All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“จะกลับมาแบบครั้งก่อนไม่เอาแล้วนะ” อาซานพูดเสียงห้วน ใช่ครั้งก่อนฉันกลับมาเพราะทนคิดถึงเขาไม่ได้ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน“…งั้นถ้าครั้งนั้นซนไม่กลับมาเอง ซานจะง้อให้ซนกลับมาหรือเปล่า” มันเป็นคำถามที่ค้างคาใจฉันมานานมาก ครั้งนั้นฉันงอแงเดินออกไปเองเพราะเขาดูหลงเด็กคนหนึ่งมาก แต่เดินออกไปได้หนึ่งอาทิตย์ฉันก็ซมซานกลับมาหาเขาเพราะคิดถึงเขาจนไม่เป็นอันเรียน ความจริงครั้งนั้นความสัมพันธ์ของเราเพิ่งเริ่มได้ไม่นานและฉันแค่เด็กเกินไป ต่างจากครั้งนี้ที่ฉันเอาจริง“…”“คงจะไม่สินะ” ฉันยิ้มเย้ยพลางรูดซิปกระเป๋าเดินทาง ยกมันลงจากเตียงแล้วหันมามองหน้าเขาที่ใจร้าย “ซนจะไม่ถามว่ารักซนบ้างหรือเปล่าเพราะซนเดาคำตอบได้ ถ้าซานรักซน…ซานจะมีคนอื่นทำไมใช่ไหมล่ะ ที่ผ่านมาซนบ้าไปเองทั้งนั้น บ้าทั้งที่ซานก็เตือนแล้วว่าอย่ารักซาน”“…”“อย่างที่ซานเคยบอกถ้าความสัมพันธ์นี้มันเละ เราจะปิดเอาไว้ไม่ให้ผู้ใหญ่เข้ามายุ่ง วันนี้ซนรู้แล้วว่าต่อให้พยายามแค่ไหนซนก็ไม่ใช่สำหรับซาน ซนพอแล้ว ต่อไปนี้เราจะเป็นแค่อาหลาน จะไม่มีซานซนบี๋เค้าที่รงที่รักอะไรอีกต่อไป” ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วลากกระเป๋าเดินผ่านเขาเพื่อออกจากห้องนี้ เ

“อกหักรอบนี้คลั่งเรียนขึ้นเยอะเลยนะ” เสียงของพายัพเพื่อนสนิทของฉันเอง พายัพวางแก้วน้ำผลไม้ปั่นที่โต๊ะแล้วนั่งลงข้างตัวฉัน พายัพเป็นหนุ่มหล่อหน้าคม ผิวเข้ม สูงใหญ่ กล้ามแน่ เขาเป็นพวกบ้าออกกำลังกาย“ปกติก็ตั้งใจเรียนอยู่แล้วปะ” ฉันหยิบน้ำปั่นขึ้นมาดูดแก้วนี้เขาซื้อมาให้ฉัน“ช่าย ซนซนน่ารักแล้วก็เรียนเก่งมาก ๆ” ไป่หลินที่กำลังหวีผมฉันเล่นพูดขึ้นบ้าง ไป่หลินเป็นหนุ่มเชื้อชาติจีนแม่เป็นคนจีนเขาก็เลยหล่อ ขาว ตี๋ ตัวเล็ก ๆ น่ารักดี ริมฝีปากเล็ก ๆ สีชมพูน่ารักมาก“ใครจะรักซนชมซนเท่าไป่ไม่มีอีกแล้ว ไป่น่ารักที่สุด”“หึ ไอ้ไป่มันก็ประจบไปงั้น” พายัพชักสีหน้าไม่พอใจ“ไม่ยุ่งดิ หุบปากไปครับ”“มึง...”“ซนมึงรู้ตัวไหมว่าคนข้างนอกมองมาคิดว่าไอ้สองตัวนี้รุมรักมึง” กวางตุ้งเพื่อนสาวคนสวยของฉันพูดด้วยสีหน้าเอือมเราสามคน กวางตุ้งเป็นสายเปรี้ยว เป็นสายเฟียสและค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูงลิ่ว กลุ่มเรามีสี่คน ฉันกับพายัพอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กส่วนอีกสองคนเพิ่งรู้จักกันตอนเรียนหมอปี 1“แล้วมันผิดตรงไหนอะตุ้ง ไป่กับยัพก็รักซนนะ” ถามกวางตุ้งแล้วก็หันถามทั้งสองคนที่นั่งขนาบข้างฉัน “ใช่ปะ รักซนไหม”“รักสิ รักแสนซนมา

