All Chapters of กลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

บุรุษเลียสัมผัสไปทั่วตัวของสตรีด้วยความหวงแหน เขาหลงใหลนางมากแทบถอนตัวไม่ขึ้น หลินลั่วลั่วตัวแดงไปทั้งตัว ความร้อนแผดเผาจนนางเริ่มอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “หม่อมฉันไม่ไหวแล้วเพคะ” เมื่อโฉมงามเอ่ยขึ้น ริมฝีปากก็ถูกครอบครองอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทจะไม่อ้อมค้อมอีกต่อไปแล้ว หวางโม่หรานถอนริมฝีปากออก จากนั้นก็จับเรียวขาสวยให้แยกออกจากกัน แล้วรีบแทรกตัวเข้ามาที่กึ่งกลางลำตัวหลินลั่วลั่ว จากนั้นก็ทาบทับกายลงมา ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนนางมองตามไม่ทัน เมื่อรู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเหมือนว่าร่างกายจะฉีกออกเป็นชิ้น ๆ“อ๊ะ! เจ็บ มะ ไม่เอาแล้วเพคะ หม่อมฉันเจ็บ” ครู่ต่อมาโฉมงามก็น้ำตาคลอ นางเพิ่งรู้ว่าการเข้าหอนั้นเจ็บปวดมากถึงเพียงนี้ กระทั่งเจ้าแท่งร้อนนั้นชำแรกผ่านเยื่อกั้นบาง ๆ ของสตรีเข้ามาได้ เขาก็หยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หวางโม่หรานกดริมฝีปากปลอบใจหลินลั่วลั่ว เขาไม่พูดพร่ำ ไม่เอ่ยปลอบใจ แต่ใช้ภาษากายปลอบแทนครู่ต่อมาพระชายาก็ตัวสั่นสะท้าน ควบคุมตนเองไม่ได้เมื่อความเสียดเสียวพุ่งทะยานทำให้ลดความเจ็บปวดลงหลายส่วน นางไม่รู้สึกเจ็บมากเท่าไรแล้ว ส่วนทางองค์รัชทายาทก็ไม่น้อยหน้า เ

เมื่อแต่งกายเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว ชิงชิงก็พาพระชายาเสด็จมาที่ตำหนักกลางที่อยู่ห่างจากตำหนักฟางหรงไม่ไกลนัก ระหว่างทางเดินนั้นเต็มไปด้วยดอกเหมยกุ้ยฮวาที่หญิงสาวชื่นชอบ หลินลั่วลั่วหันมองสำรวจไปทั่วบริเวณด้วยความอารมณ์ดี ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางคิดไว้นั้นนับว่าไม่ได้แย่อย่างที่คิด กระทั่งเดินใกล้ถึงประตูโถงห้องรับรองตำหนักกลางก็ต้องหยุดชะงักในทันที ทำให้ชิงชิงและนางกำนัลอีกสามคนต้องหยุดเดินตามหลังโฉมงาม ณ ตำหนักซื่ออิ๋น มีสตรีโฉมสะคราญในชุดสีชมพูคนหนึ่งกำลังยืนคุยอยู่กับองค์รัชทายาทด้วยท่าทางไม่เป็นปกติ ในใจของสตรีนั้นเกิดความไม่พึงพอใจ เพราะจากที่ได้ยืนมองอยู่ตรงนี้นั้น แม้นมีเสาเรือนขวางทางอยู่ แต่ก็เห็นได้ชัดเจนว่าโฉมสะคราญผู้นั้นกำลังซบหน้าลงกับหน้าอกของบุรุษ หลินลั่วลั่วยกมือห้ามไม่ให้พวกนางกำนัลส่งเสียง ชิงชิงเห็นสถานการณ์ดูไม่ดีจึงได้แต่ยืนเงียบอยู่ข้างกายพระชายา เสี่ยนผิงเอ๋อร์ บุตรีของเสี่ยนอ๋องรีบร้อนเดินทางจากเมืองหลุนมายังเมืองหลวงทันทีเมื่อรู้ข่าวเรื่ององค์รัชทายาทอภิเษกสมรสกับคุณหนูสี่จวนเสนาบดี “เหตุใดถึงต้องแต่งงานกับผู้อื่นที่ไม่ใช่หม่อมฉันด้วยเพคะ” ทั้ง

ต้นไม้หน้าตำหนักหลวงแห่งนี้ถูกแสงแดดแผดเผาเช่นไรก็ยังตั้งตระหง่านอยู่ใต้ฟ้าท่ามกลางพื้นดินที่อุดมไปด้วยความสมบูรณ์ ดูสง่างามและน่าเกรงขามไปพร้อมกัน รถม้าตำหนักรัชทายาทหยุดลงหน้าตำหนักจินหลงอันเป็นสถานที่ประทับของโอรสสวรรค์ นางกำนัลรีบเข้ามารายงานผู้ที่นั่งรออยู่ด้านในที่กำลังจิบชายามบ่ายและพูดคุยกัน“องค์รัชทายาทและพระชายาเสด็จมาถึงแล้วเพคะ”สิ้นคำรายงาน จอกชาอุ่นร้อนที่ส่งควันจาง ๆ ก็วางลงบนโต๊ะเตี้ยที่ตั้งอยู่ด้านข้าง ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับ จากนั้นหนุ่มสาวทั้งสองก็เดินเข้ามาในห้องรับรองแห่งนี้“ถวายบังคมฮ่องเต้ ไทเฮา ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” องค์รัชทายาทในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อน และพระชายาในชุดที่เข้ากันค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อม ฮองเฮายิ้มยินดี ในใจพลันรู้สึกโล่งอก ส่วนไทเฮานั้นกลับทำหน้าบึ้งตึง ไม่แม้แต่จะปั้นสีหน้ายินดี“พวกเจ้าทั้งสองลุกขึ้นเถิด” ฮ่องเต้พูดอย่างใจเย็น สีหน้าเต็มไปด้วยความมีเมตตา แม้ว่าองค์รัชทายาทจะพาพระชายามาเข้าเฝ้าช้าแต่ก็ไม่ถือสาเอาความ“ลูกมาช้า เสด็จพ่อ เสด็จย่า เสด็จแม่โปรดทรงให้อภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ” หวางโม่หรานกล่าวอย่างนบนอบ ฮองเฮาเห็นองค์รัชทายาทเอ่ยเช่นนี้จึงรีบออ

