All Chapters of กลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

หลินลั่วลั่วรีบหันไปมองคนที่นอนด้านข้างทันที “องค์ชาย เสด็จกลับมาเมื่อไรเพคะ” สุราเมื่อคืนทำให้สตรีเมามาย นางคลับคล้ายคลับคลาจำว่าได้วางแผนไว้กับพี่ชาย แต่สุดท้ายพอตื่นขึ้นมาก็จำรายละเอียดทั้งหมดไม่ได้เสียอย่างนั้นบุรุษไม่ยอมลืมตา ได้แต่ซุกหน้าที่ต้นคอด้านหลังโฉมงาม เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าจำไม่ได้หรือ” กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวหญิงสาวทำให้หัวใจของชายหนุ่มอบอวลเต็มไปด้วยความสุข คนที่จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ได้แต่ขมวดคิ้วขึ้น พยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แต่นึกเท่าไรก็จำได้เพียงราง ๆ เท่านั้น“หม่อมฉันได้ล่วงเกินองค์ชายหรือไม่เพคะ” พระชายาสอบถามด้วยความไม่แน่ใจ แต่ยังไม่ทันที่นางจะคิดมาก องค์รัชทายาทก็ลืมตาขึ้น เขาพลิกตัวนางให้หันมาเผชิญหน้ากัน พร้อมกับส่งยิ้มไปให้“เมื่อคืนเจ้าร้องไห้ทุบตีข้าเสียจนช้ำในไปหมด” จากนั้นหวางโม่หรานก็ยกมือขึ้นมาทาบที่อกแสร้งทำหน้าเหมือนเจ็บปวด หลินลั่วลั่วทำท่าร้อนรนด้วยความรู้สึกผิด บุรุษเห็นดังนั้นก็หลุดขำออกมา และนั่นก็ทำให้สตรีจับพิรุธได้“คนบ้า! นี่ท่านหลอกข้าหรือ” หลินลั่วลั่วใช้กำปั้นทุบตีหวางโม่หรานหลายครั้ง จนเขาต้องรีบห้ามนางด้วยการใช้กำลัง“ว้าย!” ร่างอันบอบบ

แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องรับรอง เรือนหลังเล็กจึงถูกจัดให้เป็นสถานที่รับประทานอาหารเช้าระหว่างคนบ้านตระกูลหลินและองค์รัชทายาท เสียงคนทั้งสี่พูดคุยด้วยความเป็นกันเองมากขึ้น เต็มไปด้วยช่วงเวลาที่มีความสุขอย่างที่ทุกคนก็ไม่คาดคิดมาก่อน อาเว่ยมองเข้าไปด้านในแล้วก็ยิ้มตามผู้เป็นเจ้านาย กระทั่งฉีหวู่และองครักษ์ที่เฝ้าจวนเสนาบดีอยู่ก็ยังเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่ดูเปลี่ยนไป“ทรงเสวยมาก ๆ นะพ่ะย่ะค่ะ” หลินปิงจือเริ่มถูกชะตากับองค์รัชทายาทเมื่อเห็นว่าเขาทำดีกับบุตรีมากกว่าเมื่อก่อน ส่วนหลินหย่งจวินก็ยกยิ้มขึ้นตามบิดาและน้องสาวด้วยเช่นเดียวกันหวางโม่หรานรับหมูทอดธรรมดาสองชิ้นมาอย่างไม่ถือสา ในใจกลับชอบการกินข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นนี้ แม่ครัวหลวงยังตะลึงที่เห็นองค์รัชทายาทแทบไม่เสวยพระกระยาหารที่นางทำสักเท่าไร กลับเสวยแต่อาหารบ้าน ๆ ธรรมดาจากพ่อครัวจวนเสนาบดีแทน อาหลงที่รู้เรื่องนี้เข้าก็ยิ้มจนแก้มปริ ชายตัวอ้วนดีใจที่อาหารของเขานั้นถูกปากองค์รัชทายาทด้วยเช่นกัน“แสดงว่าอาหารที่ข้าทำถวายมีรสเลิศไม่เป็นรองแม่ครัวหลวง” อาหลงเอ่ยชมตัวเองท่ามกลางพวกบ่าวรับใช้ที่จับกลุ่มซุบซิบนินทา หนิงฟางฉีท

