CHAPTER 03

Kinabukasan, kasama niya ang kanilang limang taong gulang na anak nang marinig nila ang pagbukas ng pangunahing p***o.

Pumasok si Romano kasama si Victoria at ang kambal na walong taong gulang.

"Welcome home, boys! Did you miss Papa?" masayang bati ni Romano habang yumuyuko upang salubungin ang dalawang anak.

"Yes, Papa!" sabay na sagot ng kambal habang mahigpit na yumayakap sa kanya.

Agad na lumapit ang ilang kasambahay upang kunin ang mga gamit ng bagong dating.

"Good morning, Ma'am Victoria. Welcome back!" masiglang bati ng isa sa mga ito habang inaasikaso ang kanilang mga bagahe.

Nakatayo si Aurelia sa may hagdan habang hawak ang kamay ng kanyang anak.

"Papa!" masayang tawag ng batang babae habang itinataas ang isang kamay.

Napalingon si Romano at ngumiti.

"Good morning, sweetheart. Come here, anak," malambing nitong tawag habang inaabot ang kamay ng anak.

Ngunit bago pa makalapit ang bata, muling yumakap sa kanya ang kambal.

Napangiti si Romano habang niyayakap silang dalawa at marahang inaayos ang buhok ng isa sa mga lalaki.

Nakita ni Aurelia kung paano sila sinalubong ng pamilya ni Romano. May mga ngiting ipinagkaloob sa dalawang bata, may mga yakap, at may mga tanong tungkol sa kanilang biyahe.

Samantala, nanatili sa tabi niya ang kanilang anak.

"Mama, are they going to stay here? Dito na ba sila titira?" inosenteng tanong ng bata habang nakatingin sa kambal.

"Yes, sweetheart. They'll be staying with us. Dito na rin sila titira," mahinang sagot ni Aurelia habang hinahaplos ang buhok nito.

"Are they Papa's children, too? Mga kapatid ko ba sila?" muli nitong tanong.

Sandaling natigilan siya bago tumango.

"Yes, baby. They're your brothers."

Nakita niyang muling ngumiti ang anak habang nakatingin sa ama.

Ngunit nang mapansin niyang abala ang lahat sa pagsalubong sa kambal, unti-unting bumaba ang kamay ng batang kanina pa naghihintay na may lumapit sa kanya.

Walang lumapit upang batiin ito.

Walang nagtanong kung kumusta ang umaga nito.

At sa kabila ng pagmamahal ni Romano sa kanilang anak, tila hindi man lamang napansin ng pamilya nito na naroon din ang batang babae.

Mahigpit na hinawakan ni Aurelia ang maliit na kamay ng anak.

Hindi niya kailangang ipagkait sa kambal ang kanilang ama. Pare-pareho silang anak ni Romano. Walang mas mataas, walang mas mababa, at walang dapat pagkaitan ng pagmamahal nito.

Ngunit sana, naalala rin ng pamilya ni Romano na may isang limang taong gulang na batang babae na nangangailangan ding maramdaman na kabilang siya sa pamilyang iyon.

Dahil kahit pare-pareho silang mahal ng kanilang ama, hindi pa rin maikakaila ang isang katotohanang mahirap tanggapin.

Iisa ang kanilang ama.

Ngunit magkaiba ang kanilang mga ina.

Tahimik na pinagmamasdan ni Aurelia ang mga batang abala sa pakikipag-usap sa kanilang ama. Ayaw niyang iparamdam sa anak na kailangan nilang umalis dahil lamang hindi sila napapansin.

"Mama, can I say hello to them?" tanong ng batang babae habang hinihila ang kanyang kamay.

Napatingin siya rito. "Of course, sweetheart. They're your brothers. You can introduce yourself."

Binitiwan niya ang kamay ng anak. Lumapit ang bata sa grupo.

"Hello," mahina nitong bati.

Napalingon ang isa sa kambal at sinipat ang batang babae.

"Who are you?" tanong nito.

"I'm Papa's daughter," sagot ng bata habang nakangiti. "I'm your sister."

Bahagyang nagtaas ng kilay ang kambal. "Our sister?"

Tumango ito. "Yes. Papa is my daddy, too."

Napatingin si Romano sa kanila nang marinig ang palitan ng mga salita. Agad siyang yumuko at iniabot ang kamay sa anak.

