CHAPTER 04

Ang ulan ay walang tigil na bumubuhos mula sa isang galit na langit, parang mga luha ng mga anghel na hinampas ang mga bubong at bintana ng malaking mansyon.

Ang tunog nito ay isang malakas, tuluy-tuloy na himig na pumuno sa bawat sulok ng tahimik na tahanan. Sa labas, ang mundo ay naglaho sa isang kulay-abong hamog. Sa loob, ang mga lampara ay naka-dim, nagpapadala ng malalamlong anino sa kahabaan ng mga koridor.

Sa kanyang silid, natutulog si Aurelia nang mahimbing, sa pagod na katawan. Ang pagdating ng kambal, ang tensyon, ang mahirap na pagsisikap na panatilihing normal ang lahat para sa kanyang anak. Ay nagdala sa kanya sa isang malalim, walang-malay na pagpapahinga.

Nakahimlay siya sa gitna ng malaking kama, nakatalikod sa pintuan, ang katawan ay nakabaluktot sa isang natural, malambing na kurba. Ang kanyang maitim na buhok ay nakakalat sa puting unan tulad ng isang silk fan, ang kanyang mga labi ay bahagyang nakahiwalay, ang paghinga ay mabagal at pantay.

Isang manipis na strap ng kanyang sutlang nightgown ang nahulog sa kahabaan ng kanyang braso, naglalantad ng kahabaan ng kanyang makinis na likod at ang mababang simula ng kanyang balakang kung saan ang tela ay kumakapit.

Ang isang binti ay nakalabas mula sa ilalim ng kumot, ang hubog ng kanyang hita’y sobrang maputi sa mahinang ilaw. Siya ay isang larawan ng walang-malay na senswalidad, isang pangarap na naging tao.

Sa ibaba, sa pag-aaralan na puno ng mga natitirang alak at ang mabigat na amoy ng sigarilyo, nakaupo si Romano. Ang kanyang ulo ay sumasakit, hindi lamang mula sa dalawang bote ng tequila na ininom niya, kundi mula sa isang bagay na mas malalim—isang pagkabigong nag-ugat sa kanyang mga buto. Ang araw ay isang kabiguan.

Nakita niya ang pag-iwas ng kanyang mga magulang, ang malalim na kalungkutan sa mga mata ng kanyang anak na babae, at ang mapait, tahimik na pagtanggap ni Aurelia sa lahat ng ito. Siya ang lalaki sa tahanang ito, ang provider, ang patriyarka.

Ngunit sa araw na ito, naramdaman niyang parang isang estranghero sa kanyang sariling buhay, isang tagapagmasid sa isang drama kung saan hindi niya alam ang kanyang mga linya.

Umakyat siya sa hagdan, ang kanyang mga yapak ay mabigat at walang tunog. Ang alkohol ay nagpainit sa kanyang laman at nagpalabo sa kanyang pag-iisip, ngunit ang isang pagnanasa ay nanatiling matalas: ang pangangailangan na pumunta sa kanya. Sa kanyang asawa.

Sa tanging bagay sa mundong ito na tila hindi kailanman humihingi ng anuman mula sa kanya, at sa gayon ay humihingi ng lahat.

Binuksan niya ang p***o ng kanilang silid nang walang katok. Ang malamyos na dilim ay sumalubong sa kanya, at ang amoy niya, ang pabango ng lavender at vanilla na palaging nauugnay sa kanya. Ay pumasok sa kanyang mga butas ng ilong tulad ng isang pisikal na alaala. At pagkatapos ay nakita niya siya. Ang hininga ni Romano ay nahinto.

"Fvck," bumulong siya sa dilim, ang kanyang mga salita ay malagkit at puno ng pagnanasa. "Ang ganda-ganda mo."

Lumakad siya palapit, ang kanyang mga mata ay hindi makaiwas sa hubog ng kanyang katawan sa ilalim ng manipis na tela, sa paraan ng paghinga niya na nagpapataas at nagpapababa ng kanyang mga balikat.

Siya ay isang sining. Isang pagpapahayag. At siya, isang lasing, nabigo, at naguguluhang lalaki, ay biglang napuno ng isang primitive, nakakasilaw na pagnanasa.

Umupo siya sa gilid ng kama, ang higaan ay gumalaw. Ang kanyang kamay, nanginginig nang bahagya, ay umabot at hinahaplos ang hubad na balikat ni Aurelia. Ang balat nito ay mainit at malambot tulad ng rose petals.

