Masuk1 ปีที่ก่อน
เสียงดนตรีในงานแต่งดังก้องกังวานภายในห้องแกรนด์บอลรูมสุดหรูขนาดใหญ่ พร้อมบรรดาแขกเหรื่อมากมาย ทำให้ภายในงานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงแสดงความยินดีทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ ยกเว้น ร่างสูงสง่าของหนึ่งในแขกรับเชิญของงาน
อัครายืนอยู่มุมหนึ่งของงานในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา ทว่านิ่งเรียบ จนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ชายหนุ่มสายตากวาดมองรอบงานตามวิสัยและงานที่ทำ วันนี้เขาได้รับเชิญมาเป็นแขกงานแต่งของกษิดิศ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ที่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยของนักการเมืองท้องถิ่นคนดัง คราวแรกเขาจะไม่มา แต่เมื่อเห็นชื่อของผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาวเลยเกิดสนใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ภายในงานเต็มไปด้วยคนใหญ่คนโตระดับประเทศ เขารู้มาว่าเจ้าสาวเป็นลูกสาวของ สส.คนดัง แถมยังร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ จึงทำให้ภายในห้องแกรนด์บอลลูนของโรงแรมดังคลาคล่ำไปด้วยผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมือง รวมถึงลูกน้องผู้ติดตามกันเป็นขบวน ชายหนุ่มรับแก้วเครื่องดื่มจากบริกรมาดื่ม พร้อมกับพาตัวเองไปอยู่ในมุมหนึ่งของงาน กระทั่งเสียงประกาศเริ่มพิธีดังขึ้น
“ขอเรียนเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ” แขกทุกคนหยุดทุกกิจกรรมพร้อมกับหันไปมองบนเวทีเป็นตาเดียว รวมถึงอัคราด้วยเช่นกัน
ทันทีที่ร่างสูงสง่าของกษิดิศเดินเคียงคู่เจ้าสาวของงาน วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบเหมือนเงียบลงเมื่อเห็นหน้าเจ้าสาวที่เพื่อนของเขากำลังจับจูงขึ้นบนเวที หญิงสาวอยู่ในชุดสีงาช้างก้าวออกมาอย่างสง่างาม แสงไฟสะท้อนผิวขาวเนียน ผมถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างงดงาม แต่สิ่งที่ทำให้เขานิ่งงัน ไม่ใช่ความสวย แต่คือ ความคุ้นเคยบางอย่างผุดเข้ามาในความทรงจำ
อัครากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องไปที่เจ้าสาวบนเวที
ไม่ผิดแน่ ! ถึงเวลาจะผ่านไปหลายปี แม้เธอจะเปลี่ยนไป แต่แววตาแบบนั้น เขายังจำได้ดี
“เจ้าสาวสวยมาก เจ้าบ่าวก็หล่อ” เสียงแขกในงานชื่นชมกันอื้ออึง ตอกย้ำความจริงตรงหน้า เด็กสาวในวันวาน กลายเป็นเมียเพื่อนของเขาไปแล้ว ซึ่งเขาเองก็ควรยินดีกับทั้งคู่ ทว่าความรู้สึกมันไม่เป็นเช่นนั้น
เสียงดนตรีด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง แขกเหรื่อหัวเราะ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
อีกฝั่งของงาน ปรางค์นลินยกชายกระโปรงเจ้าสาวขึ้นเล็กน้อย เดินเร็ว ๆ ออกมาจากห้องจัดเลี้ยง หญิงสาวผลักประตูห้องพักรับรองเข้าไป เธอหลับตาลง พิงหลังกับบานประตูที่เพิ่งปิดลง สูดลมหายใจลึก ๆ อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อเสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นจากส่วนหนึ่งของห้องรับรองที่เธอคิดว่าไม่มีคนอยู่
“สวัสดีครับ คุณปรางค์นลิน” ปรางค์นลินสะดุ้ง หันขวับ เห็นร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มยืนพิงผนังอยู่ ดวงตาคมกริบจับจ้องเธอนิ่งจนปรางค์นลินชะงัก คิ้วเรียวที่ถูกวาดไว้อย่างสวยงามย่นชนกัน ยามมองหน้าคมเข้มตรงหน้า โดยเฉพาะดวงตาคู่คมที่จ้องเขม็งมาที่เธอ เหมือนเธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออก !
