang gamitin ang pagiging mapagpasensiya niya upang balewalain ang nararamdaman niya.