All Chapters of กลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

หลินลั่วลั่วหน้าแดงก่ำลามถึงใบหู นางทั้งโกรธและเขินอายที่ถูกรังแกต่อหน้าธารกำนัลเฉกเช่นนี้ “ข้าแต่งเข้าตำหนักรัชทายาทเมื่อใด ตำหนักของท่านจะต้องปั่นป่วนไม่เหลือชิ้นดี” เนื้อในชามถูกคีบใส่ปากสตรีเคี้ยวจนปวดกรามไปหมด ในใจแค้นเคืองแต่ก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ บุรุษได้ยินประโยคพึมพำนั้นแต่แสร้งทำหูทวนลม “ตัวเจ้าผอมบางเช่นนี้ยังจะกินข้าวน้อยอยู่อีก ต่อไปถ้าให้กำเนิดทายาทจะลำบากรู้หรือไม่” องค์รัชทายาทพูดแหย่ พวกบ่าวรับใช้ได้ยินกันถ้วนหน้าก็ยิ่งหน้าแดงไม่แพ้กับคนที่ถูกพูดหยอก “ใครจะให้กำเนิดทายาทกัน ข้าไม่แต่งกับท่านแล้ว” หลินลั่วลั่วรีบวางตะเกียบลงหมายจะลุกเพื่อเดินหนี แต่ก็ลืมไปว่าถูกจับมือเอาไว้ หวางโม่หรานไม่ถือสาในสิ่งที่สตรีโพล่งออกมาเพราะเอ็นดูในนิสัยปากไม่ตรงกับใจ เมื่อก่อนนางเคยขอความรักจากเขามาก่อน เพียงไม่กี่อาทิตย์เปลี่ยนแปลงไปมากถึงเพียงนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีวันปักใจเชื่อว่านางจะตัดใจได้ง่ายเด็ดขาด “เจ้าจะไม่แต่งได้หรือ” ร่างสูงรวบตัวร่างบางมากอด ตอนนี้พวกเขาใกล้ชิดกันเสียจนแมลงยังบินผ่านไปไม่ได้ โฉมงามช้อนดวงตาขึ้นมอง คนหล่อเหลาทำเพียงส่งยิ้มบางเบา

เช้าวันต่อมาเมื่อพระอาทิตย์โผล่พ้นขึ้นมา แสงสีทองก็อาบไล้ไปทั่วผืนแผ่นฟ้าสีคราม วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ยังอยู่ในช่วงหน้าร้อน อาเว่ยตื่นมาเรียกคุณหนูตั้งแต่เช้า จนยามนี้ล่วงพ้นยามเฉิน[1]แล้วโฉมงามก็ยังไม่ก้าวเท้าออกจากประตูห้องนอน “คุณหนู ท่านไม่กินข้าวเช้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ด้วยความเป็นห่วง สาวรับใช้จึงเคาะประตูเรียกอยู่สักพักหนึ่ง กระทั่งหลินหย่งจวินแวะมาดูน้องสาวก่อนที่จะเข้าวังจึงเดินมาหาที่เรือนหลังเล็ก “ลั่วลั่วยังไม่ตื่นนอนอีกหรือ” บุรุษในชุดผ้าไหมปักลายสีเข้มสอบถาม เพราะวันนี้เป็นวันหยุดเลยแวะมาดูหลินลั่วลั่วสักหน่อย อาเว่ยหันไปตามเสียงพูดแล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ ในมือของเด็กสาวถือถาดอาหารเช้าอยู่ หลินหย่งจวินเห็นดังนั้นจึงพยักหน้าให้นางส่งถาดมา สาวรับใช้จึงส่งให้โดยดีไม่มีอิดออด “เจ้าไปทำงานอื่นต่อเถิด” แล้วก็ไล่อาเว่ยออกไป เด็กสาวจึงทำตามแต่โดยดีแม้จะแอบหันมามองด้วยความเป็นห่วงบ้างก็ตาม ด้านในห้องนอน หลินลั่วลั่วกำลังนอนคว่ำหน้ากอดหมอนที่หนุนนอนทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่บนเตียง นางโกรธที่ถูกองค์รัชทายาทกลั่นแกล้งหลายครั้ง ร่องรอยที่ถูกเขาย่ำ

