All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ฉันตื่นขึ้นมาอีกรอบตอนเจ็ดโมงเช้า เมื่อคืนหลับ ๆ ตื่น ๆ หลับไม่สบายเพราะอาการปวดท้องเมนส์มาเยือน ว่าไปแล้วไม่คิดว่าเมื่อคืนจะได้ค้างกับอาซาน มันเป็นครั้งแรกที่ได้ค้างคืนกับเขาแบบนี้ จะว่าไปเมื่อคืนเขาจัดการปัญหายังไงนะออกจากห้องน้ำฉันเดินออกมาจากห้องนอนมาตามหาอาซาน ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาหายไปไหน เมื่อเดินออกมาเสียงกุกกักดังอยู่ทางครัวฉันจึงเดินไปดู อาซานเงยหน้าขึ้นมายิ้มเสียงทุ้มเอ่ย “เป็นยังไงบ้างบี๋ ดีขึ้นไหม”“อื้ม ดีขึ้นมานิด” อาซานเขายืนอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ครัว เขาใส่กางเกงขาสั้นสีดำ เสื้อยืดแบรนด์ดัง รองเท้าสลิปเปอร์และผ้ากันเปื้อน “บี๋กำลังพยายามทำอะไร”“ใช่ เค้ากำลังพยายามอยู่”“อื้ม เค้ารู้ว่าบี๋กำลังพยายามจะทำอะไรบางอย่างกับของในหม้อ” พูดว่าพยายามเพราะว่าครัวเละมาก“บี๋อย่าเรียกของในหม้อด้วยสีหน้าแบบนี้ดิ นี่ข้าวต้ม ข้าวต้มที่เค้าตั้งใจทำให้บี๋”“แต่บี๋ไม่เคยทำกับข้าว” เขาไม่คิดจะทำเลยด้วย คนอย่างเขาน่ะเหรอจะทำอะไรแบบนี้เรื่องแบบนี้มันดูพยายามมากเกินไป ข้อนิ้วเรียวยาวฝ่ามือเนียนนุ่มของเขาทำให้เห็นว่าเขาไม่เคยเจอเรื่องลำบาก เขาน่ะคุณชายมาก ไม่มีทางเจอเรื่องลำบากเพราะทวดจัดก

ร้านเบเกอรี่ ซึมสุขฉันเดินเข้าทางหลังร้านพร้อมกับอาแซน ฉันไม่ได้มาร้านแม่อาซานนานพอสมควร ส่วนใหญ่เจอกันวันรวมญาติที่เกิดขึ้นทุกเดือนซึ่งฉันไม่เคยพลาดเพราะอยากมาเจอหน้าอาซาน“แสนซนของยายมาแล้วยายเตรียมขนมหวานไว้ให้หนูเพียบเลย” ยายมอร์ฟีนหรือเรียกอีกอย่างก็แม่อาซาน ยายเอ่ยทักขณะที่ฉันเดินเข้ามาในห้องทำงานของยายพร้อมกับอาแซน“ยายน่ารักที่สุดเลยค่ะ”“น่ารักก็มาให้ยายกอดสิจ๊ะ”“กอดอยู่แล้วค่า” ฉันเดินไปหายายฟีนที่ยืนยิ้มหวาน ยายฟีนยังสวยอยู่เลยเรียกยายทั้งที่อายุเพิ่ง 40 อัพเอง ถ้าให้ร่ายเรียงเรื่องญาติพี่น้องในตระกูลก็ค่อนข้างสับสนและเรียกยาก ฉันเรียกแม่อาซานอาแซนว่ายายน่ะถูก ผิดก็ตรงที่ฉันงอแงจะเรียกอาแซนอาซานว่าอาทั้งที่ควรจะเป็นน้า เมื่อเรียกมาตั้งแต่เด็กและไม่อยากแปลกแยกฉันจึงเรียกแบบนั้นมาตลอด“แสนซนสบายดีไหมลูก เรียนหนักหรือเปล่า” ยายยื่นมือมาจับที่แก้ม“เรียนหนักค่ะ ดีที่มอปิดมีช่วงได้หายใจหน่อย”“ยายจองตัวแล้วนะหมอซน ยังไงก็ต้องมาช่วยโรงพยาบาลยายนะ”“แน่นอนค่ะยาย”“แซนรู้ว่าคิดถึงหลาน เรานั่งคุยกันดีกว่าไหมคะแม่” อาแซนวางถุงยาและวิตามินลงที่โต๊ะหน้าโซฟา เป็นวิตามินที่อาแซนจัดให้ย

