เพลิงอัครา ตอนที่ 4 ความหลัง

ร่างสูงใหญ่ของอัครากลืนกับความมืดของยามค่ำคืน ควันสีขาวถูกพ่นออกจากริมฝีปากสีเข้ม พร้อมกับอาการทอดลมหายใจหนัก ๆ ยามมองหน้าต่างกระจกบานสูงของห้องหนึ่งบนชั้นสองของบ้านที่เคยสว่างก่อนหน้านั้นดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากไฟรั้วข้างบ้าน และความเงียบงันของราตรีกาล อัคราใช้ปลายรองเท้าผ้าใบคู่เก่งบดขยี้บุหรี่มวนที่สามอย่างไร้ความหมาย มือหนาตั้งใจที่จะหยิบมวนใหม่ขึ้นมาสูบ ทว่าแรงสั่นจากสมาร์ตโฟนจากแอปพลิเคชันสนทนาดึงความสนใจจากเขาแทนที่บุหรี่โปรดปรานก่อนหน้านั้น

คิ้วเข้มเริ่มยับย่นเมื่อเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามา ชายหนุ่มถอนใจหนัก ๆ ใบหน้าคมเข้มเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างบานเดิมอีกครั้ง พลันความทรงจำในวันวานกลับย้อนคืนมาอีกครั้ง

เมื่อ 7 ปีที่แล้ว

ยามบ่ายในหน้าร้อนที่ร้อนตับแลบ แต่ด้วยหน้าที่และภารกิจทำให้ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก มีเสื้อแจ็กเกตบางทับอีกชั้น คู่กับกางเกงยีนซีดเก่า ขาดบริเวณเข่าทั้งสองข้าง  ชายหนุ่มยังใจเย็นยืนพิงรถกระบะเก่า สวนทางกับความร้อนของอากาศและเปลวแดดที่ลามเลียจนผิวหนังแทบละลาย  ดวงตาคมกริบกวาดมองซอยแคบตรงหน้าอย่างตรวจตรา จับตาดูเป้าหมายของภารกิจในครั้งนี้อย่างเงียบเชียบ ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ บนประตูรถอย่างรอคอย จนกระทั่ง

“พี่คะ” เสียงเล็กใส ดังขึ้นอยู่ข้าง ๆ  อัคราขมวดคิ้ว หันขวับกลับไปมองทันที

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนมัธยมปลาย วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ผมยาวถูกรวบลวก ๆ ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจากการวิ่ง ดวงตาคู่โตใสเต็มไปด้วยความร้อนรน

“ช่วยหน่อยได้ไหมคะ” เขานิ่งไปเสี้ยววินาที สายตากวาดมองรอบตัวเธออย่างระแวงโดยอัตโนมัติ เหมือนกำลังประเมินท่าทีของอีกฝ่าย ว่าเกี่ยวข้องกับภารกิจของเขาในครั้งนี้หรือไม่

“มีอะไร” น้ำเสียงเขาเรียบสั้น ติดดุจนเด็กสาวชะงักเล็กน้อย อีกทั้งใบหน้ารกครึ้มไปด้วยหนวดเคราเหมือนมหาโจร และท่าทีเย็นชา ทำให้คนที่จะเข้ามาขอความช่วยเหลือเริ่มไม่มั่นใจ แต่กระนั้นเธอก็ตัดสินใจพูดเร็ว ๆ ออกไป

“คือ มีลูกแมวมันติดอยู่ในท่อน้ำค่ะ มันร้องไม่หยุดหนูเอื้อมไม่ถึง พี่ไปช่วยพามันออกมาได้ไหมคะ” เธอชี้ไปอีกฝั่งของถนน ได้ยินเสียงเล็กดังแผ่วเข้าหูเข้ามาเป็นช่วง ๆ อัคราแค่หันไปมองตรงท่อระบายน้ำฝาเหล็ก ซึ่งมีช่องว่างพอให้สัตว์เล็กตกลงไปได้ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ขยับตัว

“ไม่ว่าง” คำตอบตรงไปตรงมา ทำให้เด็กสาวเม้มปากแน่น ดวงตาที่เคยร้อนรน เปลี่ยนเป็นประกายกรุ่นคล้ายไม่พอใจ