“คะ คุณ เข้ามาในนี้ได้ยังไง” เขาเรียกชื่อเธอเต็มยศ แต่คงไม่แปลก เพราะชื่อของเธอ ซึ่งเป็นเจ้าสาวเด่นหราอยู่ในทุกพื้นที่ของงาน ใบหน้าสวยที่ถูกเมคอัพอย่างสวยงามเชิดขึ้นเล็กน้อย เสียงหวานห้วนแข็งขึ้นมา เมื่อความเป็นส่วนตัวถูกรบกวน อัคราไม่ตอบคำถามนั้น เพียงแค่ยกตัวขึ้นจากผนัง ก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ
“ไม่ได้ติดป้ายห้ามไว้นี่ครับว่าห้ามเข้า อีกอย่างผมว่าเจ้าสาวอย่างคุณควรอยู่ในงานมากกว่า”
“ฉันจะอยู่ตรงไหนก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ คุณนั่นแหละที่ต้องออกไป ถ้าเป็นแขกก็เชิญในงานนะคะ” เธอสวนทันควัน เขาหยุดอยู่ห่างเธอไม่กี่ก้าว
“พอดีว่าในนี้มีอะไรน่าสนใจกว่าในงานเยอะเลยน่ะสิ โดยเฉพาะกับเจ้าสาวคนสวย” เธอขมวดคิ้ว แต่พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ
“ถอยออกไปนะ คิดจะทำอะไร” เขาไม่ขยับ อีกทั้งยังถือวิสาสะยกมือหนาขึ้นมาเชยปลายคางมนเบา ๆ
ปรางค์นลินชะงัก ทั้งที่ควรจะปัดทิ้ง หรือไม่ก็ด่าคนแปลกหน้าที่กำลังก้าวล่วงความเป็นส่วนตัวของเธอ ทว่าเมื่อนัยน์ตาคู่หวานสบประสานกับดวงตาดุคมของคนตรงหน้า ร่างกายของเธอกลับไม่ตอบสนองให้ต่อต้านหรือผลักร่างหนาหนักให้พ้นไปจากตัว กระทั่งชายหนุ่มแปลกหน้าทำอุกอาจโดยการก้มลงแนบริมฝีปากอุ่นร้อนลงมาทาบทับกับปากอิ่มสีชมพูเรื่อของตน ดวงตากลมโตเบิกกว้างมือบางกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีไว้แน่น ร่างกายคล้ายถูกช็อตด้วยกระแสไฟฟ้าแรงดันสูง ร่างกายคล้ายไร้เรี่ยวแรงไปชั่วขณะ ยอมให้อีกฝ่ายลิ้มรสความหอมหวานจากเรียวปากอิ่มจนพอใจ กระทั่งชายหนุ่มค่อย ๆ ถอนจุมพิตเชื่องช้า เอ่ยเสียงเยาะออกมา เธอถึงได้สติ
“จูบอ่อนหัดไม่ได้เรื่อง ระวังมัดใจผัวไว้ไม่ได้นะครับ” ดวงตาเธอเบิกกว้าง ยืนค้าง พูดไม่ออก อัครามองเธออีกครั้ง ก่อนจะพูดทิ้งท้าย
“อยากเก่ง ผมยินดีสอนให้ได้” พูดจบชายหนุ่มก็หันหลังเดินออกไป
ปรางค์นลินยังยืนอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นแรง ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งถูกปล้นจูบไป
“บ้าเอ๊ย !” เสียงสบถหลุดออกมา ดวงตาคู่สวยแข็งกร้าวขึ้นทันที
“ไอ้โรคจิต” เธอก่นด่ายามเรียกสติที่หลุดลอยของตนกลับมาได้ ร่างบางก้าวไปยังกระจกบานใหญ่ มองเงาสะท้อนของตัวเองในชุดเจ้าสาวแสนสวยที่ควรสมบูรณ์แบบ ทว่าตอนนี้กลับมีบางอย่างผิดแผกไป เธอเม้มปากแน่น จากนั้นก็คว้าทิชชูขึ้นมาเช็ดแรง ๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก ราวกับต้องการพยายามลบบางอย่างออก แต่ยิ่งเช็ด ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งเด่นชัด จนเธอละอายใจทุกครั้งเวลาที่สบตากับเจ้าบ่าว เพราะจูบแรกในวัยสาว ถูกผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ขโมยจูบตัดหน้าเจ้าบ่าวไปอย่างน่าโมโห
