เพลิงอัครา ตอนที่ 2 คู่ปรับ

อัครายังยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าร่างที่ล้มพับอยู่บนพื้นพรม ชายหนุ่มในสูทสากลเนื้อดีสีเข้มจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าสลักเสลาไม่ได้ฉายแววรู้สึกผิดหรือสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาลดสายตาลงมองภรรยาของเจ้านายที่กำลังนั่งเบิกตากว้างด้วยความโกรธจัดอยู่แทบเท้า

“ก็คุณนายบอกเองว่าไม่ให้จับ ช่วยไม่ได้นะครับ” น้ำเสียงของอัคราทุ้มต่ำ เรียบเรื่อยไร้กระแสความอาทร และน่าโมโหมากสำหรับปรางค์นลิน

“นาย !” หญิงสาวตวาดแหว่งลั่น มือเรียวบางทั้งสองข้างยันพื้นพรมหนานุ่มเอาไว้พลางพยายามจะหยัดกายลุกขึ้น ทว่าความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าซ้ายกลับแล่นขึ้นมาฉับพลันจนเธอต้องชะงักและทรุดลงไปอีกรอบ ส่งผลให้บอดี้การ์ดอีกคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล ขยับเท้าเตรียมจะเข้าไปช่วยประคองตามสัญชาตญาณ ทว่าสายตาคมกริบและดุดันของอัคราที่ปรายมามองเพียงนิดเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายต้องรีบชักเท้ากลับและก้มหน้าลงนิ่ง ปล่อยให้คนสนิทที่สุดของเจ้านายเป็นคนจัดการเรื่องนี้ต่อไป

“กลับไปเถอะครับ อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำเลย” ปรางค์นลินกัดฟันกรอด ความอับอายและความเจ็บใจแล่นพล่านไปทั่วร่าง อัคราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มลงกว่าเดิม

“ผมจะรายงานนายให้ว่าคุณมาหา”

“ไม่กลับ ฉันจะรอจนกว่าพี่ครามจะออกมา ถ้านายคิดจะใช้กำลังไล่ฉันออกไป ก็ลองดู” ปรางค์นลินเชิดหน้าขึ้นอีกครั้ง แม้จะรู้สึกเสียหน้าจนแทบมุดแผ่นดิน หญิงสาวสะบัดหน้าหนี มือบางถอดรองเท้าส้นสูงออก ก่อนพยุงตัวเองขึ้นจากพื้นหินอ่อน เมื่อตั้งหลักได้ก็เดินกระแทกเท้ากลับไปนั่งทรุดตัวลงบนโซฟาตัวหนานุ่ม เธอกอดอกแน่น ใบหน้าสวยบึ้งตึง สายตาจ้องเขม็งไปที่บานประตูห้องนอนสามีสลับกับจ้องหน้าคนสนิทของสามีอย่างไม่ยอมลดละ

อัครามองร่างบางที่ยังนั่งหน้าเชิด คอตั้งหลังตรงอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ชายหนุ่มถอนใจยาว ถอยจากหน้าห้องของคนเป็นเจ้านาย ก้าวเอ่ย ๆ ลงจากบันได โดยมีสายตาของหญิงสาวมองตามตลอดเวลา กระนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้ขยับตัวลุกแล้ววิ่งขึ้นไปอย่างที่นึกกลัว ชายหนุ่มจึงตรงไปยังแพนทรีซึ่งอยู่อีกมุมของบ้าน จัดการรินน้ำเย็นใส่แก้วแล้วเดินกลับมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ

“เผื่อคอแห้ง” ชายหนุ่มไม่วายแดกดัน กลัวว่าหญิงสาวจะคอแห้งเพราะด่าเขาไม่หยุด

ปรางค์นลินปรายตามองแก้วน้ำ ก่อนจะเงยหน้ามองบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ยังคงยืนค้ำหัวเธออยู่

“คิดจะเอาใจฉันเหรอ? สายไปแล้วล่ะ ฉันจำไว้หมดแล้วว่านายทำอะไรกับฉันไว้บ้าง”

“ผมทำตามหน้าที่ครับ ไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินคุณนายเลยแม้แต่น้อย” อัคราตอบพลางค้อมหัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินกลับไปปักหลักยืนเฝ้าหน้าประตูห้องของกษิดิศเหมือนเดิม

กระทั่งเวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า จากครึ่งชั่วโมงกลายเป็นหนึ่งชั่วโมง ปรางค์นลินที่ตอนแรกกอดอกจ้องประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย เริ่มเปลี่ยนท่าทางเป็นนั่งพิงพนัก ความเหนื่อยล้าจากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านประกอบกับความเงียบสงบในบริเวณนั้นเริ่มทำให้เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง หญิงสาวพยายามฝืนลืมตา แต่สุดท้ายความง่วงงุนก็เข้าครอบงำ คอระหงค่อย ๆ เอียงซบลงกับหมอนอิงใบใหญ่บนโซฟา ดวงตาคู่สวยปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

อัคราทอดสายตามองหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอหลับสนิทไปแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้โซฟา มองใบหน้ายามหลับใหลของเด็กดื้อที่ปราศจากความแง่งอนและจองหอง มีเพียงความอ่อนเยาว์และร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏเจือจาง

เขาลดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งข้างโซฟา เอื้อมมือหนาไปหยิบสูทตัวนอกของตัวเองที่ถอดพาดไว้ นำมาคลี่ออกแล้วบรรจงคลุมลงบนร่างบางอย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวว่าถ้าเกิดแม่เจ้าพระคุณตื่นขึ้นมาเห็น คงได้แว้ด ๆ ใส่เขาอย่างไม่ต้องสงสัย