“ก็เห็นว่ายืนอยู่เฉย ๆ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย มือหนายกขึ้นมากอดอก พิงรถเช่นเดิม ตอบด้วยน้ำเสียงเดิมย้ำอีกครั้ง

“แล้วไง ?” ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายว่าตัวเองกำลังทำภารกิจสำคัญอยู่

“พี่คะช่วยหน่อยเถอะนะคะ แค่แป๊บเดียวเอง มันจะตายแล้วนะ พี่จะใจดำทนเห็นแมวตัวเล็ก ๆ ตายต่อหน้าต่อตาจริง ๆ เหรอคะ” เด็กสาวยังไม่ยอมแพ้ เพราะไม่เห็นใครอื่นที่พอจะช่วยได้นอกจากพี่ชายหน้าโหดตรงหน้า น้ำเสียงเธอเริ่มสั่น ด้วยความเป็นห่วงลูกแมว อัครามองเธอนิ่ง เด็กผู้หญิงคนนี้ ไม่กลัวเขาเลยสักนิด ทั้งที่สายตาเขาไม่ได้เป็นมิตร และเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

“วุ่นวายจริง ๆ” ชายหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิด ดวงตาคมเลื่อนจากใบหน้าน่ารักกลับไปมองท่อน้ำอีกครั้ง เสียงร้องเล็ก ๆ ยังดังไม่หยุด จนชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ

“ถอยไป” เด็กสาวตาโตขึ้นทันที รีบหลีกทางให้อย่างว่าง่าย อัคราขยับตัว เดินไปตามเสียง จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างท่อ มือใหญ่ลองยกฝาเหล็กขึ้นปรากฏว่าหนักกว่าที่คิดไว้อยู่มาก  

“จับไว้” เขาสั่ง เธอรีบเข้ามาช่วยทันที มือเล็กจับขอบฝาไว้แน่น แม้จะหนักจนหน้าเริ่มแดงแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

 อัคราเอื้อมมือลงไปในความมืดของท่อ กระทั่งปลายนิ้วของเขาสัมผัสขนความนุ่มนิ่มของบางอย่าง จึงคว้าขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กระทั่งมันพ้นจากท่อ จึงเห็นว่าเป็นเจ้าลูกแมวสีดำตัวเล็กเปียกมอมแมม ดูน่าสงสาร ร้องโวยวายตะเกียกตะกายอยู่ในมือใหญ่ของคนหน้าดุที่ยังมีความใจดี ช่วยให้มันรอดออกจากท่อระบายน้ำได้อย่างหวุดหวิด

“แล้วเข้าไปทำอะไรในนั้นนะไอ้ดำ” ชายหนุ่มส่ายหัวบ่นเจ้าเหมียวตัวจ้อยที่กำลังสั่นงกตกใจ ก่อนจะยื่นมันให้เด็กสาวที่นั่งลุ้นเอาใจช่วยอยู่ข้าง ๆ ที่รีบยื่นมือไปรับจากมือชายหนุ่มทันที

 “ปลอดภัยแล้วนะตัวเล็ก” เธออุ้มมันไว้แนบอก มือบางลูบหัวมันเบา ๆ อย่างปลอบโยนอย่างไม่รังเกียจความสกปรก สีหน้าที่เคยตึงเครียดเปลี่ยนเป็นโล่งใจขึ้นมาทันที

“ไม่เป็นไรแล้วนะ” เด็กสาวยังคงส่งเสียงเบา ๆ ปลอบลูกแมวดำตัวจ้อย อัครามองภาพนั้นเงียบ ๆ ถึงก่อนหน้านั้นจะหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเข้าขัดขวางภารกิจของเขา แต่พอเห็นเด็กสาวยิ้ม และหนึ่งชีวิตเล็กปลอดภัย ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็เข้ามาแทนที่

“ขอบคุณนะคะ พี่สุดหล่อ หล่อแล้วยังใจดีอีกด้วย” เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา อัคราไม่ตอบ แสร้งตัวหน้าขรึม พยักหน้าแก้เขิน แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอ่ยด้วยเสียงที่ยังเข้มขรึม

“แล้วอย่าปล่อยให้มันตกลงไปอีกล่ะ จะได้ไม่ต้องลำบากคนอื่นอีก”