ฝั่งตำหนักรัชทายาท บุรุษองอาจที่ช่วงนี้สนใจอยู่กับการสั่งให้คนเตรียมเรือนหลังใหม่ให้พระชายา และเมื่อวานนี้หลังจากที่กลับมาจากจวนเสนาบดีก็เรียกเจ้ากรมโยธาธิการให้มาพบเป็นการเร่งด่วน ทำให้หลายคนแอบนินทาเรื่องที่พระองค์ดูให้ความสำคัญต่อคุณหนูสี่เป็นอย่างมาก พวกขันทีและนางกำนัลในตำหนักรัชทายาทจึงไม่มีใครกล้าละเลยต่อหน้าที่ ต้นยามซื่อ[1] แสงแดดจ้า รถม้าของรองเจ้ากรมพระคลังคนใหม่ก็มาถึงหน้าตำหนักรัชทายาท หลินหย่งจวินในชุดผ้าไหมสีเข้มค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขต บริเวณด้านหน้ามีขันทีมารอต้อนรับตามปกติ ร่างสูงเดินตามเข้าไปพร้อมกับหันมองผู้คนที่ดูวุ่นวายอย่างมาก คล้ายกับว่าในตำหนักกำลังเตรียมก่อสร้างสิ่งใดอยู่ “ท่านรองเสนาบดีกรมพระคลังมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีลู่เอ่ยรายงาน หวางโม่หรานจึงละสายตาจากตำราในมือเงยหน้ามองสหายร่วมเรียนของตนเอง “เจ้าเอาสิ่งนั้นมาด้วยใช่หรือไม่” หวางโม่หรานรีบทวงสิ่งที่เขาได้สั่งหลินหย่งจวินเอาไว้ และก็ดูเหมือนว่าวันนี้องค์รัชทายาทจะอารมณ์ดีมากเป็นพิเศษ “พ่ะย่ะค่ะ” บุรุษในชุดสีเข้มนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง จากนั้นก็รีบถวายรายงาน

“สาม บ่าวสาวคำนับกันและกัน” เจ้าบ่าวและเจ้าสาวค่อย ๆ หันมาประจันหน้ากัน ทางด้านหลินลั่วลั่วมีนางกำนัลคอยดูแลอยู่ไม่ห่างกาย ยามนี้หวางโม่หรานนั้นกำลังจ้องมองโฉมสะคราญที่ยืนอยู่ตรงหน้าซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาอยากเป็นเจ้าของนาง มิหนำซ้ำยังดีใจมากอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนอีกด้วย สายตาคมเข้มกำลังแสดงความรักใคร่สตรีต่อหน้าคนทั้งหมด องค์ชายทั้งหลายแทบไม่เชื่อสายตาว่าคนเย็นชาอย่างองค์รัชทายาทจะมีวันที่แสดงสีหน้าเช่นนี้ได้ เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความนึกคิด บ่าวสาวก็คำนับกันและกันแล้ว จากนี้ไปพวกเขาถือว่าได้เป็นสามีภรรยาร่วมผูกผมอย่างสมบูรณ์ ไม่นานเท่าไรนักแม่สื่อก็เข้ามาประคองพระชายาพาไปส่งยังห้องหอ ส่วนทางด้านองค์รัชทายาทก็มีรับสั่งให้จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ได้ เมื่อแม่สื่อพาเจ้าสาวเดินทางมาถึงหน้าตำหนักฟางหรง พวกนางกำนัลที่รอต้อนรับพระชายาก็พากันทำความเคารพแล้วพาไปยังห้องหอที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดี บัดนี้หลินลั่วลั่วกลายเป็นพระชายาในองค์รัชทายาทแล้ว นางถูกพาเข้ามาในห้องนอนห้องหนึ่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานบุปผาที่ชื่นชอบ กลิ่นหอมที่คุ้นเคยท

“องค์ชายจะเสด็จไปที่ใดกันเพคะ” เสียงเล็กพูดออดอ้อน คนที่เริ่มอดทนไม่ไหวรีบแกะมือสตรีออกแล้วหันมาเผชิญหน้ากัน เขาไล่สายตาขึ้นลงสำรวจคนที่อยู่ตรงหน้า สุดท้ายสติสัมปชัญญะก็ขาดผึง“ครั้งนี้เจ้าเป็นฝ่ายยั่วยวนก่อน ดังนั้นพรุ่งนี้ก็อย่ามาโกรธเคืองข้าก็แล้วกัน” จากนั้นฝ่ามือแข็งแรงก็รวบเอวโฉมสะคราญให้ขยับเข้ามาใกล้ ทั้งคู่สบตากัน เต็มไปด้วยความรักที่ผสมไปด้วยความใคร่ จากนั้นก็เคลื่อนใบหน้าเข้าหากัน เมื่อจุมพิตแรกของค่ำคืนนี้ได้เกิดขึ้น ความเร่าร้อนก็ถูกจุดขึ้นในทันที“อืม” เสียงครางของบุรุษแสดงออกว่าพึงพอใจดังออกมาอย่างแผ่วเบา สตรีถูกฝ่ามือหนาประคองที่ท้ายทอยส่งผลทำให้นางต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อตอบรับสัมผัสร้อนแรงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้หวางโม่หรานสูญเสียการควบคุม ด้านหลินลั่วลั่วก็เช่นเดียวกัน แม้สตรีจะยังไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนี้คือสิ่งใดกันแน่ แต่ก็รู้สึกต้องการบางอย่างมาก “ร้อนเพคะ...” เหงื่อของทั้งคู่ไหลชโลมกายอย่างเลี่ยงไม่ได้จนองค์รัชทายาทต้องรีบถอดเสื้อผ้าออกพร้อมทั้งถอดให้พระชายาด้วย แล้วรีบอุ้มร่างบางขึ้นมารีบพาไปที่เตียงนอน เมื่อได้นอนราบลงบนเตียง สองสายตาก็ประสานกันทันที“เจ้ารักข้าหรื