All Chapters of Oh my wife วุ่นนักหลงรักคุณภรรยา: Chapter 1 - Chapter 5

"ผมไม่แต่ง"พากรปฏิเสธเสียงแข็งเมื่อถูกคุณย่าที่เป็นใหญ่สุดในบ้านยื่นคำขาดสั่งให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวที่คุณย่าถูกใจและหมายมั่นปั้นมือให้มาเป็นสะใภ้ของตระกูลคณาวุฒิกร"ไม่แต่งไม่ได้"ดวงตาดุดันมองไปยังหลานชายตัวดีที่ขยันสร้างเรื่องปวดหัวให้ย่าไม่เว้นแต่ละวัน เบาหวาน ความดันพากันขึ้นจนต้องให้สาวใช้มาช่วยพยุง"คุณย่าครับ..."เมื่อใช้เสียงแข็งไม่ได้ผล พากรก็ต้องปรับโทนเสียงให้นุ่มลง เขายังอยากใช้ชีวิตโสดให้คุ้ม เพราะในความคิดเขาการแต่งงานมันเหมือนเป็นพันธนาการที่ผูกมัดให้เขาไปไหนไม่ได้เลย"ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อน ย่าไม่หลงกลแกหรอกนะตาพัทธ"หญิงสูงวัยผมสีดอกเลาดูน่าเกรงขามยกมือขึ้นกอดอก ดวงตาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลามองใบหน้าหล่อเหลาของหลานชายแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เฮ้อ!! ทำไมถึงไม่ได้ดังใจย่าเลย"นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ไม่มีใครเขาแต่งงานด้วยการคลุมถุงชนแล้วนะครับ"ผู้เป็นหลานพูดขึ้นมา แต่ก็ถูกย่าสวนกลับเสียงดุดัน เพราะเธอพูดเรื่องนี้หลายครั้งแต่ไอ้หลานชายตัวดีก็เอาแต่อ้างนู่น นี่ นั่น ไปเรื่อย"แล้วทำไม"คุณหญิงแขไขปรายหางตามองหลานชายตัวดีที่เพิ่งเรียนจบมาจากเมืองนอก เมืองนา การศึกษาถือว่าไม่น

เพราะความเมาเป็นเหตุ ทำให้ชีวิตอันแสนสงบของยาหยีเปลี่ยนไป มันทั้งยุ่งเหยิง มันทั้งวุ่นวาย เพราะปากเหี่ยวๆ ของยายชื่นชีวาได้กลายเป็นโทรโข่งประจำตลาดแล้วนั่นเอง "รู้หรือยังว่าหลานฉันจะแต่งงาน""แฟนของหลานฉันชื่อพัทธ""หน้าตาดี""เรียนจบจากเมืองนอกด้วย"ใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยของยายชื่นชีวาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของคนมีความสุข โดยเฉพาะดวงตาจะเป็นประกายวิบวับเวลาได้พูดอวดคุณสมบัติของว่าที่หลานเขยที่เหมือนจะโอเว่อร์ไปนิด ซึ่งพอใครได้ฟังก็มักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า"ช่างเป็นวาสนาของหนูยาหยีจริงๆ"ใช่ค่ะ!! ถ้ายายรู้ เท่ากับคนทั้งตลาดรู้ ไม่ว่ายายชื่นจะไปไหน ไม่ว่ายายชื่นจะทำอะไร ปากของยายชื่นก็จะไม่หยุดพูดเรื่องเธอ แค่วันเดียวข่าวการแต่งงานของ 'หนูยาหยี' ก็รู้กันไปทั่วทั้งตลาดสด อย่างว่าสังคมตลาด พอมีข่าวให้เมาท์ ให้เผือกก็จะคึกคักเป็นพิเศษ เดี๋ยวคนนั้นเข้ามาถาม เดี๋ยวคนนี้เข้ามาถามจนแผงขายน้ำเต้าหู้โบราณวุ่นวายทั้งวัน เรียกได้ว่าไม่ต้องขง ต้องขาย น้ำเต้าหู้กันทีเดียว"ป้าดีใจด้วยนะหนูหยี""ได้ข่าวว่ารวยมากเหรอ""จบจากเมืองนอกด้วยใช่ไหม"แต่ละคำถามที่ยิงมา หญิงสาวแทบไม่สงสั

แสงแดดของเที่ยงวันทำเอาคนที่เลือกเดินทางด้วยรถทัวร์แทบละลาย แอร์ในรถมีไว้ทำไม ถ้ามันจะเป่าลมร้อนให้คนนั่งเหงื่อแตกเหงื่อแตน สุดท้ายคนที่เลือกนั่งชิดมุมในทนไม่ไหว ยื่นมือเรียวออกไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมพัดเข้ามา "โอ้ย!! ค่อยเย็นขึ้นหน่อย"หญิงสาวพูดพลางยื่นหน้าออกไปรับลม ผมเผ้าที่เธอจัดทรงไว้อย่างดีก็ปลิวตามแรงลมที่ไม่อ่อนโยน บางจังหวะที่รถทัวร์ขับเร็ว ลมก็ปะทะเข้าเบ้าหน้าของเธอเต็มๆ ทั้งฝุ่น ทั้งควัน นี่มันรถหวานเย็นในตำนานอย่างไม่ต้องสงสัยเลย สิบสองชั่วโมงผ่านไป~ในที่สุด....ก็ถึงที่หมายสักที!!ท่ามกลางผู้คนมากมายในสถานีขนส่ง รถทัวร์ที่ต้นทางมาจากจังหวัดหนึ่งในภาคอีสานก็ค่อยๆ ขับเข้ามาจอดเทียบที่ช่องหมายเลขห้า พนักงานในรถตะโกนขึ้นว่า 'ถึงแล้ว' พร้อมกับแจกผ้าเย็นไปด้วย เมื่อผ้าเย็นถึงมือผู้โดยสารครบทุกคน พนักงานก็เดินไปเปิดประตู คนเริ่มทยอยเดินลงมา มีผู้ชาย ผู้หญิงสลับกันไป ซึ่งสีหน้าของคนส่วนใหญ่จะดูอิดโรยเพราะความเหนื่อยล้าที่ต้องนั่งรถยาวนานแต่....จะมีอยู่คนหนึ่งในรถที่เดินลงมาด้วยสีหน้าสดชื่น สดใส แทบไม่มีความเหนื่อยล้าให้เห็นในแววตา ท่วงท่าการเดินของเธอเต็มไปด้วยความสง่างาม