All Chapters of เพลิงอัครา (Set รักไม่ผิด): Chapter 1 - Chapter 7

“อยู่ต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ ?” ใบหน้างามเบี่ยงหลบปลายจมูกโด่ง พร้อมทั้งปลดวงแขนแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ของร่างสูงใหญ่ที่กอดจากด้านหลัง เธอหยิบชุดเดรสเข้ารูปสีดำที่กองเกลื่อนอยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวม ข่มความเก้อเขินเมื่อรับรู้ว่ามีสายตาคมของเจ้าของเสียงมองเธอไม่วางตา กระทั่งแต่งตัวเรียบร้อย จึงหันไปมองคนบนเตียงที่นอนเหยียดยาว เปลือยกาย อวดร่างแกร่งแน่นไปด้วยมัดกล้ามสวยงามอย่างไม่อายผีสางเทวดา หลังจากปลดเปลื้องความสุขบนเรือนร่างของเธอ ชายหนุ่มก็ดูผ่อนคลายจนน่าหมั่นไส้“ลุกขึ้นแต่งตัวได้แล้ว” เสียงแข็งเร่งเร้า ไม่ต่างจากใบหน้าบูดบึ้ง ทั้งที่ก่อนนั้นยังอ่อนหวานยามอยู่ในห้วงพิศวาส“นายยังไม่ออกจากกรุงเทพ ฯ เลยด้วยซ้ำ คุณจะรีบไปไหน”“อยากอยู่ต่อก็ตามใจ แต่ฉันจะกลับ” ตอบเสียงสะบัด มือบางคว้ากระเป๋าสะพายข้างที่ถูกโยนส่ง ๆ ไม่ต่างจากเสื้อผ้าขึ้นมาจากพรมภายในห้องพักของโรงแรมม่านรูด ที่คนบนเตียงเลี้ยวเข้ามาทั้งที่อีกไม่กี่กิโลเมตรก็จะถึงบ้านเธออยู่แล้ว แต่ไอ้คนหน้าด้าน บ้ากามนี่ ดันพาเธอเข้าม่านรูดมาปู้ยี่ปู้ยำ ยอมนอนอ่อนระทวยใต้ร่างแกร่งที่โหมซัดอารมณ์ใคร่กับกายสาวของเธอจนแทบมอดไหม้ ตอกย้ำความผิดบาป ตรา

อัครายังยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าร่างที่ล้มพับอยู่บนพื้นพรม ชายหนุ่มในสูทสากลเนื้อดีสีเข้มจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าสลักเสลาไม่ได้ฉายแววรู้สึกผิดหรือสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาลดสายตาลงมองภรรยาของเจ้านายที่กำลังนั่งเบิกตากว้างด้วยความโกรธจัดอยู่แทบเท้า“ก็คุณนายบอกเองว่าไม่ให้จับ ช่วยไม่ได้นะครับ” น้ำเสียงของอัคราทุ้มต่ำ เรียบเรื่อยไร้กระแสความอาทร และน่าโมโหมากสำหรับปรางค์นลิน“นาย !” หญิงสาวตวาดแหว่งลั่น มือเรียวบางทั้งสองข้างยันพื้นพรมหนานุ่มเอาไว้พลางพยายามจะหยัดกายลุกขึ้น ทว่าความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าซ้ายกลับแล่นขึ้นมาฉับพลันจนเธอต้องชะงักและทรุดลงไปอีกรอบ ส่งผลให้บอดี้การ์ดอีกคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล ขยับเท้าเตรียมจะเข้าไปช่วยประคองตามสัญชาตญาณ ทว่าสายตาคมกริบและดุดันของอัคราที่ปรายมามองเพียงนิดเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายต้องรีบชักเท้ากลับและก้มหน้าลงนิ่ง ปล่อยให้คนสนิทที่สุดของเจ้านายเป็นคนจัดการเรื่องนี้ต่อไป“กลับไปเถอะครับ อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำเลย” ปรางค์นลินกัดฟันกรอด ความอับอายและความเจ็บใจแล่นพล่านไปทั่วร่าง อัคราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่

ร่างสูงใหญ่ของอัครากลืนกับความมืดของยามค่ำคืน ควันสีขาวถูกพ่นออกจากริมฝีปากสีเข้ม พร้อมกับอาการทอดลมหายใจหนัก ๆ ยามมองหน้าต่างกระจกบานสูงของห้องหนึ่งบนชั้นสองของบ้านที่เคยสว่างก่อนหน้านั้นดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากไฟรั้วข้างบ้าน และความเงียบงันของราตรีกาล อัคราใช้ปลายรองเท้าผ้าใบคู่เก่งบดขยี้บุหรี่มวนที่สามอย่างไร้ความหมาย มือหนาตั้งใจที่จะหยิบมวนใหม่ขึ้นมาสูบ ทว่าแรงสั่นจากสมาร์ตโฟนจากแอปพลิเคชันสนทนาดึงความสนใจจากเขาแทนที่บุหรี่โปรดปรานก่อนหน้านั้นคิ้วเข้มเริ่มยับย่นเมื่อเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามา ชายหนุ่มถอนใจหนัก ๆ ใบหน้าคมเข้มเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างบานเดิมอีกครั้ง พลันความทรงจำในวันวานกลับย้อนคืนมาอีกครั้งเมื่อ 7 ปีที่แล้วยามบ่ายในหน้าร้อนที่ร้อนตับแลบ แต่ด้วยหน้าที่และภารกิจทำให้ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก มีเสื้อแจ็กเกตบางทับอีกชั้น คู่กับกางเกงยีนซีดเก่า ขาดบริเวณเข่าทั้งสองข้าง ชายหนุ่มยังใจเย็นยืนพิงรถกระบะเก่า สวนทางกับความร้อนของอากาศและเปลวแดดที่ลามเลียจนผิวหนังแทบละลาย ดวงตาคมกริบกวาดมองซอยแคบตรงหน้าอย่างตรวจตรา จับตาดูเป้าห

ร่างสูงของอัครานอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงภายในห้องพักของตัวเอง ดวงตาคมปิดนิ่ง ทว่าหัวคิ้วคมเข้มยังย่นชนกัน คำสั่งของผู้บังคับบัญชายังลอยวนอยู่ในหัว ภารกิจที่ได้รับมอบหมายดูหนักอึ้งกับครั้งไหน ๆ ตั้งใจจะพักผ่อน แต่ก็ทำไม่ได้ ในที่สุดร่างแกร่งของชายหนุ่มก็ลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะข้างเตียงมาเปิดออก แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าคมคาย ขับเน้นรอยแผลเป็นตรงปลายคิ้วให้ดูดุดันยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองรูปถ่ายของเป้าหมาย และประวัติของครอบครัวอย่างละเอียดก็ได้แต่ยกมือกุมศีรษะ“ให้ตายเถอะ ! ” ชายหนุ่มสบถพึมพำในลำคอ ก่อนจะเก็บรูปถ่ายและเอกสารทั้งหมดเข้าซองสีน้ำตาลตามเดิม สายตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาดึกสงัด อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าก็จะเข้าสู่วันใหม่ และเขาเลือกที่จะไม่นอนต่อ จึงลุกจากเตียงคว้าขนหนู เข้าห้องน้ำ เปิดเรนชาวเวอร์แรงสุดเพื่อให้ความชุ่มฉ่ำเย็นของสายน้ำช่วยดับความร้อนรุ่มให้หัวใจสายน้ำเย็นจัดจากเรนชาวเวอร์พรั่งพรูลงมากระทบลาดไหล่แกร่งและแผ่นหลังกว้างอันอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับคนที่ผ่านการฝึ