All Chapters of กลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“ข้าขอโทษที่จัดการพวกนางไม่ให้มายุ่งกับเจ้าไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้เสียใจ” เขารู้ว่าตัวเองบกพร่องหลายอย่างนัก แต่เรื่องบางเรื่องก็ยังไม่สามารถพูดออกมาได้ในตอนนี้ “องค์ชายยังทำร้ายหม่อมฉันไม่พออีกหรือเพคะ” แล้วโฉมงามก็เกิดความน้อยใจขึ้นมา นางสบตากับเขาด้วยแววตาที่แสดงออกว่าตัดพ้อ กระทั่งต่างคนต่างอดทนไม่ไหว ความในใจก็พรั่งพรูออกมา “ถ้าข้าเล่าเรื่องทั้งหมดในปีนั้นให้เจ้าฟัง สัญญาก่อนได้หรือไม่ว่าจะไม่โกรธเคืองกัน” บุรุษสบสายตา ในแววตานั้นอ้อนวอนขอร้องให้สตรียอมฟังเหตุผลที่แท้จริงจากปากเขาสักครั้ง ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้อธิบายอีกหรือไม่ เพราะเหตุผลที่เลิกโปรดปรานเสี่ยนผิงเอ๋อร์นั้นไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเข้าใจทั้งหมด มันไม่ใช่แค่ความรักใคร่ระหว่างหนุ่มสาว แต่เพราะเหตุผลของอำนาจและการเมืองที่มีส่วนเข้ามาเกี่ยวข้อง เสี่ยนอ๋องคิดจะใช้ความรักของบุตรีเป็นเครื่องมือล้มอำนาจฮ่องเต้ เดิมทีความรักในตอนนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องราวที่ดี หากจะดีมากกว่านี้ถ้าเป็นความรักที่ไม่ได้มีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง เสี่ยนผิงเอ๋อร์คงไม่รู้ว่าหวางโม่หรานได้ยินสิ่งที่นางพูดกับเสี่ยนอ๋องว่าเข้

ร่างสูงกอดร่างบางแนบอกหลังจากที่ล้างตัวทำความสะอาดและสวมเสื้อผ้ามิดชิดแล้ว หวางโม่หรานหลับตาลงซึมซับความสุขในค่ำคืนนี้ เขาไม่อยากเคี่ยวกรำพระชายาเหมือนอย่างเคยเพราะอยากให้นางได้พักผ่อนเต็มที่ ความอบอุ่นที่ล้อมรอบตัวพวกเขาทำให้คนทั้งคู่เผลอหลับไป ช่วงเช้าที่ตำหนักเหลียนฮวาเกิดความวุ่นวายขึ้นเพราะท่านหญิงและนางกำนัลคนสนิทพร้อมด้วยพรรคพวกพยายามคิดหลบหนี แต่ก็ถูกคนขององค์รัชทายาทจับพิรุธได้เสียก่อน “ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไม่ใช่หรือ” เสี่ยนผิงเอ๋อร์ดิ้นขัดขืนแต่ก็ไม่มีใครสนใจ คนจากเมืองหลุนถูกจับขังคุกหลวงทันทีเพราะต้องโทษกบฏ ตอนนี้เสนาบดีฝ่ายขวาได้รับรายงานจากแม่ทัพใหญ่แล้วว่าเสี่ยนอ๋องสะสมกำลังพลจริง และเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็มีส่วนสนับสนุนและรู้เห็นในการก่อกบฏครั้งนี้ด้วย ที่สำคัญพวกเขากำลังยกกองทัพแสนนายมาเมืองหลวง ทำให้องค์รัชทายาทถูกเรียกไปตำหนักจินหลงในยามอิ๋น[1] เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ของบ้านเมืองไม่อาจรั้งรอได้ ฮ่องเต้มีสีหน้าตึงเครียดเพราะไม่คิดว่าน้องชายที่รักมากที่สุดจะคิดหักหลังเช่นนี้ ณ ท้องพระโรง ขุนนางทุกฝ่ายมารวมตัวเพื่อประชุมหารืออย่างเร่งด

“ทางฝั่งนั้นรู้ได้อย่างไรว่าเราจะเคลื่อนทัพวันนี้” เสี่ยนจ้าวหมิงหรี่ตามองอดีตเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่มาเข้าร่วมกับเขาในการก่อกบฏครั้งนี้ ซุนรั่วถงยกยิ้มไม่เลี่ยงการสบตา “ท่านอ๋องสงสัยกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้นี้มีนิสัยกล้าได้กล้าเสีย บางครั้งเสี่ยนอ๋องก็ระแวงเขาอยู่มิน้อย “พวกเราแอบซ่องสุมกำลังพลมาหลายปี เหตุใดข่าวถึงรั่วไหลไปเร็วนัก ข้อนี้เจ้าไม่รู้สึกสงสัยหรืออย่างไรกัน” สิ่งที่เสี่ยนอ๋องตั้งข้อสงสัยนั้นมีเหตุผล ซุนรั่วถงจึงมิกล้าพูดเช่นนั้นออกมาอีก “กระหม่อมคิดว่าอาจจะมีไส้ศึกอยู่ในกองทัพของเราพ่ะย่ะค่ะ” อดีตเสนาบดีฝ่ายซ้ายกวาดตามองขุนนางที่เลือกข้างฝั่งเสี่ยนอ๋อง พวกเขามุ่นคิ้วมองกันและกันด้วยสีหน้าหวาดระแวง “ข้าไม่มีทางหักหลังท่านอ๋องแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” จางเยี่ยนโพล่งขึ้นมา และตามไปด้วยเสียงของขุนนางคนอื่น ๆ รวมแล้วประมาณสิบคน คนพวกนี้ถูกทาบทามจากเสนาบดีฝ่ายซ้าย พวกเขารวมหัวกันคิดก่อกบฏมานานแล้ว เดิมทีซุนรั่วถงคิดยืมมือองค์รัชทายาท แต่หวางโม่หรานกลับไม่มีความทะเยอทะยานอย่างที่ต้องการ ประกอบกับมีสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกเหนียวแ

