All Chapters of กลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ความร้อนแรงนั้นแผดเผาให้โฉมงามพลั้งเผลอ บุรุษอาศัยจังหวะสตรีตกใจเผยอปากเล็กน้อยส่งลิ้นร้อนเข้าไปสร้างความวาบหวามให้แก่นาง “อื้อ!! อือ อ่า (อย่า)” หลินลั่วลั่วพยายามใช้สองมือที่ว่างอยู่ดันไหล่ของหวางโม่หรานออก แต่เขาไม่ยินยอม รีบใช้ฝ่ามือหนากดข้อมือข้างที่ประทุษร้ายตนเอาไว้ จากนั้นก็ใช้อีกมือลูบไล้ไปทั่วร่างสาวที่สั่นสะท้าน ความหวั่นไหวจู่โจมหัวใจที่พยายามปิดกั้นใครบางคนออกไปจากหัวใจทันที “เจ้าเป็นของข้า ไม่อนุญาตให้เป็นของผู้ใดทั้งนั้น” ครู่หนึ่งองค์รัชทายาทก็เผลอพูดตรงกับที่ใจคิด หลายวันก่อนเขาได้เห็นน้ำตาของนางเป็นครั้งแรก หัวใจที่ด้านชาอยู่เสมอก็รู้สึกเจ็บปวด จากที่ไม่เคยรอคอยกลับเป็นรอคอย เมื่อไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้รับความสนใจเหมือนอย่างเคย หัวใจเย็นชาดวงนี้ก็กระวนกระวายอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเห็นสตรีที่เคยยิ้มให้เขาไปยิ้มให้ผู้อื่น ความหึงหวงก็ยิ่งทวีความรุนแรง ลมหายใจร้อนรดรินที่ใบหน้าหญิงสาว แม้นไร้เครื่องประทินโฉม นางก็ยังงดงามมากกว่าผู้ใด แก้มที่ซีดเซียวเปล่งปลั่งขึ้นด้วยสีแดงระเรื่อ แม้บุรุษองอาจมองเห็นไม่ชัดเจนแต่ก็สัมผัสได้ “คราวนี้เจ้าจดจำข้าได้หรื

“จริงขอรับ ถึงอย่างไรบ่าวก็ไม่กล้าโกหกนายท่าน” หลิวเสี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นสีหน้าจริงจัง เพราะคืนนี้เขามีหน้าที่เฝ้าหน้าทางเข้าเรือนเล็ก แต่ไม่มีสิทธิ์เข้าไปเดินเพ่นพ่านด้านใน พ่อบ้านใหญ่หันไปสบตากับท่านเสนาบดี จากนั้นก็กำชับให้หลิวเสี่ยนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เมื่ออาหลิวกลับไปเฝ้าหน้าเรือนเล็กตามเดิม ฉิงชือถึงได้เปิดปากพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “หรือว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมาหาคุณหนูสี่จริง ขอรับ” เนื่องจากทุกคนในจวนต่างรู้เรื่องที่องค์รัชทายาทไม่โปรดปรานคุณหนูสี่กันทั้งนั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้อยู่เหนือความคาดหมายที่ไม่อาจจะเกิดขึ้นได้ เหมือนพระอาทิตย์ขึ้นฝั่งทิศตะวันตกและลาลับขอบนภาในทิศตะวันออก ทุกอย่างดูกลับตาลปัตรไปหมด ดูไม่ปกติ กระทั่งเรื่องนี้ก็ทำให้หลินปิงจือคิดไม่ตกเช่นเดียวกัน “เจ้าก็ไปปิดปากพวกบ่าวรับใช้ในคืนนี้ให้หมด ห้ามให้เรื่องเสื่อมเสียหลุดออกไปเด็ดขาด” นายท่านตระกูลหลินออกคำสั่งได้เพียงเท่านั้นก็ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก เอนหลังพิงกับเก้าอี้ในห้องหนังสือ สีหน้าอ่านยาก เพราะในใจชายสูงวัยผู้นี้รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่จะเต็มไปด้วยความยุ่งยากในกาล

หลินลั่วลั่วดึงมือออก แต่ออกแรงเท่าไรบุรุษก็ไม่สะทกสะท้านบ้างเลย “องค์ชายมาผิดเรือนแล้ว คุณหนูเซี่ยพักอยู่ตำหนักไทเฮา ไม่ใช่ที่จวนเสนาบดีเพคะ” หวางโม่หรานมองคนดื้อดึงเขม็ง เขาให้คนปล่อยข่าวเรื่องเซี่ยซูจินถูกปลดออกจากตำแหน่งเนื่องจากทำผิดกฎร้ายแรงและแต่งตั้งคุณหนูสี่ตระกูลหลินให้เป็นพระชายาเอกแทน เหตุใดนางถึงยังไม่รับรู้ หรือว่ารู้แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ “ข้าก็มาหาถูกที่แล้ว คู่หมั้นข้าอยู่ตระกูลหลินตั้งแต่แรก ไม่ใช่ตำหนักไทเฮาเสียหน่อย” คนหน้าหนาก็ยังทำหูทวนลม แล้วเคลื่อนหน้าไปใกล้กับคุณหนูสี่ อาเว่ยเห็นอย่างนั้นก็เผลอทำตะกร้าที่ใส่อุปกรณ์เย็บปักถักร้อยหลุดมือ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หวางโม่หรานหยุดคุกคามหลินลั่วลั่วได้เลย “องค์ชายจะทำอันใดกันเพคะ” สตรีตัวสั่นด้วยความตกใจ กลิ่นกายบุรุษเพศแทรกเข้ามาในโสตประสาทปั่นป่วนทำให้นางหวนคิดถึงคืนวันนั้นที่พวกเขาสองคนใกล้ชิดกันบนเตียง ลมหายใจร้อน ๆ รดรินที่ข้างหูโฉมงาม บุรุษองอาจสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอสตรีจนพอใจแล้วเอ่ยเพียงว่า “รีบไล่นางไป ก่อนที่ข้าจะจับเจ้าจุมพิตตรงนี้” เพียงคำข่มขู่หลุดออกมา หลินลั่วลั่วก็หน้าแดงก่ำ เงี