“ต้นเดือนแม่จะไปทานข้าวที่บ้านใหญ่ รอบนี้แสนซนไปด้วยไหมลูก” มีการรวมตัวทานข้าวที่บ้านใหญ่ทุกเดือน เมื่อก่อนฉันไปตลอดบางครั้งพ่อแม่ไม่ว่างฉันก็ให้คนรถไปส่ง แต่เดือนล่าสุดฉันไม่ไปอ้างว่าเรียนยุ่งมีสอบพอดี ซึ่งวันที่นัดทานข้าวเป็นวันที่ฉันสอบเสร็จแล้ว ฉันแค่ไม่อยากไปไม่อยากเจอหน้าเขาฉันตั้งใจไว้ว่าจนกว่าจะทำใจได้นัดต่อ ๆ ไปก็จะไม่ไป“ช่วงนั้นซนน่าจะมีสอบค่ะแม่ ใกล้จบต้องสอบเยอะก็เลยมีหนังสือที่ต้องอ่านอีกเพียบเลยค่ะ เอาไว้รอบหน้านะคะ”“ลูกว่าไงแม่ว่างั้น แต่เรียนหนักก็ต้องพักผ่อนด้วยนะแสนซน แม่เป็นห่วงลูกนะ”“รับทราบค่ะแม่จีนสุดที่รัก”“ว่าไปแล้วปีนี้ลูกสาวแม่ก็อายุ 20 แล้วใช่ไหม ไม่สิใกล้จะ 21 แล้วต่างหาก แสนซนโตเป็นสาวแล้ว”“ก็ใช่ค่ะ ทำไมคะแม่” สีหน้าแม่เหมือนอยากจะพูดอะไร“แม่เคยไม่อยากให้แสนซนมีความรักเพราะแม่ไม่อยากให้ลูกหมกมุ่นจนเสียใจ ซนเป็นลูกคนเดียวของแม่ แม่อยากทำให้ซนมีความสุขที่สุด”“…” ไม่ทันแล้วค่ะแม่ ตอนนี้ลูกสาวแม่กำลังอยู่ในระยะอันตราย“แต่ว่าตอนนี้แม่ตกผนึกแล้ว”“ตกผนึกอะไรคะแม่” ฉันใจไม่ดีแล้วนะ“หลังจากที่ซนเรียนหมอมาสองปีเต็ม ซนดูเครียด ๆ แม่ว่าซนลองมีแฟนก็ดีนะ แสนซ

“ครับ แค่นี้ ทำไมย่าถึงถามแบบนี้ครับ ผมต้องมีเหตุผลอื่นด้วยเหรอ” หรือว่าย่าแอบรู้เรื่องแสนซน ไม่หรอกน่าถ้าย่ารู้ไม่มีทางนิ่งแบบนี้ นี่คุณไลลานะ คุณไลลาไม่มีทางยอมเงียบ“ย่าได้ยินมาว่าแม่เราอยากให้เราแต่งงานกับเด็กผู้หญิงที่เคยอยู่บ้านเรา”“ครับ แม่คิดว่าซานจริงจัง”“แล้วซานจริงจังไหม”“...”“คำตอบเมื่อกี้คงจะยากเกินไป งั้นย่าถามใหม่ ซานตั้งใจเอาเรื่องฝึกงานที่โรงพยาบาลมาอ้างเพื่อเลี่ยงงานแต่งใช่ไหมคะ”“ครับ” เขาในตอนนี้ไม่คิดจะแต่งงาน เขาชอบไข่มุกก็จริง แต่ไม่ได้ชอบขนาดที่จะเอามาออกหน้าชูตา ไม่ได้อยากเรียกเธอว่าเมีย ไม่ได้อยากให้มาเป็นภรรยา เธอเป็นแค่สัตว์เลี้ยงของเขาเท่านั้น ก็แค่จับพลัดจับผลูพลาดท่าจนแม่รู้เรื่องเข้าทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้น เขาที่ยังอยากเล่นและอยากเอาชนะจึงโกหกแม่ไปหลายอย่าง ไม่คิดว่าเรื่องที่โกหกวันนั้นจะทำให้หลายเรื่องในชีวิตเริ่มยุ่งยาก“ซานต้าชอบมากหรือเปล่า”“ชอบอะไรครับย่า”“ผู้หญิงคนนั้น”“ทำไมครับ” ก็ชอบ ถูกใจ เร้าใจดี ของสวยงามทำไมจะไม่ชอบแล้วไข่มุกก็เป็นของสวยงามที่เขาควบคุมได้ เขาก็ต้องชอบมากสิ“ย่าไม่โอเค ย่าไม่ถูกชะตา ย่าไม่อยากได้” คุณไลลาพูดตามที่รู้

ไข่มุกนั่งคุกเข่าที่พื้นด้านหน้าของศรัณย์ เธอวางมือที่ตักเขาลูบไปมาพลางช้อนตามองหน้าหล่อ ๆ ของชายหนุ่มด้วยสายตาน่าสงสาร เสียงหวานเอื้อน “นายท่านขา เกิดอะไรขึ้นคะ ไข่มุกทำอะไรผิดหรือเปล่า ถ้าไข่มุกทำผิดนายท่านลงโทษไข่มุกเหมือนเมื่อก่อนได้เลยนะคะ ไข่มุกเป็นของนายท่าน”พูดจบไข่มุกเกยคางที่ต้นขาของศรัณย์“…” ศรัณย์เพียงหลับตาเงียบ ๆ คิดถึงใครบางคนที่หายไปจากชีวิตของเขา ผู้หญิงคนเดียวที่สามารถต่อรองกับเขาได้ ดุด่าทะเลาะกับเขาได้เสมอ เธอจะงอนเขาถึงเมื่อไหร่กันนะ เขาไม่ชอบที่เธอหายไปแบบนี้ ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็กลับมา หายงอนเดี๋ยวก็กลับมาเอง เขาแค่ต้องอดใจรอเท่านั้น อาทิตย์หน้าก็ได้เจอกันจากนั้นเธอต้องมาอ้อนเขาเหมือนเดิมขณะนั้นพราวนภาสาวน้อยผู้รู้งานเดินมาหยุดด้านหลังโซฟา เธอโน้มตัวกระซิบเสียงหวานที่ข้างใบหูของชายหนุ่ม มือเรียวเล็กค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด “วางใจได้ค่ะวันนี้พราวจะทำให้นายท่านหายเบื่อเอง เรามาสนุกกันนะคะ”พราวนภาจูบที่ซอกคอหอม ศรัณย์จึงวางเรื่องจารวีไว้แล้วจัดการเรื่องตรงหน้าก่อน เขามองหญิงสาวที่กำลังอ้อนอยู่ที่พื้น“เรื่องสนุกมันต่อจากนี้ต่างหาก” ใบหน้าศรัณย์เปื้อนยิ