LOGINเหตุการณ์ก่อนหน้า
"รับได้ก็อยู่ต่อ รับไม่ได้ก็เลิกกัน"
น้ำตาคล่อย ๆ เอ่อขอบตา หยุดแหมะลงขอบเสื้อ เจ้าของเสียงดังกร้าวเดินพรวดออกไปด้วยไฟโทสะ ทิ้งหญิงสาวนั่งร้องไห้เพียงลำพัง
เนยเป็นเพียงเด็กสาวที่เติบโตจากบ้านนอก ฐานะทางบ้านเรียกได้ว่ายากจน วุฒิการศึกษาสูงสุดของเธอคือชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
ในวันที่เพื่อน ๆ ฐานะทางบ้านดี หรือพ่อแม่ส่งไหว ได้พากันย่างก้าวสู่ประตูรั้วมหาวิทยาลัย ส่วนเธอได้แต่ตัดใจ เก็บกระเป๋าเดินทางเข้ามาหางานทำที่ต่างเมือง
ชีวิตในเมืองที่ผู้คนวุ่นวาย ความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นน้อยกว่าตนเอง ทุกอย่างเป็นการแข่งขันไปเสียหมด
ช่างเหน็บหนาวทั้งที่เป็นฤดูร้อนนั้น ในวันนี้โชคชะตาลิขิตเอาไว้แล้ว
และมันได้นำพาเนยมาพบกับความสัมพันธ์เรียกว่าอยู่กินฉันสามีภรรยากับนายตำรวจวัยสามสิบแปดปีตำแหน่งผู้กำกับ เขาเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วพร้อมกับมีลูกติด
ความใสซื่อของเด็กสาวที่เพิ่งผ่านโลก ไม่อาจต้านทานความช่ำชองผู้เจนจัดในสนาม
และคำว่ากตัญญูมันสลักลึกในใจเนยตั้งแต่วันที่เธอได้รับโอกาสเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่เขา ตะคอกใส่ ละเลย ไม่สนใจ มองข้ามความรู้สึกเธอ
หญิงสาวก็จะหวนนึกถึงในวันที่เขาพาเธอไปเรียน
และในวันนี้...ผู้ชายที่เธอเทิดทูลสำนึกในบุญคุณ
เขาได้นำเงินของครอบครัวไปใช้หนี้พนันแทนพี่สะใภ้เพื่อรักษาครอบครัวของพี่ชายเอาไว้
จากก้อนเล็กเป็นก้อนใหญ่ ครั้งที่หนึ่ง ผ่านไป ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม อย่างไม่จบสิ้น
กริ๊ง ๆ กริ๊ง ๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความมืด หน้าจอแสงจ้ากระพริบปริบ ๆ ปรากฏชื่อ แม่
เธอรีบปาดน้ำตา คว้าขวดน้ำมาดื่ม ทว่าเสียงมือถือยังคงดังต่อเนื่อง เธอรู้ดีหากแม่รอนานอาจจะไม่สบายใจเพราะเป็นห่วง
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนคลายลมหายใจออกช้า ๆ คว้ามือถือมากดรับทันทีที่มือถือแนบหู เธอพยายามกรอกเสียงอันสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้น้ำตาจะไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ก็ตาม เธอใช้กระดาษทิชชู่ซับเรื่อย ๆ
"สวัสดีค่ะ คุณแม่"
"จ้า ลูกอิหล่า เสียงคือแปลก ๆ" ความเป็นแม่รับรู้ได้ทันที ลูกที่อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต แม่รู้ดีว่าลูกสาวผ่านการร้องไห้มา
"ตากฝนนิดหน่อย กินยาแล้ว"
แต่ในเมื่อลูกไม่พร้อมจะบอก แม่ก็ไม่ถามหวังเพียงคุยเป็นเพื่อนให้เธอดีขึ้น"แม่ฝากของไปให้เปิดเบิ่งแล้วบ่"