แล้วก็ถึงวันที่เจเจ้ของฉันออกจากโรงพยาบาล อย่างที่รู้กันเจ้อะไม่ได้ป่วยเจ้แค่แกล้งป่วยเพราะไม่อยากไปดูตัวคราวนี้ก็เลยโดนจับขังในโรงพยาบาลสมใจคนอยากป่วย เจเจ้โดนสั่งห้ามเข้าเยี่ยม พวกฉันจึงจัดงานเลี้ยงฉลองการกลับมาให้สักหน่อยเรามารวมตัวกันที่บ้านของอาแซน ข้อสรุปเมนูคือสุกี้ เมนูง่าย ๆ ไม่วุ่นวายเมื่อถึงจังหวะรวมกลุ่มทีไรฉันกับอาซานมักทำตัวห่างเหิน ต่างคนต่างไม่สนใจกัน พี่น้องคนอื่นมองเข้ามาก็คิดว่าเราสองคนไม่สนิทกัน สำหรับฉันมันยากนะฉันน่ะอยากนั่งข้างเขา อยากพูดคุยหยอกล้ออย่างโจ่งแจ้ง อยากให้เขาเทคแคร์ฉันเหมือนเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคน แต่ว่าฉันก็ทำได้แค่อยากนั่นแหละ ในความเป็นจริงเราสองคนนั่งห่างกันจะตายไปปาร์ตี้เล็ก ๆ ได้เริ่มต้นขึ้นพวกเรากินไปคุยไปจนถึงประโยคที่เจ้ฬิเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องแต่งงาน“แล้วคลับวุ่นวายไหมไข่เจียว”“ไม่ค่ะ ไข่เอาอยู่” พี่ไข่ตอบพลางเคี้ยวกุ้งตุ้ย ๆ เป็นคำตอบที่ปกติสำหรับพี่ไข่นะ คำตอบกำกวม“เอากับใคร ได้ข่าวไม่ได้เอานานแล้วไม่ใช่เหรอ”“ช่วยตัวเองก็ได้ไหม อุปกรณ์ครบอยากเสียวแบบไหนก็จัดแบบนั้น”“ไข่เจียว!” อาแซนส่งเสียงดุ“บางทีกูก็โชคดีท

ครืด ครืด“แป๊บนะอารับโทรศัพท์ก่อน” เสียงโทรศัพท์อาแซนดังเธอจึงคว้ามันมากดรับ คนที่โทรเข้ามาก็น้องชายฝาแฝดของอาแซน “อืม”(ซนยังไม่หลับใช่ไหม) ความใกล้กันทำให้ฉันได้ยินคนในสายพูด เขาอยากคุยงั้นเหรอ ถ้าคุยตอนนี้ฉันก็คงร้องไห้ พูดจาไม่รู้เรื่องแล้วเขาก็จะหาว่าฉันไม่มีเหตุผล“มีอะไร”(คุยกับซน)“หลับแล้ว”(เอาซนมาคุย)อาแซนมองหน้าฉันด้วยคำถามที่ว่าอยากคุยไหมฉันจึงส่ายหน้า ฉันคิดว่าพูดคุยตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่แคล้วหาว่าฉันไม่มีสติ “ซนหลับไปแล้ว”(อย่าโกหก)“ถ้าไม่เชื่อก็เดินมาดูเอง กล้าไหมล่ะ”ก๊อก ก๊อก จบประโยคเสียงเคาะประตูก็ดังตามมาด้วยเสียงของอาซาน (เปิดประตู)“แน่ใจนะ”(แซนเปิดประตู)อาแซนมองหน้าฉันอีกรอบประมาณว่าจะเอาไง ฉันจึงรับโทรศัพท์มาคุย “ยังไม่พร้อมจะคุย”(บี๋เปิดประตูให้เค้าเราต้องคุยกัน)“พรุ่งนี้นะ”(บี๋)“มันดึกมากแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ซนไม่มีเหตุผลคุมสติไม่ได้ ซนไม่อยากทะเลาะกับซาน”(…)“แค่นี้นะ”(ร้องไห้อยู่ใช่ไหม)“...” ไม่ควรถามไหม รักเขามากขนาดนี้จะให้ฉันเฉยไร้ความรู้สึกอย่างนั้นเหรอ(แสนซน)“อือ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน ไม่หนีไปไหนหรอก กลับห้องไป” พูดจบฉัน

“ซนส่งอะไรกลับมาไหม” ตะวันถามอาแซนด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทั้งคู่นั่งอยู่ในรถสปอร์ตที่ลานจอดรถของร้านเบเกอรี่ซึมสุข“ไม่ แต่คงกดดูแล้ว” อาแซนมองหน้าจอมือถือ ขึ้นว่าอ่านแล้วแต่แสนซนไม่ตอบกลับมาตั้งแต่ส่งรูปภาพไปทั้งสองจึงตัดสินใจส่งคลิปที่แซนตี้แอบถ่ายเพื่อย้ำความเป็นจริงที่แสนซนต้องยอมรับให้ได้“เราไปหาซนกันดีไหม ตะวันเป็นห่วงซน กลัวซนจะไม่ไหว”“ซนอยู่เพนท์เฮ้าส์ถ้าเราไปจะล้ำเส้นซาน”“เราล้ำไปแล้วไม่ใช่เหรอ” พูดจบตะวันกะพริบตาปริบ ๆ“อันนั้นเราแอบล้ำ แต่ถ้าตอนนี้เราไปหาซนซานจะสืบรู้ทันทีว่าที่อีเด็กคนนั้นโดนดักปล้นเป็นฝีมือเธอ” แซนตี้หรือที่รู้จักในชื่อคุณหนูศิญาภัสร์ ศิวะวานนท์ ลูกสาวหมอวอร์มและมอร์ฟีน แซนตี้คือหลานสาวของท่านคงคา นายใหญ่แห่งศิวะวานนท์ เธอกำลังตำหนิหลานสาวที่ทำอะไรไม่ปรึกษากันก่อน มาบอกว่าจะทำก็ตอนที่กำลังลงมือทำ เป็นแบบนี้เสมอชอบให้เธอช่วยแก้ตอนที่ไฟกำลังจะลนก้น“โถ่ ก็ตะวันอยากให้ซนรู้ว่าสุดท้ายแล้วอาซานจะเลือกใคร ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ก็แค่หวังดีเอง แค่ไม่อยากให้ซนเป็นแบบนี้ ซนไม่มีความสุขเลยซนร้องไห้บ่อยมากกว่าหัวเราะซะอีก ซนต้องฝืนทำเป็นไม่สนิทกับผู้ชายที่นอนด้วย ซน