“เจ้าไม่ต้องเป็นฝ่ายจุมพิตข้าก่อน แต่ข้าจะเป็นฝ่ายฝากรอยจูบนี้ไว้เอง” ราวกับโลกกำลังหยุดหมุน ทั้งท่านเสนาบดี หลินหย่งจวิน หรือกระทั่งอาเว่ย ทุกคนหยุดยืนนิ่งตาค้างเมื่อเห็นว่าชายหญิงทั้งสองกำลังพลอดรักกันอย่างประเจิดประเจ้อ เพียงสัมผัสชุ่มชื้นแตะลงบนกลีบปากสีสด ความรู้สึกประหลาดก็เหมือนได้แทรกซึมเข้ามาด้วย และก่อนที่หลินลั่วลั่วจะเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตลึกซึ้งนั้น เสียงกระแอมไอของบิดาก็ขัดขึ้นเสียก่อน “อะ แอม!” โฉมงามตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบผลักตัวบุรุษองอาจออกหันไปมองบิดา พี่ชาย แล้วก็บ่าวรับใช้ของตนเอง “มะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นนะเจ้าคะ” คนที่มีชนักติดหลังรีบใช้หลังมือเช็ดที่ริมฝีปาก แต่องค์รัชทายาทไม่ยินยอม เขาจับข้อมือของนางไว้แล้วหันไปเผชิญหน้ากับนายท่านตระกูลหลิน “ข้าชอบนางด้วยใจจริง ท่านเสนาบดีอย่าขัดขวางอีกเลย” รู้ทั้งรู้ว่าเสนาบดีฝ่ายขวาบ่ายเบี่ยงการหมั้นหมายอย่างไร องค์รัชทายาทก็เลยต้องลงมาจัดการเรื่องนี้เอง หลินปิงจือรีบยกมือขึ้นประสานตรงหน้าแล้วทำความเคารพองค์รัชทายาทพร้อมเพรียงกับหลินหย่งจวิน ที่อีกไม่กี่วันจะเข้ารับราชการในกรมพระคลังแล้ว “กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ เมื่อมี

“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ แต่ถ้าแต่งเข้าตำหนักรัชทายาทแล้วก็ไม่มั่นใจเช่นกันว่าจะยังรู้สึกสบายใจได้เหมือนอยู่ที่เรือนหลังนี้หรือไม่” หลินลั่วลั่วเอ่ยขึ้น สายตาจ้องมองไปยังผู้เป็นพี่ชาย แม้จะพยายามทำเหมือนว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่ยามนี้ทุกคนในจวนล้วนหวาดระแวง สุดท้ายตระกูลหลินก็ไม่พ้นต้องเข้าร่วมกับราชวงศ์ ทั้งที่มันเป็นเรื่องมงคลอย่างมากก็ตาม “เจ้าอย่าเพิ่งคิดมากจนเกินไปนัก องค์รัชทายาทก็ดูพึงพอใจเจ้ามากกว่าเมื่อก่อน ถ้าไม่มีเรื่องผิดพลาดนับว่าอำนาจตระกูลหลินมั่นคงขึ้นมาก” หลินหย่งจวินวิเคราะห์สถานการณ์ ลึก ๆ แล้วเขาก็คิดว่าความจริงหลินลั่วลั่วก็ต้องการเช่นนี้มาตลอดในสามปีที่ผ่านมา ในเมื่อวันนี้นางสมหวังแล้วก็ควรต้องยินดีให้มาก ๆ ผู้เป็นพี่ชายสบตาน้องสาว เมื่อเห็นความกังวลใจในแววตาคู่สวยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “เจ้าไม่ดีใจหรืออย่างไรกัน หากจะคิดมากเรื่องที่เซี่ยซูจินผู้นั้นทำไมถูกปลดออกจากตำแหน่งว่าที่พระชายากะทันหัน พี่จะยอมบอกความจริงกับเจ้าก็ได้” หลินหย่งจวินเกรงว่าหลินลั่วลั่วคิดมากเรื่องนี้ และแน่นอนว่านางครุ่นคิดเรื่องพวกนี้อยู่จริง ๆ “ข้าอยากรู้เจ้าค่ะว่าซูจิน