"ยังเลย รอหนูแป๊บนะแม่"หญิงสาวรีบวิ่งลงไปชั้นล่างกวาดสายตามองหากล่องพัสดุ ตรงมุมหนึ่งของห้องที่พื้นพบลังกระดาษสีน้ำตาลขนาดใหญ่ เธอรีบพุ่งเข้าไปอ่านหน้ากล่อง
หน้าพัสดุ ระบุชื่อผู้รับเป็นเธอ เนยหยิบกรรไกรมากรีดหน้ากล่อง ในนี้มันไม่ใช่แค่ผัก หรือ อาหาร บ้าน ๆ แต่มันคือความรักที่แม่มอบให้เธอ
หน่อไม้ส้มในกระปุกพลาสติก หมูแดดเดียว เนื้อแดดเดียว พริกแห้ง กระเทียม หัวหอม มะม่วงเขียวสะเหวย มะนาว
"ได้รับ ได้แล้ว แม่แค่นี้ก่อนนะ" เธอรีบกดวาง น้ำตาที่ร่วงอยู่เงียบ ๆ ก่อนหน้า ได้ไหลไม่หยุดเหมือนเขื่อนแตก ไหล่บางสะอื้นจนตัวโยน หญิงสาวนั่งมองความรักที่แม่มอบให้เธอ
เธอทำอะไรอยู่ถึงไม่รักตัวเอง
"คืนนี้พวกเราออกมานอนห้องนอนแขก ห้องนอนเรายกให้พี่ใหญ่"
"แต่แอร์ห้องนอนแขกเสีย"
"ก็เปิดพัดลมสิ"
"ทำไมฉันต้องเสียสละด้วยพี่! ฉันทำงานแทบไม่หยุด ต้องจ่ายค่าไฟครึ่งหมื่น แต่กลับได้เปิดแค่พัดลม"
"เธอมีปัญหาอะไรกับญาติฉัน"
"เปล่าค่ะ ไม่มี ถึงมีพี่ก็ไม่เคยรับฟังหนูจริง ๆ สักครั้ง ต่อให้เนยทะเลาะกับคนทุกคนบนโลกใบนี้ สิ่งแรกที่พี่จะทำคือยืนข้างทุกคนที่ไม่ใช่เนย พี่ไม่เคยง้อเนยทุกครั้งที่มีปัญหาเนยต้องร้องไห้ และหายเอง"
"ถ้าที่ไหนอยู่แล้วไม่สบายใจอยู่ทำไม"
นั่นสิอยู่ทำไม เนยแกนี้โง่จริง ๆ
"ถ้าคิดว่าที่ไหนดีกว่า หรือสบายกว่าไปได้เลยนะ"
"ฟังมาทั้งหมดเหมือนเธอไม่มีความสุขที่จะอยู่กับฉัน งั้นเราเลิกกันเถอะ"
เนยชะงักแม้ประโยคนี้จะได้ยินบ่อย แต่ทุกครั้งที่ได้ยินความเจ็บวิ่งมาเกาะกุมหัวใจราวกับของหนักอึ้งกดทับหายใจไม่ออก
"นี่คงเป็นความรักที่มีการบอกเลิกบ่อยที่สุด"เธอเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา มันค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม เธอยืนร้องไห้ก้มหน้างุดมองที่ปลายเท้า
แต่เมื่อหวนนึกถึงสิ่งดี ๆ ที่เขาทำ เธอกำลังจะแพ้อีกครั้ง...ให้กับคำว่าบุญคุณ
หญิงสาวปาดน้ำตา ความเรือนรางก่อนหน้าแจ่มชัดขึ้น รักจากแม่ถึงแม้ตัวอยู่ไกล แต่ก็สามารถส่งขึ้นรถข้ามน้ำ ข้ามภูเขามาเนยมองของฝากที่วางบนพื้น เธอยิ่งสะอื้นหนักยิ่งกว่าเดิม
แต่กับชายตรงหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี เขาเห็นเธอเป็นอะไร
"พอ ๆ ร้องขนาดนี้ถ้าไม่อยากเลิก ก็อย่าทำตัวงอแง"
"เลิก ก็เลิกค่ะ"
เมื่อก่อนเธอคงวิ่งเข้าไปกอดเขาร้องไห้ขอความเห็นใจเอ่ยประโยคที่น่าเวทนา"ไม่เลิกได้ไหม ขอโอกาสเริ่มต้นใหม่"ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนผิด อยู่กับวังวนที่เขาอยากทำอะตามอำเภอใจโดยไม่สนหัวใจของเธอ
แต่วันนี้ไม่อีกแล้ว.....