ร่างสูงของอัครานอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงภายในห้องพักของตัวเอง ดวงตาคมปิดนิ่ง ทว่าหัวคิ้วคมเข้มยังย่นชนกัน คำสั่งของผู้บังคับบัญชายังลอยวนอยู่ในหัว ภารกิจที่ได้รับมอบหมายดูหนักอึ้งกับครั้งไหน ๆ ตั้งใจจะพักผ่อน แต่ก็ทำไม่ได้ ในที่สุดร่างแกร่งของชายหนุ่มก็ลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะข้างเตียงมาเปิดออก แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าคมคาย ขับเน้นรอยแผลเป็นตรงปลายคิ้วให้ดูดุดันยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองรูปถ่ายของเป้าหมาย และประวัติของครอบครัวอย่างละเอียดก็ได้แต่ยกมือกุมศีรษะ“ให้ตายเถอะ ! ” ชายหนุ่มสบถพึมพำในลำคอ ก่อนจะเก็บรูปถ่ายและเอกสารทั้งหมดเข้าซองสีน้ำตาลตามเดิม สายตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาดึกสงัด อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าก็จะเข้าสู่วันใหม่ และเขาเลือกที่จะไม่นอนต่อ จึงลุกจากเตียงคว้าขนหนู เข้าห้องน้ำ เปิดเรนชาวเวอร์แรงสุดเพื่อให้ความชุ่มฉ่ำเย็นของสายน้ำช่วยดับความร้อนรุ่มให้หัวใจสายน้ำเย็นจัดจากเรนชาวเวอร์พรั่งพรูลงมากระทบลาดไหล่แกร่งและแผ่นหลังกว้างอันอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับคนที่ผ่านการฝึ
1 ปีที่ก่อนเสียงดนตรีในงานแต่งดังก้องกังวานภายในห้องแกรนด์บอลรูมสุดหรูขนาดใหญ่ พร้อมบรรดาแขกเหรื่อมากมาย ทำให้ภายในงานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงแสดงความยินดีทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ ยกเว้น ร่างสูงสง่าของหนึ่งในแขกรับเชิญของงานอัครายืนอยู่มุมหนึ่งของงานในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา ทว่านิ่งเรียบ จนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ชายหนุ่มสายตากวาดมองรอบงานตามวิสัยและงานที่ทำ วันนี้เขาได้รับเชิญมาเป็นแขกงานแต่งของกษิดิศ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ที่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยของนักการเมืองท้องถิ่นคนดัง คราวแรกเขาจะไม่มา แต่เมื่อเห็นชื่อของผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาวเลยเกิดสนใจขึ้นมาเสียอย่างนั้นภายในงานเต็มไปด้วยคนใหญ่คนโตระดับประเทศ เขารู้มาว่าเจ้าสาวเป็นลูกสาวของ สส.คนดัง แถมยังร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ จึงทำให้ภายในห้องแกรนด์บอลลูนของโรงแรมดังคลาคล่ำไปด้วยผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมือง รวมถึงลูกน้องผู้ติดตามกันเป็นขบวน ชายหนุ่มรับแก้วเครื่องดื่มจากบริกรมาดื่ม พร้อมกับพาตัวเองไปอยู่ในมุมหนึ่งของงาน กระทั่งเสียงประกาศเริ่มพิธีดังขึ้น“ขอเรียนเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ” แขกทุกคนหยุดทุกกิจกรรมพร้อมกับหันไปมอง
