เพลิงอัครา ตอนที่ 3 ไอ้บ้าโรคจิตที่ขโมยจูบแรกเจ้าสาว

          ปรางค์นลินสะดุ้งตื่น เหลียวมองรอบตัวก็เห็นว่าตัวเองเผลอหลับอยู่ในบ้านของสามี แต่จนป่านนี้คนที่เธอนั่งเฝ้าเพื่อรอพบก็ยังไม่ออกมาดูดำดูดีเธอ หญิงสาวมองขึ้นไปยังด้านบน ก็เห็นร่างสูงคนสนิทของสามียืนปักหลักมองนิ่งมาที่เธอด้วยสายตาแบบเดิม นั่นคือเย็นชา เรียบนิ่ง เหมือนไร้ความรู้สึก ปรางค์นลินถอนหายใจ เม้มปากแน่น ตัดสินใจพยุงตัวลุกจากโซฟา เมื่อเห็นว่าคงไม่ได้เจอสามีแน่ ๆ สำคัญสุดคือเธอไม่สามารถผ่านด่านคนสนิทหน้ากวนประสาทของสามีไปได้แน่ ๆ  จากประสบการณ์ที่เคยปะทะกับอีกฝ่าย ไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอสามารถเอาชนะผู้ชายคนนี้ไปได้

            ชายหนุ่มไม่เหมือนบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ที่พอเธอขึ้นเสียงหรือดุ โวยวายใส่ก็ยอมศิโรราบ ถอยกรูกันอย่างไม่เป็นท่า ส่วนกษิดิศเองก็ร้ายกาจนักที่เลือกชายหนุ่มมาไว้ด่านสุดท้ายก่อนถึงตัวเขา

            ถึงแม้ปรางค์นลินจะชอบเอาชนะ แต่เธอก็ไม่ยอมลดตัวไปเสี่ยงกับผู้ชายบ้าดีเดือดอย่างอัคราหรอก เพราะอะไรน่ะเหรอ ?

            ย้อนไปเมื่อวันแต่งงานของเธอกับกษิดิศ

            ปรางค์นลินอยู่ในชุดเจ้าสาวสีงาช้างเรียบหรู สวยราวกับเจ้าหญิงที่หลุดมาจากเทพนิยาย ตัวชุดตัดเข้ารูปรับกับสัดส่วนสวยงามราวจิตรกรปั้นแต่ง ประกอบด้วยเอวคอดรับสะโพกงอนงาม รูปร่างอรชรน่าหลงใหล น่าอกอวบอิ่มภายใต้ผ้าไหมที่ปักด้วยลูกไม้ฝรั่งเศสอย่างประณีต ลำคอระหงขาวเนียนดูบริสุทธิ์ แผ่นหลังเว้าโค้งงดงามรับกับกระดุมมุกเม็ดเล็กของชุดที่เรียงยาวตลอดแนวสันหลัง ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มถูกเกล้ารวบอย่างประณีต ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มสีสันในโทนอ่อนหวานเข้ากับชุดเจ้าสาว ริมฝีปากสีชมพูเรื่อวาวราวกับดอกไม้แรกแย้ม แขกที่มาในงานต่างมองเธอด้วยสายตาชื่นชม และต่างอิจฉาทั้งเจ้าบ่าวที่ได้เจ้าสาวสวย ส่วนสาว ๆ ก็ต่างอิจฉาเจ้าสาวที่ได้เจ้าบ่าวหล่อเหลาไม่ต่างกัน  

            แขกที่มาร่วมยินดี ต่างรู้ว่าเธอเป็นเจ้าสาวของงาน ทุกคนให้เกียรติและร่วมยินดีไปกับเธอ ยกเว้นคนเดียวที่นอกจากจะไม่ยินดียินร้ายแล้ว เขายังเป็นไอ้บ้าโรคจิตที่ขโมยจูบเจ้าสาวของงานแต่งก่อนเจ้าบ่าวเสียอีก ปล้นจูบแรกที่เธอตั้งใจจะให้เจ้าบ่าวคนเดียวเท่านั้นไปดื้อ ๆ แถมยังเอ่ยทิ้งท้ายให้เจ็บใจเล่นอีกด้วย

            “จูบอ่อนหัดไม่ได้เรื่อง ระวังมัดใจผัวไว้ไม่ไม่ได้นะครับ แต่ถ้าอยากเก่ง ผมยินดีสอนให้จนชำนาญ”

            “ไปตายเถอะไอ้บ้า” ปรางค์นลินได้แต่ด่าตามหลัง แม้อยากกรีดร้อง ฟ้องพ่อให้ลากผู้ชายหน้าด้านหน้าทนคนนั้นมากระทืบให้มันตาย ๆ ไปซะ แต่ก็กลัวว่าจะเสียฤกษ์งานแต่ง เลยยอมเก็บความลับนี้ไว้คนเดียว กระทั่งกษิดิศพาผู้ชายคนหนึ่งมาแนะนำ แล้วดันกลายเป็นคนเดียวกับไอ้โรคจิตที่ขโมยจูบแรกจากเธอไปอย่างน่าโมโห หลังจากนั้นปรางค์นลินก็ขึ้นบัญชีดำให้คนสนิทของสามีเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งในชีวิตของเธอทันที !