เนยเดินตรงเข้ามายังโต๊ะที่ภูรภัทรนั่งอยู่ เธอกำลังอ้าปากทักทายสตรีผู้นั้น ทว่าสตรีร่างระหงกลับลุกขึ้นแล้วเดินสวนออกไปทันทีระหว่างกำลังเดินสวนทางกัน ไหล่ของเนยเฉียดฉิวกับสตรีคนนั้นห่างเพียงอึดใจเดียว เธอรับรู้ได้ถึงสายตาอำมหิต จ้องมาอย่างไม่วางตา"ใครคะ สวยจัง"เนยเอ่ยถามด้วยความใสซื่อ ไม่รู้เลยว่าถ้าได้ยินคำตอบอาจเป็นเธอที่ต้องเจ็บปวด"ถ้าบอกไปแล้ว จะไม่โกรธใช่ไหมครับ""ค่ะ""แฟนเก่าพี่เอง""ใช่! หม่าม๊าซุน คือแฟนพ่อฉันเอง"เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินตรงเข้ามายังโต๊ะแล้วหย่อนตัวลงข้าง ๆ เสกสรรค์ "สวัสดีครับป๊า สวัสดีครับป๊าเสก สวัสดีครับคุณหนีนี่"หมอกทักทายทุกคน ยกเว้นเนย หมอกไม่มีวันทักทายผู้หญิงที่มาแย่งพื้นที่ในใจพ่อของเขาได้"ลูกลืมอะไรหรือเปล่า? ทักทายคุณเนยสิเขาเป็นภรรยาพ่อ"ภูรภัทรทักท้วงที่ลูกชายไม่ทักทายภรรยาของตนเนยเป็นคนใจเย็นและปล่อยผ่านเรื่องเล็กน้อยเสมอ ทว่าตั้งแต่ในร่างกายเธอมีอีกคนอะไรต่าง ๆ มักเปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะอารมณ์ เธอพร้อมเสมอ...ไม่ใช่หาวิธีรับมือ แต่เป็นพร้อมบวกเสมอ ถ้าเหตุการณ์นั้นเธอไม่ผิดชายหนุ่มผู้มาเยือนอายุใกล้เคียงกับเนย มีนิสัยดื้อรั้
เนยเดินตามฟ้ามาเรื่อย ๆ จุดหมายห่างจากร้านไม่ไกลมากนัก เดิมที่ดินตรงนี้ไม่มีบ้าน เธอคงไม่ได้มานานมากแล้ว ยามนี้ถึงมีบ้านหลังงามสไตล์มินิมอลตั้งตระหง่านอยู่ ความมืดสนิทเป็นฉากหลังตัวบ้านทำให้แสงไฟสะท้อนดูอบอุ่นราวกับบ้านในฝันฟ้าเปิดประตูให้เธอเดินนำเข้าไปก่อน จากนั้นเด็กสาวเดินตามติด ๆ เมื่อได้มาสัมผัสบรรยากาศในบ้าน มันทำให้หัวใจของเนยมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก "ห้องนอนทางนี้ค่ะ""ไม่เป็นไร นอนตรงนี้แหละจ๊ะ"ความง่วงที่ไร้ความปราณีคนท้อง เนยรีบปฏิเสธทันควัน ถึงจะชอบบ้านหลังนี้มากแต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอน เธอเก็บความสุขใจเอาไว้แล้วเอนตัวจมดิ่งไปกับโซฟาในห้องนั่งเล่นเนยผลอยหลับไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ทว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกตัวว่ามีสาวสวยคนหนึ่งเดินออกมาหยุดยืนที่ปลายเท้า เนยนึกในใจเธออาจจะเป็นญาติของฟ้าจึงไม่ได้ใส่ใจ หญิงสาวคนนี้ก็มีท่าทางแปลก ๆ ยืนจ้องเนยนิ่งตาไม่กระพริบหรือเนยเองที่มองไม่ชัด'ไม่แสบตาบ้างเหรอไงนะ?'ถ้าไม่ใช่คนนี่คิดว่าเป็นผีน่ะเนี้ย เนยนึกในใจเพียงลำพัง'เขาคงมาจากบ้านนอกเลยไม่รู้จักมารยาทว่าไม่ควรยืนมองคนอื่นแบบนี้แต่แล้วเนยมองเห็นฟ้าเดินออกมาจากห้องด้านใน "คุณนา
ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าท้อง เธอก็เหมือนคนง่วงและไม่สบายตลอดเวลา พอรู้ว่าท้องเจ้าตัวน้อย เนยยิ่งง่วงไปใหญ่ ดวงตาของเธอเริ่มหนักอึ้งทั้งที่พยายามฝืนสุดฤทธิ์ก็ตาม นี่สินะเรียกอาการหลับกลางอากาศ จนในที่สุดเธอต้องเสียมารยาทขอตัวกลับก่อนแขก"เนยขอตัวกลับก่อนนะคะ"เธอเอ่ยพลางทำท่าสะพายกระเป๋า"พี่กลับด้วย"ภูรภัทรเตรียมจะลุกตามทันทีที่เห็นเนยขยับตัว"ไม่ต้องหรอกค่ะ เพื่อนมาเยี่ยมเราต้องต้อนรับให้ดี พี่อยู่คุยกับเพื่อนเถอะค่ะ""ไม่เป็นไรเสกต้องพาลูกกลับเมียไปนอนแล้วเหมือนกัน"ระหว่างที่เนยกับภูรภัทรกำลังตกลงกัน"ขออนุญาตนำเสนอแผนงานได้ไหมครับ"ชายวัยห้าสิบกว่า ผิวหนังแห้งกร้านไหม้แดดเพราะกรรมงานหนักในสวน ถือเอกสารมาหนึ่งถุงต้าที่นั่งคุมเชิงอยู่ห่าง ๆ มาตลอดรีบเข้ามากันท่าห้ามผู้มาเยือน เข้าใกล้ภูรภัทรโดยไม่ได้รับอนุญาต"ขอร้องเถอะครับ ให้โอกาสผมหน่อย ลูกกำลังจะเรียนมหาลัย"สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล คล้ายแม่ของเธอในเมื่อก่อน คำว่าไม่มีแม้แต่บาทเดียวก็คือไม่มี เธอเคยอยู่ตรงนั้นมันเจ็บปวดจริง ๆ"งั้นเราอยู่ต่ออีกหน่อยค่ะ"เนยอยากช่วยคุณลุง แต่เธอไม่อยากก้าวก่ายงานของเขา หญิงสาวครุ่นคิดสักพักกำลังจะเอ่ยป
เนยก้มมองตัวเลขในบัญชีที่เพิ่งได้รับ เธอไม่เคยมีเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน ถึงกระนั้นก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจอะไร เพราะเธอแค่อยากวัดใจหญิงสาวง่วนอยู่กับหน้าจอสักพักเสียงแจ้งเตือนมือถือของภูรภัทรก็ดังขึ้น เนยจึงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ดูว่าเขามีสีหน้าอย่างไรแต่ทว่ากลับเป็นหญิงสาวเองที่ต้องตกใจเมื่อกล่องแหวนเพชรแวววาวระยิบระยับบนมือเขายื่นมาตรงหน้าเธอ "ทุกครั้งที่กลับจากทำงาน หนูจะเปิดไฟรอพี่เสมอ ต่อจากนี้ช่วยเปิดไฟรอพี่ทั้งชีวิตได้ไหมครับ"เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความมั่นคงเอ่ยกับเธอ เนยหลุบตาลงต่ำเม้มริมฝีปากแน่นราวกับว่ากำลังครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าอีกครั้งเหมือนไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไรการที่เนยไม่ตอบตกลงในทันทีนั้น ความสั่นไหวได้วิ่งเกาะกุมหัวใจของภูรภัทร เขากลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย ถูกคนรักปฏิเสธการแต่งงาน"แต่งงานกันนะครับ"เธอไม่ตอบ แต่ทว่าความสุขล้นปรากฏเด่นชัดอยู่บนใบหน้าหวาน เนยยิ้มจนดวงตาหยีก่อนยื่นมือให้ภูรภัทรสวมแหวนให้ เนยนึกย้อนไปจากคู่กรณีจนกลายเป็นคู่รัก เธอตกหลุมรักภูรภัทรตั้งแต่แรกพบ ใบหน้านี้ คิ้ว หู ตา จมูก เธอชอบทั้งหมดที่เป็นเขา ในวั