“เจ้าไม่อยากให้ข้าไปจวนเสนาบดีพร้อมกันเพราะแอบนัดผู้ใดไว้หรืออย่างไร” หวางโม่หรานนึกถึงคำที่หลินหย่งจวินบอก เรื่องที่เกาอีเฟยสนิทสนมกับหลินลั่วลั่วตั้งแต่เด็ก แต่โชคดีที่พวกเขาไม่ได้เป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่[1] มิเช่นนั้นเขาจะต้องอกแตกตายเป็นแน่หลินลั่วลั่วมุ่นคิ้วขึ้นบ้างเพราะสิ่งที่องค์รัชทายาทกล่าวหากันนั้นไม่เป็นความจริง “หม่อมฉันไม่ได้นัดใครไว้อย่างที่ทรงเข้าใจ มีแต่องค์ชายที่นัดท่านหญิงไว้มิใช่หรือเพคะ” โฉมงามรู้สึกน้อยใจขึ้นมาบ้าง ทั้งที่วันนี้เป็นวันที่สองของการอภิเษกสมรสแท้ ๆ แต่เขากลับมีหญิงอื่นมาหาถึงที่ตำหนัก และที่พานางมาที่นี่ก็เพราะไม่อยากให้เป็นก้างขวางคอเวลาพวกเขาพลอดรักกัน เรื่องราวของพวกเขาบานปลายหาที่สิ้นสุดไม่ได้กลายเป็นปมที่ผูกมัดไว้อย่างยุ่งเหยิงยากที่จะหาทางแก้ไขหวางโม่หรานรีบเดินเข้ามาจับที่ต้นแขนของหลินลั่วลั่วเอาไว้แล้วจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาหงส์คู่สวยนั้นเหมือนจะอ่านใจ“เจ้าหึงหวงข้าใช่หรือไม่” มุมปากบุรุษยกยิ้ม หัวใจกำลังเต้นแรงด้วยความรู้สึกยินดี แต่สตรีไม่ให้ความร่วมมือ นางผินใบหน้างามออกอย่างแช่มช้าแล้วตอบเสียงแข็ง“หม่อมฉันมิกล้าคิดเพคะ” หลินลั่วลั่วรู้ส

“องค์ชายมีเรื่องไม่สบายพระทัยหรือเพคะ” น้ำเสียงหวานใสดังขึ้นที่ด้านข้าง หวางโม่หรานเลยรีบหันหน้าไปมอง แล้วก็เห็นสตรีคนหนึ่งที่สวมชุดคลุมมีหมวกอำพรางรูปลักษณ์อยู่“เจ้ามาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใดกัน” หวางโม่หรานจำได้ทันทีว่าเสียงหวานใสนี้เป็นใคร มีเพียงนางที่เป็นสตรีเพียงคนเดียวที่ได้เป็นสหายร่วมเรียนกับเขาหลิวซีฉาน องค์หญิงเจ็ดจากแคว้นเยี่ยน เดิมนางนั้นถูกส่งมาเป็นตัวประกันให้ประทับที่แคว้นตงหวงตั้งแต่เด็ก กระทั่งเติบโตมาพร้อมองค์ชายใหญ่ พออายุครบสิบเจ็ด ความขัดแย้งระหว่างแคว้นเบาบางลง ฮ่องเต้จึงส่งนางกลับคืน ผ่านไปสามปี ด้วยความคิดถึงถิ่นที่เคยอยู่จึงเดินทางมาท่องเที่ยวอีกครั้งหนึ่งในฐานะแขกรับเชิญของฮองเฮา สถานที่แรกที่นางอยากมาเยี่ยมชมนั่นก็คือแม่น้ำหวงเหอ แล้วก็ได้มาเจอกับองค์รัชทายาทที่นี่“เพิ่งเดินทางมาถึงวันนี้เพคะ เสียดายหม่อมฉันมาไม่ทันร่วมงานอภิเษกสมรส ได้ข่าวว่าคุณหนูสี่เป็นน้องสาวของพี่หย่งจวิน นางจะต้องงดงามมากเป็นแน่” หลิวซีฉานยิ้มน้อย ๆ เมื่อนึกถึงใครอีกคน“เจ้ามาที่นี่เพราะตามข้ามาหรืออย่างไรกัน” เมื่อก่อนหลิวซีฉานนั้นก็เป็นสตรีคนหนึ่งที่หลงรักองค์ชายใหญ่มาก่อน นางผิดห