ผ่านไปสามวัน ฝั่งตำหนักเหลียนฮวาก็ได้ยินข่าวลือเรื่องที่องค์รัชทายาทพาพระชายาไปเสวยอาหารที่ภัตตาคารจวินยงแล้วพลอดรักกันต่อหน้าธารกำนัล คนในเมืองหลวงต่างโจษจันถึงความรักที่พระองค์มีต่อพระชายาว่าเป็นแบบอย่างของชายหนุ่มที่ควรมีต่อคนรัก เรื่องน่ายินดีนี้ทำให้เสี่ยนผิงเอ๋อร์ที่เพียรพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้พบกับองค์รัชทายาทเกิดความอิจฉาและริษยาขึ้นอย่างรุนแรง“ทรงใจเย็น ๆ ก่อนเพคะท่านหญิง” บ่าวรับใช้ที่ติดตามมาด้วยพยายามพูดห้ามปรามไม่ให้ท่านหญิงอาละวาด เพราะที่นี่ไม่ใช่เมืองหลุน ไม่ใช่สถานที่ที่เสี่ยนอ๋องมีอำนาจมากที่สุด“ข้าดูคนผิดไปสินะ เห็นว่านางดูเงียบ ๆ เรียบร้อยไม่สู้คน ที่แท้คุณหนูสี่ก็เป็นพวกมากมารยานี่เอง” เสี่ยนผิงเอ๋อร์โกรธและเกลียดขี้หน้าพระชายาองค์รัชทายาทอย่างรุนแรง เมื่อวันก่อนนางไปเข้าเฝ้าไทเฮามาและได้ยินเรื่องพระชายามาพอสมควร ส่วนใหญ่นั้นจะถูกพูดถึงในทางที่ไม่ดีเท่าไรนัก มาวันนี้ได้ประจักษ์แล้วว่าเป็นจริงดังที่ไทเฮากล่าว“เจ้าให้คนไปสืบดูว่าวันไหนบ้างที่องค์รัชทายาทไม่อยู่ที่ตำหนัก ข้าจะไปหานางหน่อย” ในเมื่อไม่สามารถเข้าถึงตัวองค์รัชทายาทได้ นางก็จะกำจัดคนที่เป็นหอกข้า

“พระชายาเพคะ พวกเราค่อยออกไปกันวันอื่นเถิดเพคะ” ชิงชิงมีสีหน้าไม่ดีตามไปด้วย เพราะรู้ว่าองค์รัชทายาทเป็นคนเด็ดขาด เวลาที่พระองค์โกรธ ทุกอย่างในตำหนักจะตึงเครียดไปหมด บรรยากาศยามนี้ดูอึดอัดไม่เป็นปกติ โฉมสะคราญในชุดสีขาวงดงามไม่ยอมแพ้ นางลงจากรถม้า จากนั้นก็เดินผ่านหน้าองครักษ์ไปเพียงลำพังฉีหวู่รีบสั่งให้คนเดินตามพระชายาและเกลี้ยกล่อมให้เสด็จกลับตำหนักรอง แต่หลินลั่วลั่วไม่ยอม นางเกิดมาเป็นบุตรีคนเล็ก มีบิดาและพี่ชายคอยตามใจอยู่เสมอ ไม่มีสิ่งใดที่จะทำไม่ได้ องค์รัชทายาทนอนเอกเขนกรอพระชายาที่ตั่งไม้ก็ได้รับรายงานเร่งด่วน สุดท้ายบุรุษก็ต้องออกโรงเอง เขารีบเปลี่ยนชุดใหม่แล้วเสด็จไปหน้าตำหนัก บริเวณภายในตำหนักรัชทายาทนั้นกว้างขวางกินพื้นที่หลายหมู่[1] ทำให้กว่าจะเดินทางจากตำหนักหนึ่งไปอีกตำหนักหนึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเค่อ[2]“นี่พวกเจ้าจะขัดคำสั่งข้าหรือ” หลินลั่วลั่วใช้อำนาจพระชายาสั่งพวกองครักษ์อีกที วันนี้นางอึดอัดใจอย่างมาก ไม่อยากอยู่ที่ตำหนักรัชทายาทอีกแล้ว ฉีหวู่และองครักษ์ทั้งหมดพยายามล้อมตัวพระชายาเอาไว้ ไม่ว่าพระนางเสด็จไปทางใด พวกเขาก็จะติดตามไปด้วยไม่ห่าง“ขอพระชายาอย่าท

“ปล่อยเพคะ ไม่ต้องมากอดหม่อมฉันเลย” หลินลั่วลั่วทำหน้างอ แต่โม่หรานไม่สนใจ ทั้งคู่ฉุดยื้อกันอยู่สักครู่จนคนที่หมดแรงเป็นฝ่ายหญิงสาวเสียเอง “ยกโทษให้พี่เถิด...เรื่องที่เจ้ากังวลอีกไม่นานก็จะได้ข้อสรุป อย่าเพิ่งตัดรอนกันเลยได้หรือไม่” บุรุษองอาจพูดออดอ้อน ที่เขาไม่อยากเล่าเรื่องซับซ้อนให้ฟังเพราะเกรงว่านางจะไม่สบายใจไปด้วย แต่ดูท่าแล้วเรื่องราวยิ่งบานปลายไปกันใหญ่ “จะกลับมาหาหม่อมฉันทำไมกัน องค์ชายไปตำหนักเหลียนฮวามามิใช่หรือเพคะ” แล้วคนตัวเล็กก็ร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ เพราะก่อนหน้านี้มีจดหมายจากท่านหญิงส่งมาให้พร้อมทั้งเสื้อคลุมขององค์รัชทายาท หวางโม่หรานขมวดคิ้วแน่น “ใครบอกเจ้าเช่นนี้กัน” หลินลั่วลั่วยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าไม่ยอมตอบคำถาม ด้วยความกริ้วโกรธ หวางโม่หรานจึงเรียกนางกำนัลที่มีหน้าที่ดูแลพระชายาให้เข้ามาทั้งหมด “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าของอะไรก็ตามที่ท่านหญิงส่งมาให้ห้ามนำเข้าตำหนักโดยเด็ดขาด” องค์รัชทายาทคาดคั้นพวกนางกำนัล ตอนนี้เขาจับแขนพระชายาเอาไว้ไม่ปล่อยให้ลุกออกจากเตียงหนีไปได้ นางกำนัลที่นั่งคุกเข่าในห้องพา