"Come here, princess. Ipakikilala kita nang maayos sa mga kapatid mo," malambing niyang tawag.

Lumapit ang bata at hinawakan ang kamay ng ama. Inakay siya nito palapit sa kambal.

"These are your brothers. I want you three to get along, okay? Gusto kong maging mabuti ang samahan ninyong tatlo," paliwanag niya.

"Okay, Papa!" masayang sagot ng batang babae.

Hindi ganoon kasigla ang tugon ng kambal. Nagkatinginan ang dalawa.

"Papa, are we going to share our rooms with her?" tanong ng isa.

"No. You boys have your own rooms. Your sister has hers. May sarili rin siyang kuwarto," sagot ni Romano.

"Then why is she here?" sunod na tanong nito.

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Romano.

"Because this is her home, too. Anak ko rin siya, kaya dapat tratuhin ninyo siya nang maayos. She's your younger sister"

Tumango ang kambal, ngunit nanatili ang pagtataka sa kanilang mga mukha.

Mula sa likuran, lumapit si Victoria at inilapag ang kamay sa balikat ng isa sa mga anak.

"Come on, boys. You've just arrived. You must be tired," mahinahon niyang sabi.

"Mom, can she come with us?" tanong ng isa habang nakaturo sa batang babae.

Saglit na napatingin si Victoria kay Aurelia.

"Perhaps later. You should rest first," sagot niya.

Napansin iyon ni Aurelia. Hindi siya nagsalita, ngunit sapat na iyon upang ipaalala sa kanya kung gaano kasalimuot ang magiging pagsasama nila sa iisang bubong.

"Papa, can I show them my toys?" tanong ng anak.

"Of course, sweetheart. Pero magpahinga muna ang mga kuya mo. You can show them your toys later," sagot niya.

"Okay, Papa."

Hinaplos ni Romano ang pisngi nito bago muling bumaling sa kambal.

"Let's go upstairs. Tara, ipapakita ko sa inyo ang mga kuwarto ninyo."

Sumunod ang kambal kay Victoria paakyat, habang naiwan si Aurelia kasama ang anak.

Maya-maya, nagsalita ang bata.

"Mama, do you think they don't like me?"

Napatingin siya rito.

"Why would you think that, sweetheart?"

"Because they didn't smile at me," sagot nito habang nakayuko. "Maybe they don't want me"

Napaupo si Aurelia upang mapantayan ang taas nito. Hinawakan niya ang mga kamay nito.

"Listen to me, baby. You don't have to make anyone like you. You are their sister, and that's not something you need to prove."

"But I want them to play with me."

"I know, sweetheart. Give them some time. They're still getting used to everything, just like you."

Tumango ang bata at niyakap siya sa leeg.

"Will Papa still love me?"

Napapikit si Aurelia. Masakit marinig ang ganoong tanong mula sa isang batang dapat paglalaro lamang ang iniisip.

"Always. Mahal na mahal ka ng Papa mo, and nothing will change that," sagot niya habang hinahalikan ang noo nito.

Maya-maya, isang kasambahay ang nagpaalam na handa na ang almusal. Hinawakan ni Aurelia ang kamay ng anak at inakay ito sa dining area.

Pagdating nila roon, naroon na si Romano kasama si Victoria at ang kambal. Nakaupo na ang mga ito.

"Come, sweetheart. Dito ka umupo sa tabi ni Papa," tawag ni Romano nang makita sila.

Lumiwanag ang mukha ng bata.

Ngunit bago pa siya makaupo, nagsalita ang isa sa kambal.

"Papa, that's my seat."

Napahinto ang bata at napatingin sa ama.

Tahimik na huminga si Aurelia.

"Then you can sit on the other side. Marami namang bakanteng upuan para sa ating lahat," mariing sagot ni Romano.

Natahimik ang kambal.

At sa unang pagkakataon mula nang dumating sila, nakita ni Aurelia na may isang taong handang ipaalala sa lahat na hindi lamang dalawang bata ang kabilang sa pamilyang iyon.

Naramdaman ni Aurelia ang bigat ng katahimikan sa hapag. Hindi niya alam kung gaano katagal bago matanggap ng kambal ang anak niya, ngunit sisiguraduhin niyang hindi mararamdaman nitong nag-iisa siya sa tahanang iyon.

Romano pulled out Aurelia's chair, smiling gently. "Sit beside me, Wife. I saved your favorite."