มัดมือชก

เพราะความเมาเป็นเหตุ ทำให้ชีวิตอันแสนสงบของยาหยีเปลี่ยนไป มันทั้งยุ่งเหยิง มันทั้งวุ่นวาย เพราะปากเหี่ยวๆ ของยายชื่นชีวาได้กลายเป็นโทรโข่งประจำตลาดแล้วนั่นเอง

"รู้หรือยังว่าหลานฉันจะแต่งงาน"

"แฟนของหลานฉันชื่อพัทธ"

"หน้าตาดี"

"เรียนจบจากเมืองนอกด้วย"

ใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยของยายชื่นชีวาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของคนมีความสุข โดยเฉพาะดวงตาจะเป็นประกายวิบวับเวลาได้พูดอวดคุณสมบัติของว่าที่หลานเขยที่เหมือนจะโอเว่อร์ไปนิด ซึ่งพอใครได้ฟังก็มักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

"ช่างเป็นวาสนาของหนูยาหยีจริงๆ"

ใช่ค่ะ!! ถ้ายายรู้ เท่ากับคนทั้งตลาดรู้ ไม่ว่ายายชื่นจะไปไหน ไม่ว่ายายชื่นจะทำอะไร ปากของยายชื่นก็จะไม่หยุดพูดเรื่องเธอ แค่วันเดียวข่าวการแต่งงานของ 'หนูยาหยี' ก็รู้กันไปทั่วทั้งตลาดสด อย่างว่าสังคมตลาด พอมีข่าวให้เมาท์ ให้เผือกก็จะคึกคักเป็นพิเศษ เดี๋ยวคนนั้นเข้ามาถาม เดี๋ยวคนนี้เข้ามาถามจนแผงขายน้ำเต้าหู้โบราณวุ่นวายทั้งวัน เรียกได้ว่าไม่ต้องขง ต้องขาย น้ำเต้าหู้กันทีเดียว

"ป้าดีใจด้วยนะหนูหยี"

"ได้ข่าวว่ารวยมากเหรอ"

"จบจากเมืองนอกด้วยใช่ไหม"

แต่ละคำถามที่ยิงมา หญิงสาวแทบไม่สงสัยเลยว่าไปรู้มาจากใคร คนที่กำลังตักเครื่องใส่ถุงน้ำเต้าหู้ถอนหายใจ วันนี้เธอเอาแต่ตอบคำถามเดิมๆ จนเมื่อยปากแล้วจริงๆ

จะอยากรู้ไปทำไม

ใช่เรื่องไหม

ฉันไม่อยากแต่งโว้ย!!

นี่คือสิ่งที่หญิงสาวคิดในใจ แต่ไมสามารถพูดออกมาได้เลยสักคำ เพราะโดนยายชื่นดักคอไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่า..."หยีพูดเอง ย่าก็แค่ตามใจ"

อนิจจา...

ปากพาซวยจริงๆ

หญิงสาวคิดพลางถอนหายใจแรง เธอไม่น่าดื่มเหล้าจนเมาขนาดนั้นเลย ได้แต่โทษตัวเองที่ทำให้เรื่องราวใหญ่โต พอเธอบอกว่า "อยากแต่ง" ยายชื่นชีวาที่ว่างมาก ว่างสุดๆ ก็ออกตัวจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ มารู้อีกทีก็พร้อมแต่งได้เลย พอเธอรวบรวมความกล้าไปบอกยายชื่นว่า 'ไม่อยากแต่งแล้ว' ผลก็คือ...

"ไม่ได้"

"ยายอายเขา!!"

คำก็อาย สองคำก็อาย งงกับยาย จะมาหน้าบางอะไรตอนนี้ หญิงสาวทำหน้าหงิก หน้างอเดินเข้าห้องนอนไป ทำไมยายต้องอยากให้เธอแต่งกับผู้ชายที่มีดีแค่หน้าตา แต่แทบสะกดคำว่า 'ลำบาก' ไม่เป็น

โอ้ย~

เครียดโว้ย!!