ร่างสูงใหญ่ของอัครากลืนกับความมืดของยามค่ำคืน ควันสีขาวถูกพ่นออกจากริมฝีปากสีเข้ม พร้อมกับอาการทอดลมหายใจหนัก ๆ ยามมองหน้าต่างกระจกบานสูงของห้องหนึ่งบนชั้นสองของบ้านที่เคยสว่างก่อนหน้านั้นดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากไฟรั้วข้างบ้าน และความเงียบงันของราตรีกาล อัคราใช้ปลายรองเท้าผ้าใบคู่เก่งบดขยี้บุหรี่มวนที่สามอย่างไร้ความหมาย มือหนาตั้งใจที่จะหยิบมวนใหม่ขึ้นมาสูบ ทว่าแรงสั่นจากสมาร์ตโฟนจากแอปพลิเคชันสนทนาดึงความสนใจจากเขาแทนที่บุหรี่โปรดปรานก่อนหน้านั้นคิ้วเข้มเริ่มยับย่นเมื่อเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามา ชายหนุ่มถอนใจหนัก ๆ ใบหน้าคมเข้มเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างบานเดิมอีกครั้ง พลันความทรงจำในวันวานกลับย้อนคืนมาอีกครั้งเมื่อ 7 ปีที่แล้วยามบ่ายในหน้าร้อนที่ร้อนตับแลบ แต่ด้วยหน้าที่และภารกิจทำให้ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก มีเสื้อแจ็กเกตบางทับอีกชั้น คู่กับกางเกงยีนซีดเก่า ขาดบริเวณเข่าทั้งสองข้าง ชายหนุ่มยังใจเย็นยืนพิงรถกระบะเก่า สวนทางกับความร้อนของอากาศและเปลวแดดที่ลามเลียจนผิวหนังแทบละลาย ดวงตาคมกริบกวาดมองซอยแคบตรงหน้าอย่างตรวจตรา จับตาดูเป้าห
ปรางค์นลินสะดุ้งตื่น เหลียวมองรอบตัวก็เห็นว่าตัวเองเผลอหลับอยู่ในบ้านของสามี แต่จนป่านนี้คนที่เธอนั่งเฝ้าเพื่อรอพบก็ยังไม่ออกมาดูดำดูดีเธอ หญิงสาวมองขึ้นไปยังด้านบน ก็เห็นร่างสูงคนสนิทของสามียืนปักหลักมองนิ่งมาที่เธอด้วยสายตาแบบเดิม นั่นคือเย็นชา เรียบนิ่ง เหมือนไร้ความรู้สึก ปรางค์นลินถอนหายใจ เม้มปากแน่น ตัดสินใจพยุงตัวลุกจากโซฟา เมื่อเห็นว่าคงไม่ได้เจอสามีแน่ ๆ สำคัญสุดคือเธอไม่สามารถผ่านด่านคนสนิทหน้ากวนประสาทของสามีไปได้แน่ ๆ จากประสบการณ์ที่เคยปะทะกับอีกฝ่าย ไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอสามารถเอาชนะผู้ชายคนนี้ไปได้ ชายหนุ่มไม่เหมือนบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ที่พอเธอขึ้นเสียงหรือดุ โวยวายใส่ก็ยอมศิโรราบ ถอยกรูกันอย่างไม่เป็นท่า ส่วนกษิดิศเองก็ร้ายกาจนักที่เลือกชายหนุ่มมาไว้ด่านสุดท้ายก่อนถึงตัวเขา ถึงแม้ปรางค์นลินจะชอบเอาชนะ แต่เธอก็ไม่ยอมลดตัวไปเสี่ยงกับผู้ชายบ้าดีเดือดอย่างอัคราหรอก เพราะอะไรน่ะเหรอ ? ย้อนไปเมื่อวันแต่งงานของเธอกับกษิดิศ ปรางค์นลินอยู่ในชุดเจ้าสาวสีงาช้างเรียบหรู สวยราวกับเจ้าหญิงที่หลุดมาจากเทพนิยาย ตัวชุดตัดเข้ารู
อัครายังยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าร่างที่ล้มพับอยู่บนพื้นพรม ชายหนุ่มในสูทสากลเนื้อดีสีเข้มจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าสลักเสลาไม่ได้ฉายแววรู้สึกผิดหรือสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาลดสายตาลงมองภรรยาของเจ้านายที่กำลังนั่งเบิกตากว้างด้วยความโกรธจัดอยู่แทบเท้า“ก็คุณนายบอกเองว่าไม่ให้จับ ช่วยไม่ได้นะครับ” น้ำเสียงของอัคราทุ้มต่ำ เรียบเรื่อยไร้กระแสความอาทร และน่าโมโหมากสำหรับปรางค์นลิน“นาย !” หญิงสาวตวาดแหว่งลั่น มือเรียวบางทั้งสองข้างยันพื้นพรมหนานุ่มเอาไว้พลางพยายามจะหยัดกายลุกขึ้น ทว่าความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าซ้ายกลับแล่นขึ้นมาฉับพลันจนเธอต้องชะงักและทรุดลงไปอีกรอบ ส่งผลให้บอดี้การ์ดอีกคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล ขยับเท้าเตรียมจะเข้าไปช่วยประคองตามสัญชาตญาณ ทว่าสายตาคมกริบและดุดันของอัคราที่ปรายมามองเพียงนิดเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายต้องรีบชักเท้ากลับและก้มหน้าลงนิ่ง ปล่อยให้คนสนิทที่สุดของเจ้านายเป็นคนจัดการเรื่องนี้ต่อไป“กลับไปเถอะครับ อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำเลย” ปรางค์นลินกัดฟันกรอด ความอับอายและความเจ็บใจแล่นพล่านไปทั่วร่าง อัคราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่
วันนี้เธอต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา !หญิงสาวในชุดเดรสสีเบอร์กันดี้แขนกุดเข้ารูปรับกับเรือนร่างสวยสมบูรณ์ที่หลายคนอิจฉา ก้าวลงจากรถยนต์คันหรูเดินเร็ว ๆ เข้ามาในบ้าน ใบหน้าเรียวบูดบึ้ง แววตาเรืองโรจน์ตรงข้ามกับความสวยเฉี่ยวของเจ้าตัว เมื่อรู้ข่าวมาว่าผัวพาเด็กเสิร์ฟในผับมานอนกกอยู่ที่นี่ ปรางค์นลินแต่งงานกับสามีมาปีกว่า ทว่าเวลาปีกว่าที่ผ่านมา คนเป็นสามีไม่ได้สนใจภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายคนนี้เลยแม้แต่น้อย ไม่สนใจเธอไม่ว่า แต่หักหน้าด้วยการพาเด็กเลี้ยงเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย เธอไม่ยอมเป็นอันขาด หญิงสาวเดินตรงขึ้นไปยังบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปด้านบน ตรงไปยังห้องของชายหนุ่ม เธอเห็นรถเขาจอดอยู่ ในใจร้อนรุ่มดังไฟเผาแค่คิดว่าชายหนุ่มมีคนอื่น ทั้งที่เมียแต่งอย่างเธออยู่แล้วทั้งคน เท้าบางชะงักเมื่อร่างหนึ่งก้าวมาขวางทันทีที่เธอก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย ดวงตาคู่สวยตวัดมองอย่างไม่สบอารมณ์ พอจะรู้อยู่แล้วว่าการมาหาสามีแต่ละครั้งเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง กษิดิศเป็นนักธุรกิจคนดังของจังหวัด มีธุรกิจมากมาย ทั้งขาว เทา ดำ แต่สำหรับเธอที่เกิดมาในครอบครัวที่พ่อเป็นนักธุรกิจแล้ววางมือ







