All Chapters of กลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

ชิงชิงกลับมาจากสวนบุปผาในสภาพดูแทบไม่ได้ พระชายากำลังสั่งให้คนตกแต่งสถานที่ในตำหนักให้ดูสดชื่นก็ต้องมุ่นคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ“ทำไมสภาพเจ้าถึงเป็นเช่นนี้ โดนใครรังแกมาหรือ” หลินลั่วลั่วรีบเดินเข้ามาดูบ่าวรับใช้ของตนเอง ใบหน้านางกำนัลถูกตบจนขึ้นรอยแดงคล้ายรูปมือ สภาพชุดที่สวมก็ถูกทึ้งจนเกือบขาดชิงชิงวางตะกร้าที่มีแต่เศษดอกเหมยกุ้ยฮวาลงแล้วก็ร้องไห้คร่ำครวญออกมา “คนของไทเฮาเข้ามาขัดขวางตอนที่หม่อมฉันเก็บดอกไม้ให้พระชายาเพคะ” แม้ว่าบ่าวผู้นี้จะไม่ใช่คนขี้ฟ้อง แต่เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ การที่นางกำนัลส่วนพระองค์ถูกดูแคลนก็เหมือนผู้เป็นเจ้านายถูกหมิ่นเกียรติไปด้วย“คนของไทเฮาอย่างนั้นหรือ” ความโกรธส่องประกายอยู่ในแววตาของพระชายา หลินลั่วลั่วทำท่าจะเสด็จไปสวนบุปผาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ชิงชิง แต่องค์รัชทายาทก็เสด็จมาพอดี“เจ้าเป็นอะไรเหตุใดถึงตาแดง” องค์รัชทายาทเพิ่งเสด็จออกมาจากตำหนักหลวง เมื่อเห็นชายารักมีอาการขุ่นเคืองใจ เขาก็ตวัดสายตาไปตำหนิบ่าวรับใช้ เมื่อเห็นว่าชิงชิงมีสภาพเช่นไรจึงเข้าใจเรื่องทุกอย่าง“พวกเจ้าออกไปกันให้หมด” เมื่อไล่บ่าวรับใช้ไปจนพ้นสายตา ร่างสูงก็เข้ามาอุ้มร

“เรื่องนี้องค์ชายไม่ต้องเป็นกังวลใจไปพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมอาสานำคนไปจับพวกขุนนางชั่วเอง” สุดท้ายแม่ทัพใหญ่ก็ต้องออกหน้าเอง แม้ว่าเขาจะเป็นสหายในวัยเด็กของพระชายามาก่อน แต่ไม่ได้คิดลึกซึ้งอย่างที่หลายคนเข้าใจผิด ดังนั้นเรื่องพวกนี้ต้องพิสูจน์ให้องค์รัชทายาทเห็นด้วยตาเท่านั้น“หากเจ้าไปเอง ข้าก็ไม่กังวลอะไรอีกแล้ว” หวางโม่หรานผ่อนคลายความตึงเครียดลงหลายส่วน ช่วงนี้เขารู้สึกว่ารักหลินลั่วลั่วมากเสียจนเห็นใครมารังแกนางไม่ได้ ความเปลี่ยนแปลงเห็นได้ชัดจนหลายคนก็สัมผัสได้หลินหย่งจวินโล่งใจเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างพระชายาและองค์รัชทายาทได้เปลี่ยนไปในทางที่ดีแล้ว เขาลอบสบตากับแม่ทัพใหญ่แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ“ถ้าเช่นนั้นพวกกระหม่อมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากทั้งสองลากลับจวน หลินหย่งจวินก็ถูกคนขององค์หญิงเจ็ดมาดักรอที่หน้าตำหนักรัชทายาทร่างบางในชุดสีฉูดฉาดยืนละล้าละลังอยู่ที่ริมแม่น้ำหวงเหอ ร่างสูงของบัณฑิตหนุ่มยืนมองแผ่นหลังงดงามนั้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหันหลังกลับ องค์หญิงต่างแคว้นก็หันหน้ามาเจอเสียก่อน“แม้แต่ท่านก็ไม่อยากเจอหน้าข้าด้วยอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงตัดพ้อน้อ

ขุนนางผู้นี้โง่เง่าเชื่อคนง่ายแต่ก็เจ้าเล่ห์ จางเยี่ยนไม่สนใจว่าสิ่งที่องค์รัชทายาทเอ่ยจะเป็นความจริงหรือไม่ แต่ใครที่มีโทษเดียวกันก็ต้องได้ร่วมชดใช้ “เซี่ยอี่ซินและเซี่ยจางเหลียนพ่ะย่ะค่ะ ที่สนับสนุนการเงินให้กองทัพกบฏ” เพียงหวางโม่หรานได้ยินก็ตาลุกวาว เพราะนี่คือสิ่งที่เขาปรารถนาจะได้ยินมากที่สุด แม้รู้อยู่แล้วว่าคนตระกูลเซี่ยมีส่วนเกี่ยวข้องแต่ยังไม่มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา เมื่อจางเยี่ยนให้ความร่วมมือจึงทำให้องค์รัชทายาทสืบสาวลึกลงไปได้อีก ทำให้สามารถขุดรากถอนโคนพวกกบฏให้หมดไปจากแคว้นตงหวงได้อย่างหมดจดสุดท้ายคนตระกูลเซี่ยก็ถูกฝ่าบาทพิพากษาด้วยตนเอง ริบสมบัติและนำตัวคนที่สนับสนุนกบฏไปประหารเจ็ดชั่วโคตร ส่วนไทเฮาที่เดิมนั้นเป็นคนตระกูลเซี่ยมาก่อนก็ถูกปลดจากตำแหน่งและจับปลงผมส่งไปบวชชีที่วัดเล่งอี้เทียนตลอดชีวิต อาทิตย์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดผ่านพ้นไป ด้วยดีตามที่องค์รัชทายาทวางแผนเอาไว้ เมืองหลวงถูกชำระล้างด้วยฝนแรกแห่งฤดูกาล ความสงบและความราบรื่นก็มาเยี่ยมเยือน เมฆหมอกแห่งความชั่วร้ายผันผ่าน ประชาชนอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข“เสด็จพี่เพคะ หม่อมฉันเดินเองได้” หลินลั่วลั่วพูดห้ามเสียงแ