คนตัวเล็กซุกหน้าตะโกนอัดหมอนเมื่อรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเดินมาถึงทางตัน ไม่มีหนทางหนีการแต่งงานได้เลย คิ้วเรียวขมวดย่นเข้าหากัน พร้อมกับสบถด่าไอ้ผู้ชายที่ไม่มีจุดยืน

"ไม่มีปากรึไง"

เมื่อด่ายังไม่พอใจ ก็เอาหมอนข้างมาชก ชก แล้วก็ชกเพื่อระบายอารมณ์ โดยจินตนาการเป็นหน้าของผู้ชายที่ทำให้เธอต้องโดนยายชื่นกดดันเช้า กดดันเย็น วันๆ มีแต่พูดถึงเรื่องแต่งงาน ทำราวกับว่าถ้าเธอไม่รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ ชาตินี้คงไม่มีผัวต้องอยู่คนเดียว ซึ่งมันก็เกินไป ผู้ชายมีมากมาย ทำไมต้องยัดเยียดอิตานี่ให้เธอด้วย

"ไอ้ผู้ชายไม่มีสมอง"

หญิงสาวพูดไป ก็ชกหมอนข้างไป ใบหน้าใสๆ ไร้เครื่องสำอางยามนี้บึ้งตึง เพราะเครียดที่ต้องโดนจับแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ว่าจะมองตรงไหนก็ไม่ตรงสเป็กของเธอเลย เธอชอบผู้ชายแมนๆ ดูแข็งแรง และพึ่งพาได้ แต่นี่อะไร...ดูสำอางจนผู้หญิงอย่างเธอต้องเบะปากมอง

"ถ้านายบอกว่าไม่แต่ง"

"ฉันก็คงไม่ต้อง..."

พอพูดมาถึงตรงนี้ มือบางที่ปล่อยหมัดชกหมอนข้างก็หยุดชะงักไป ดวงตาคู่สวยที่ดูหม่นเหมือนหาทางออกไม่เจอ บัดนี้เริ่มมีประกายวับวาวสดใสราวกับว่าอยู่ๆ ก็มีแสงรำไรสาดส่องนำทางให้เธอไปที่ประตู

"ใช่แล้ว!!"

หญิงสาวโพล่งขึ้นมา เมื่อสมองฉุกคิดถึงแผนการดีๆ บางอย่างขึ้นมาได้ ในเมื่อเธอปฏิเสธยายชื่นไม่ได้ ก็คงต้องปล่อยไป และเปลี่ยนมาทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้ชายล้มเลิกความคิดที่อยากแต่งงานกับเธอก็ได้แล้วนี่นา...

โอ้ย~

ฉันนี่ฉลาดจริงๆ

เสียงหัวเราะเล็กๆ หลุดออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ดูเจ้าเล่ห์สุดใจ แหมๆ อย่าลืมสิว่ายาหยีเป็นหลานใคร คำชมจากเพื่อนๆ ของยายทำให้เธอมั่นใจว่ายังไงแผนนี้ต้องได้ผลชัวร์

งานนี้...

ฉันจะทำให้อิตาพี่พัทธ

สยองจนไม่อยากมีเมียเลย!!

หญิงสาวคิดพลันกระตุกยิ้มจางๆ เมื่อหวนนึกถึงคำชมมากมายที่เหล่าเพื่อนๆ ของยายต่างพร้อมใจตั้งฉายาให้เธอว่า 'ยัยตัวแสบ'

เจ้าเล่ห์สุดๆ

ดื้อมาก ซนมาก

โอ้ย~ยายชื่น หลานเธอมันน่าตีจริงๆ

นั่นคืออดีตที่น่าจดจำจนทำให้ยายปวดหัว ร้องหายาพาราวันละหลายเม็ด บอกแล้วไงว่าหลานยายชื่นธรรมดาที่ไหน หญิงสาวคิดในใจ ก่อนจะพูดพึมพำเบาๆ ว่า

อิพี่พัทธ...

เตรียมตัวไว้ได้เลย

เดี๋ยวหลานยายชื่นคนนี้....

จะไปสร้างความบรรเทิงให้เอง!!