"Mmh?" Nag-unat si Aurelia, ang kanyang mga pilikmata ay kumislap bago dahan-dahang umangat. Ang kanyang mga mata, malabo sa pagtulog, ay nakatitig sa kanya. Pagkatapos, habang nagkakaroon ng kamalayan, ang pagkalito ay napalitan ng pagkaalerto.

"Romano? Ano'ng nangyayari? Bakit ka... amoy alak ka."

"Hindi ako makapagpigil," ang sabi niya, ang kanyang boses ay magaspang, ang kanyang mga daliri ay gumagalaw pababa sa kahabaan ng kanyang braso. "I needed to see you. I needed to feel that you are mine."

"Romano," aniya, ang kanyang kamay ay dumating upang alisin ang kanyang pagpindot. "Tama na 'yan. Pagod ako. Let go of me. I'm tired."

Ngunit ang pagpindot niya, ang init ng kanyang balat, ay parang nagpapalabas ng isang bagay na matagal nang nakakulong sa loob ni Romano. Bumaba ang kanyang ulo. Ang kanyang mga labi ay dumampi sa kanyang balikat, isang mainit, mamasa-masa na pagpindot na puno ng lahat ng pagkabigo na kanyang dala-dala.

"Hindi," ang sabi niya laban sa kanyang balat, ang kanyang mga kamay ay kumakapit sa kanyang mga balikat, pinipilit siyang manatiling nakahiga. "Hindi na ako makakapagpigil ngayong gabi. Ikaw lang ang tanging bagay sa mundong ito na tunay. At ngayon, kailangan kita"

"Don't do this!" ang pakiusap ni Aurelia, ang kanyang mga kamay ay itinutulak ang kanyang mga dibdib. "Don’t do it this way! Don’t come to me like that drunk and angry! I don’t want this!"

Ngunit ang kanyang paglaban, sa halip na pigilan siya, ay tila nagpapalabas lamang ng isang mas malalim, mas madilim na bahagi ng kanyang pagkatao. Ang kanyang mga kamay ay nagtrabaho sa strap ng kanyang nightgown, hinila ito pababa.

Ang tela ay dumausdos sa kahabaan ng kanyang katawan, naglalantad ng kanyang balikat at ang itaas na bahagi ng kanyang dibdib, na natatakpan lamang ng isang manipis na lace bra. Ang hininga ni Romano ay bumuntong-hininga sa pagtingin.

"Look at yourself," bumulong siya, ang kanyang mga labi ay lumipat sa kanyang leeg, ang kanyang mga ngipin ay kumagat nang bahagya sa malambot na balat doon. "Ikaw ay kahanga-hanga. Isang regalong hindi ko kailanman karapat-dapat. At ngayon, ay akin lamang."

"Tumigil ka!" ang sigaw ni Aurelia, at ngayon ay may takot na sa kanyang boses, ang kanyang mga kamay ay mas matigas na itinutulak siya. "Ayokong gawin mo ito! Ayokong gawin mo ako sa ganitong paraan!"

Ngunit ang kanyang mga kamay ay humawak sa kanyang mga pulso, pinipigilan ang mga ito sa ibabaw ng kanyang ulo. Ang kanyang katawan ay nakahilig sa kanya, ang bigat at init nito ay nakakulong sa kanya.

"Hindi kita sasaktan," ang bulong niya, ang kanyang mga labi ay malapit sa kanyang tainga. "I could never do that. But I can’t stand to watch you sleep beside me like a stranger anymore. I can’t stand to touch you gently. Tonight, I want you to know that you are mine."

Ang kanyang mga labi ay muling dumampi sa kanya, at ito ay isang halik na walang pag-ibig, puno ng pagnanasa at galit at isang uri ng desperadong pangangailangan. Ito ay matigas, mapilit, at puno ng lasa ng alak. Inilaban ni Aurelia, ang kanyang ulo ay lumiko, ang kanyang mga labi ay nagsasara laban sa kanya.

"Mmmpf!" ang kanyang mga salita ay nalulunod, ang kanyang katawan ay nagsusumikap sa ilalim ng kanya.

Ngunit pagkatapos, isang bagay ang nagbago.

Habang ang kanyang mga labi ay patuloy na umaatake, ang kanyang mga kamay na nakakapit sa kanyang mga pulso ay nagsimulang magsmooth ng kanyang mga daliri sa kahabaan ng kanyang mga bisig. Ang kanyang mga halik, kahit na marahas, ay nagsimulang magkaroon ng isang ritmo. Pinasadahan ng dila niya ang leeg ni Aurelia at hinahalik halikan ito.