“ท่านกำลังทำอันใดกันหรือเจ้าคะ” อาเว่ยยืนมองอยู่ที่ด้านหลังเห็นเจ้านายกำลังฝึกงานเย็บปักถักร้อยก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย “วันก่อนน้าหญิงสอนข้าว่าถ้าหากอยากเป็นพระชายารัชทายาทจะต้องมีความพร้อมด้านใดบ้าง” หลินลั่วลั่วมีญาติห่าง ๆ อยู่คนหนึ่งที่นาน ๆ ทีนางจะเข้าเมืองหลวงแวะมาพักที่จวนเสนาบดี พอข่าวลือสะพัดออกไปทุกคนที่รู้ข่าวก็พากันหัวเราะเยาะคุณหนูสี่ น้าหญิงเดินทางมาเยี่ยมรู้ข่าวเข้าจึงอาสาช่วยขัดเกลาหลานสาวใหม่ หลังจากวันนั้นหลินลั่วลั่วก็เปลี่ยนแปลงไป นางเก็บตัวอยู่แต่ในจวน เรียนรู้งานเย็บปักถักร้อยและงานอื่น ๆ ที่สตรีควรมีติดตัว บางครั้งก็จะเขียนจดหมายส่งไปให้องค์รัชทายาทเพื่อไม่ให้เขาหลงลืมนาง หนึ่งปีต่อมาการอบรมสั่งสอนของน้าสาวก็สำเร็จผลเป็นอย่างดี เรื่องนี้หลินปิงจือรู้สึกยินดีและขอบคุณน้องสาวของตนอย่างมาก บุตรีคนอื่น ๆ นานทีปีหนถึงจะกลับมาเยี่ยมเยือน เขามีบุตรหลายคนก็จริงแต่ละคนก็อายุห่างกัน หลินลั่วลั่วเป็นลูกหลงกำเนิดมาไม่นานมารดาก็ตายจากไป เขาครองตัวเป็นโสดเพื่อระลึกถึงภรรยาที่ทุ่มเทให้มากมายเช่นนี้ แม้จะเป็นเรื่องที่ดีที่บุรุษคนหนึ่งจะทำให้

ในปีที่องค์ชายน้อยประสูติ เป็นปีที่ฮ่องเต้ประชวรอย่างหนัก แต่เพราะองค์รัชทายาทมีทายาทแล้วจึงทำให้ฝ่าบาทที่รู้ข่าวได้คลายความกังวลใจไปหลายส่วน ฮองเฮาก็มีความสุข ทางด้านองค์ชายรองที่อยู่เมืองอื่นก็ส่งของกำนัลมาร่วมแสดงความยินดีด้วย ส่วนพระอาการเจ็บป่วยของฮ่องเต้ก็เริ่มดีวันดีคืนเหมือนว่าองค์ชายน้อยได้นำพาความโชคดีมาสู่ราชวงศ์ ผู้คนภายนอกต่างสรรเสริญว่าหวางมู่หรงเป็นเทพลงมาจุติ ชักนำแต่เรื่องราวที่ดีมาสู่บ้านเมือง ปีนั้นน้ำฝนมีมากทำให้การเกษตรอุดมสมบูรณ์ ชาวบ้านมีน้ำเอาไว้กินเอาไว้ใช้อย่างมหาศาล แคว้นตงหวงที่ลึก ๆ มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันมาตลอดก็ถูกจัดระเบียบใหม่ทั้งหมดเพราะเบื้องหลังมีองค์รัชทายาทคอยควบคุมอยู่ กบฏถูกกำจัด ตระกูลเซี่ยที่เป็นเหมือนตระกูลชั่วร้ายคอยสร้างชื่อเสียและสูบกินภาษีราษฎรก็ถูกตัดรากถอนโคนหมดสิ้นไม่เหลืออำนาจให้เหิมเกริมได้อีกต่อไป หวางมู่หรงเติบโตจนพระชันษาได้ประมาณเจ็ดปี พระมารดาก็มีน้องชายน้องสาวให้เขาอีกสองสามคน องค์ชายน้อยที่เกิดมาพร้อมความรักของทั้งพระบิดาและพระมารดารีบวิ่งไปหาฮองเฮาที่เสด็จมาเยี่ยมทันที “องค์ชายเดินช้า ๆ เดี๋ยวหกล้มเอาได้พ่