ซุนยวี่มู่อาสาเข้าเมืองหลวงเพื่อมาช่วยท่านหญิงให้เสี่ยนอ๋องพร้อมองครักษ์ฝีมือดีประมาณสามสิบคน การกระทำเช่นนี้ดูเหมือนว่าจงรักภักดีมีความเสียสละชีวิต แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้เห็นด้วยกับการก่อกบฏจึงคิดเข้ามาขอความช่วยเหลือจากองค์รัชทายาท และกว่าเขาจะหาทางปลีกตัวจากการจับตามองของคนเมืองหลุนมาได้ก็ช่างยากเย็นนัก“อ๊ะ! อะอา” เสียงครางลอยตามลมมาอย่างแผ่วเบา ตอนนี้องค์รัชทายาทและพระชายากำลังมีความสุขอยู่ในศาลาทรงแปดเหลี่ยมนั้นโดยไม่รู้ว่าสถานการณ์ภายนอกกำลังเผชิญกับไส้ศึก“ลั่วลั่ว พี่ อ๊ะ อะอาา” คนที่ชวนสตรีเล่นจ้ำจี้นอกสถานที่แผดเสียงออกมาดังลั่น เขาไม่สนใจใครเลยด้วยซ้ำเพราะคิดว่ามีแค่คนตำหนักรัชทายาท องครักษ์ทุกคนไม่เคยนินทาเจ้านาย พวกเขารักองค์รัชทายาทแบบถวายหัวและคิดว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้ร้ายแรงอะไร“อือ...อืม” ส่วนหลินลั่วลั่วได้แต่หน้าแดงก่ำกัดริมฝีปากล่างไว้ไม่กล้าส่งเสียงแข่งกับหวางโม่หราน เพราะเพียงเท่านี้นางก็รู้สึกอายบุปผาที่รายล้อมอยู่รอบตัวจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดอีกแล้ว เมื่อเสร็จภารกิจทั้งสองก็ได้ยินเสียงวิ่งของคนด้านนอกที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล สตรีรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยส่วนบ

ณ คุกหลวง ชั้นใต้ดินเต็มไปด้วยความอับชื้น เป็นสถานที่ที่ใช้คุมขังนักโทษกระทำผิดร้ายแรง องค์รัชทายาทที่ยังไม่ได้พักผ่อนตั้งแต่เมื่อคืนก็เพิ่งสอบปากคำกบฏที่จับตัวได้เมื่อคืนนี้เสร็จสิ้น สุดท้ายซุนยวี่มู่ก็จนตรอกยอมปริปากสารภาพแผนการทั้งหมดให้ฟัง เรื่องนี้แม้จะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไรนัก แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้นั่นก็คือตัวของคุณชายซุนและท่านหญิงสามารถใช้ต่อรองกับเสี่ยนอ๋องและเสนาบดีฝ่ายซ้ายให้หยุดสงครามในครั้งนี้ได้“ส่งข่าวให้แม่ทัพใหญ่ว่าเราจับลูกนกสองตัวได้” หวางโม่หรานให้ฉีหวู่รีบนำข่าวไปบอกกองทัพที่ปักหลักอยู่หน้าประตูเมืองทันที“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ฉีหวู่ค้อมศีรษะแล้วรีบไปจัดการทันที ตอนนี้แว่วข่าวมาว่ากองทัพเสี่ยนอ๋องพร้อมบุกตีฝ่าเข้ามาในเมืองหลวงแล้วหยางอิ๋นสังเกตเห็นสีหน้าองค์รัชทายาทดูอ่อนล้าจึงเอ่ยว่า“องค์ชายเสด็จกลับไปพักผ่อนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ด้วยเกรงว่าพระองค์จะประชวรขึ้นมา แต่องค์รัชทายาทเป็นคนทุ่มเทเพื่อบ้านเมือง ไม่ได้นอนแค่วันสองวันคงไม่ทำให้เขาล้มป่วยได้“ยามศึกสงครามเช่นนี้ให้ข้าพักผ่อนสบายใจได้เช่นไรกัน” บุรุษองอาจตำหนิองครักษ์ข้างกาย จากนั้นก็เสด็จมาตำหนักรั