“ปราง นี่เพลิง บอดี้การ์ดใหม่ของพี่” และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความเกลียดชังที่เธอมีต่อผู้ชายที่ชื่อเพลิง หรืออัครา ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายสะดุดตา ไม่ต่างจากสามีของเธอ แต่ด้วยความที่ชายหนุ่มมีรอยแผลเป็นเล็กบริเวณปลายคิ้วเข้มที่พาดเป็นปื้นอยู่เหนือดวงตาคมกริบจึงดูดุดัน ทว่าบางครั้งกลับนิ่งเรียบเย็นชาอ่านไม่ออก จมูกโด่งเป็นสันสวยรับกับโครงหน้าชัด อันประกอบด้วยสันกรามแกร่งและจมูกโด่งสวยรับกับรูปหน้า และริมฝีปากบางที่มักแม้มแน่นอยู่เป็นนิจ โดยเฉพาะกับเธอ แค่เขายกมุมปากก็เหมือนว่าเขายิ้มเยาะเย้ยเธอได้ตลอดเวลา

            “นอกจากมาช่วยงานพี่แล้ว เพลิงจะรับหน้าที่ดูแลปรางด้วย”

            “ปรางดูแลตัวเองได้ค่ะ ไม่รบกวนคนของพี่ครามหรอก” ใบหน้าสวยเชิดสูง ปลายหางตามองบอดี้การ์ดคนใหม่ของสามีอย่างไม่สบอารมณ์นัก เพียงนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อวันแต่งงาน ลำคอระหงก็ร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความโกรธ

            “ไม่รบกวนเลยครับ ผมยินดีดูแลคุณปรางตามคำสั่งนายอย่างเต็มที่” ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาดูนอบน้อมตามมารยาท ทว่าสายตาคมกริบของชายหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น ปรางค์นลินสัมผัสได้เพียงความยโสและอวดดีที่ฉายชัดอยู่ลึก ๆ แตกต่างจากลูกน้องคนอื่น ๆ ของกษิดิศราวฟ้ากับเหว

 “บางทีก็แยกไม่ออกนะคะ ว่าที่พี่ครามส่งคนของพี่มาคอยดูแลปราง เพราะห่วงความปลอดภัยของปรางจริง ๆ หรือว่าต้องการกันท่าไม่ให้ปรางเข้าถึงตัวพี่ครามกับเด็กของพี่กันแน่” หญิงสาวแค่นยิ้มประชดประชัน สายตาจับจ้องไปที่สามี

            “คิดอะไรเป็นตุเป็นตะขนาดนั้นกันเล่า” คนเป็นสามีสบตากับเธอตรง ๆ ไม่มีความตื่นระแวงที่หญิงสาวเอ่ยจับผิดอย่างรู้ทัน

            “งั้นพูดมาสิคะ ว่าพี่ไม่มีอะไรกับเด็กคนนั้น” เป็นอีกครั้งที่กษิดิศเลือกที่จะนิ่งงัน ความเงียบของเขาเปรียบเสมือนคำตอบทุบโต๊ะที่ช่วยให้เธอหายข้องใจ ปรางค์นลินเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความเจ็บจุกแล่นริ้วเข้ามาในอก ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคนเป็นสามีตรง ๆ อย่างไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกต่อไป

“ก็ได้ค่ะ ปรางจะไม่ยุ่งเรื่องของพี่ครามอีก เพราะฉะนั้นพี่ครามก็ไม่ต้องมายุ่ง หรือกะเกณฑ์ว่าชีวิตของปรางต่อจากนี้จะเป็นยังไง รวมถึงเรื่องที่ส่งนายคนนี้เข้ามาให้รกหูรกตาปรางด้วยค่ะ”

“พี่ก็อยากตามใจปรางนะ” กษิดิศถอนหายใจออกมาเบา ๆ น้ำเสียงยังคงราบเรียบแฝงความเด็ดขาด

“แต่ปรางอย่าลืมสิ ว่าปรางแต่งงานกับใคร พี่ไม่ใช่คนดี ธุรกิจของพี่มันเต็มไปด้วยคนหลากหลายแบบ พี่ไม่อยากให้ปรางต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ให้เพลิงคอยดูแลแล้วก็เป็นหูเป็นตาให้พี่น่ะดีแล้ว “

“พี่ครามไม่อยากดูแลปรางด้วยตัวเองบ้างหรือไงคะ ทำไมต้องให้คนอื่นมาดูแล”

“อย่างอแงน่าปราง พี่ไม่ได้ว่างขนาดนั้น”

“แต่ว่างไปดูแลเด็กเสิร์ฟ”

“ปราง !” คนเป็นสามีขึ้นเสียงดุใส่ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเฉกเดิม

“ถ้าจะชวนทะเลาะก็เลิกคุยกัน พี่สั่งให้เพลิงคอยดูแลปราง ก็คือตามนั้น ปรางไม่มีสิทธิ์โต้แย้งหรือไม่เห็นด้วย หวังว่าจะเข้าใจที่พี่พูด” กษิดิศเอ่ยจบก็ลุกหนีคนเป็นภรรยาทันที หลังจากวันนั้นปรางค์นลินก็เหมือนได้เจ้ากรรมนายเวรแบบเป็นตัวเป็นตนเพิ่มขึ้นมาในชีวิต