ภูรภัทรมักจะเป็นฝ่ายคุมเกมแม้เหตุการณ์นั้นจะคับขันแค่ไหนก็ตาม ทุกการตัดสินใจเขามักมีเหตุผลและแผนสำรองเสมอ ทว่ากับเธอ เขามักจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง ท่าทีหมางเมินของเนย ภูรภัทรไม่ชอบเอาเสียเลย เขาได้รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่กระต่ายน้อยอย่างที่คิด "ขอโทษ ดีกันได้ไหม"เนยนิ่งมองใบหน้าหล่อบัดนี้ฉายแววหม่นเสียใจ แต่มันมีคำพูดบางคำ และการกระทำบางอย่างของเขาที่ทำให้เธอเองก็เสียใจไม่น้อย"พี่ดุหนูวันนั้น...ไม่ใช่เพราะของราคาแพง แต่เพราะกลัวคนอื่นเดินมาเหยียบ แล้วเขาจะเอาหนูไปพูดลับหลัง""แล้วมีงานด่วนพี่เลยไม่ได้มาหาหนู""และไม่สะดวกให้หนูไปหา""หลังจากลงเครื่อง ก็รีบไปคุยงานพอเสร็จแล้วจากนั้น..."ภูรภัทรกำลังจะอธิบายต่อ แต่เสียงคนที่ฟังอย่างเงียบ ๆ มาตลอดก็ดังขึ้น "จากนั้นพี่ก็ตายไปแล้ว! ถึงได้ไม่เห็นข้อความของเนย"หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทีเหมือนไม่สนใจ พลางมองแก้วน้ำเปล่าในมือ แต่ในน้ำเสียงกลับเจือปนความน้อยใจเอาไว้"ไม่ใช่นะครับ พี่กำลังจะตอบหนู พวกเพื่อน ๆ อยากเห็นรูปหนูพี่เลยเอาให้พวกมันดูแต่เจ้าเมฆน่ะสิเมามือไม้อ่อนทำหลุดมือตกบ่อน้ำพุ "เนยยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เชื่อ ก่อนเอ่ยประโยคที่เป็นเหมื
เนยเดินออกมาจากความวุ่นวาย ทอดมองท้องฟ้าที่เจิดจรัสด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ ดวงจันทร์ในคืนนี้ไม่เต็มดวง แต่เป็นอีกหนึ่งคืนที่งดงาม ทว่าความคิดมากมายทำให้หัวใจของเธอยุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าใยแมงมุม ถึงเธอจะโกรธเคืองเขา แต่ขณะเดียวกันใจของเธอก็รู้สึกไม่อยากจากเขาไปแม้แต่น้อย"แม่ควรอยู่เป็นครอบครัวเพื่อลูกใช่ไหม"เธอเอ่ยกับตัวเองพลางลูบท้องน้อยกริ๊ง! กริ๊ง! เสียงมือถือดังขึ้น เนยที่อยู่ในภวังค์ความเศร้า ถึงกับตกใจอุทานออกมา"ตกใจหมดเลย ที่แท้ก็มือถือดังนี่เอง"หญิงสาวยกมือลูบอกตัวเองเบา ๆ ก่อนแหงนหน้าจอที่กระพริบปริบ ๆ มาดู ปรากฏชื่อที่คุ้นเคยใบหน้างามถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่น "ติดเป็นเงาเลย"เธอเพิ่งเดินออกมาไม่ถึงสิบนาที เขาก็โทรตามเธอเสียแล้ว เนยถอนหายใจก่อนกดรับสาย"ค่ะ"ทันทีที่กดวางสายยังไม่ทันหันหลังเดินกลับ เสียงของสตรีวัยรุ่นก็ดังขึ้นด้านหลัง "คุณนายคะ"เนยไม่แน่ใจว่าเป็นตนเองหรือเปล่าแต่มันดังใกล้ ๆ เนยมองหาคนบริเวรรอบ ๆ ไม่มีใครนอกจากเธอ เธอจึงชี้นิ้วเข้าที่ตัวเป็นเชิงถาม"เรียกพี่หรือเปล่าคะ""ใช่ค่ะ คุณผู้ชายให้ฟ้ามารับคุณกลับไปที่โต๊ะค่ะ""แหม! เจ้านายหนูนี่ก็เนาะ พี่ออกมาแค่แป๊บ







