All Chapters of กลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ความรักสำหรับเขา บางเบาเหมือนดั่งกลีบท้อที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากกิ่งแต่สำหรับนางนั้นเหมือนดอกเหมยที่ไม่ยอมผลัดกลีบเปลี่ยนใบดันทุรังจนเหี่ยวเฉากระทั่งไร้เรี่ยวแรงยึดเหนี่ยวจึงได้ร่วงหล่นตามกาลเวลาแต่เขากลับฉุดรั้งนางไว้วิถีแห่งความรัก ที่เริ่มต้นจากหัวใจด้านชาจะลงเอ่ยเช่นไร...ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน“เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมรับเงื่อนไขของข้า เจ้ารักข้ามิใช่หรือ” เสียงทุ้มที่ติดจะเย็นชาสาดคำพูดเช่นนี้ออกมาหน้าตาเฉย ความรักสำหรับองค์รัชทายาทนั้นบางเบาดั่งกลีบท้อที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากกิ่ง หลินลั่วลั่วหลุบสายตาลงต่ำ สีหน้าในยามนี้ยากจะปิดบังความเสียใจได้อย่างมิดชิด“หม่อมฉัน…ขออภัยด้วยเพคะ” สิ้นคำที่เอื้อนเอ่ย ร่างบางในชุดสีอ่อนก็รีบหันหลังวิ่งหนีจากไปในทันที ไร้ซึ่งความสง่างามใด ๆ ดวงหน้าอ่อนหวานค่อย ๆ เปียกชุ่มไปด้วยหยาดหยดของน้ำตา แรงลมที่ปะทะใบหน้าเข้ามาไม่สามารถหยุดยั้งความเสียใจที่ยากจะสะกดกลั้นอารมณ์แปรปรวนได้เลย“ฮึก ๆ ฮือ ๆ” หัวใจสตรีถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากบุรุษที่นางมอบหัวใจให้ตั้งแต่แรกพบสบตา แม้นทว่านัยน์ตาสีรัตติกาลจะไร้ซึ่งความรู้สึกใดก็ตาม เป็นความพลั้งเผลอโดย

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้“องค์ชายทรงทำเช่นนี้ได้อย่างไรกันเพคะ” คุณหนูสี่ตัดพ้อ หยดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่หางตา เมื่อรู้ข่าวว่าองค์รัชทายาทจะอภิเษกสมรสกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย เซี่ยซูจินผู้นั้นคือศัตรูหัวใจของหลินลั่วลั่วมาเนิ่นนาน และวันนี้ที่สตรีต้องมาสอบถามบุรุษองอาจถึงที่ตำหนักก็เพราะข่าวลือเรื่องพระชายาเอกที่นางมั่นใจว่าจะได้ครอบครอง แต่มันกลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวังเอาไว้“ลั่วลั่ว เจ้าอย่ามาเสียมารยาทที่นี่” เซี่ยซูจินแสยะยิ้ม นางเป็นพระญาติของไทเฮาจึงถูกจับให้มาเกี่ยวดองกับองค์รัชทายาทตามพระประสงค์ ผิดกับหลินลั่วลั่วที่เป็นเพียงบุตรีของเสนาบดีฝ่ายขวาที่แม้ว่าตระกูลหลินจะมีอำนาจมากไม่เป็นรองตระกูลใด แต่หลินปิงจือไม่อยากให้บุตรีเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับราชวงศ์ที่ภายนอกดูสวยงาม แต่ภายในเน่าเสียไร้ชิ้นดีร่างบางรีบนำผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาที่เปื้อนตรงหางตา ยามนี้ยากสะกดเก็บความเสียใจ นางมองสบนัยน์ตาคมเข้มที่มองตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน และมันก็ทำให้โฉมสะคราญคิดบางอย่างขึ้นมาได้ เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมาเป็นตนเองที่นัยน์ตามืดบอด ไม่สนใจคำทัดทานจากบิดาและพี่ชาย ล้วนทำทุกสิ่งด้วยความเอาแต่ใจ แม้ว่าองค

ภายในรถม้าตระกูลหลิน “พวกเราจะกลับจวนเลยหรือไม่เจ้าคะ” อาเว่ยถามเสียงเบาเมื่อเห็นสีหน้าของคุณหนูดูไม่ค่อยดีนัก เพราะตั้งแต่ที่เดินทางออกมาจากร้านขายผ้า คุณหนูที่เคยร่าเริงก็เงียบขรึมไปในทันทีหลินลั่วลั่วพยายามฝืนยิ้มทั้งที่ในใจรู้สึกเจ็บปวด แผลที่ยังสดใหม่จะให้หายภายในไม่กี่วันก็ดูเหมือนว่าจะยังรวดเร็วเกินไป“ข้าเพิ่งออกมาแท้ ๆ เหตุใดถึงต้องรีบกลับจวนกัน วันนี้พวกเราสองคนไปภัตตาคารจวินยงกันเถิด” หลินลั่วลั่วบอกอาเว่ย แล้วอาเว่ยก็รีบบอกคนขับรถม้าให้มุ่งหน้าไปตามที่คุณหนูต้องการทันทีเพียงไม่นานนักรถม้าหรูหราของจวนเสนาบดีฝ่ายขวาก็เดินทางมาถึงภัตตาคารชื่อดังกลางเมืองหลวง คนสูงศักดิ์และพวกคนมีเงินมักแวะเวียนมากินดื่มที่นี่ เดิมภัตตาคารแห่งนี้เคยเป็นของตระกูลหลี่มาก่อน แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตระกูลหลี่ติดหนี้พนันแทบสิ้นเนื้อประดาตัวจึงจำใจยกภัตตาคารแห่งนี้ให้ตระกูลซูเพื่อปิดหนี้ทั้งหมด ร่างบางในชุดสีอ่อนที่มีรูปโฉมงดงาม แม้งามไม่ถึงขั้นล่มแคว้นแต่ก็จัดว่าเป็นสตรีอันดับสามที่มีหน้าตาเป็นเลิศมากกว่าผู้ใด เพียงนางก้าวขาลงมาจากรถม้าแค่นั้นก็ทำให้บุรุษที่ยืนรอต่อแถวเข้าภัตตาคารหันมองกันตาค้าง

“หม่อมฉันมิยักรู้ว่าองค์ชายจะเป็นคนเจ้าชู้เช่นนี้” หลินลั่วลั่วทำใจแข็งรีบผลักหน้าอกหวางโม่หรานออก จากนั้นนางก็รีบวิ่งหนีลงมาจากชั้นสอง บุรุษองอาจไม่ได้ฉุดรั้งสตรีไว้ เพียงรู้สึกเสียใจที่ตัวเองใจร้อนด่วนทำเรื่องแบบนั้นออกไป ในระหว่างที่คุณหนูสี่กำลังวิ่งลงมา เซี่ยซูจินและซุนยวี่มู่ที่กำลังตามหาองค์รัชทายาทก็มาพบเข้าพอดี          “นี่เจ้าแอบมาเจอองค์รัชทายาทลับหลังข้าหรือ” เซี่ยซูจินโมโหจึงพูดไม่ไว้หน้าหลินลั่วลั่ว เพราะเห็นเงาร่างขององค์รัชทายาทกำลังมองมาที่คุณหนูสี่ โฉมสะคราญไม่ตอบคำถามใด เมื่อคิดสิ่งใดไม่ออกจึงคว้ามืออาเว่ยที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าร้อนใจแล้ววิ่งออกจากภัตตาคารจวินยงไป          “องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ” หยางอิ๋นรีบก้มศีรษะลงทันทีที่เห็นองค์รัชทายาทเดินลงมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก          “เจ้าพาคุณหนูเซี่ยกลับไปก่อน” หวางโม่หรานเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เร่งฝีเท้าเดินตามหลินลั่วลั่วไปในทันที“คุณหนูรอตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ

ร่างสูงเห็นร่างบางมีท่าทีอ่อนลงไม่ต่อต้านแล้ว จึงปล่อยมือนางให้เป็นอิสระ จากนั้นก็เลิกคุกคามโฉมสะคราญ เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วพูดเข้าเรื่อง “เรื่องที่ข้าอยากบอก นั่นก็คือข้าอยากให้เจ้าอภิเษกเข้าตำหนักองค์รัชทายาทในฐานะชายาเอก” คำพูดประโยคนั้นทำให้หลินลั่วลั่วนิ่งเงียบไป แววตาของนางมีประกายวูบไหว มือทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย ความเศร้าโศกที่ผ่านพ้นหวนกลับคืนมา น้ำใสคลอหน่วยที่หางตา นึกถึงวันคืนที่นางต้องฝ่าฟัน หวางโม่หรานเห็นสีหน้าของน้องสาวสหายซีดเผือดไป เขาก็รีบพูดอีกประโยคหนึ่งขึ้นมาก่อนที่นางจะเอ่ยปฏิเสธ “ไม่ดีใจหรือ ตำแหน่งนี้เจ้าปรารถนามาตลอดมิใช่หรืออย่างไรกัน” องค์รัชทายาทนึกว่านางจะเป็นหลินลั่วลั่วคนเก่า คนที่อยากเป็นชายาของเขานักหนา หญิงสาวรีบตื่นออกจากภวังค์ความคิดทันที “องค์ชายทรงรับสั่งเรื่องใดกันเพคะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะนำมาล้อเล่นกันได้ แม้ว่าหม่อมฉันจะเคยคิดฝันเช่นนั้น แต่วันนี้มันเปลี่ยนไปแล้วเพคะ” คุณหนูสี่รีบลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดกัดกินหัวใจดวงน้อยจนรู้สึกด้านชา แม้ว่าลึก ๆ จะรู้สึกดีใจ แต่ก็ฉุกคิดได้ว่าเรื่องนี