ไม่อยากแต่งงาน

"ไม่เอา..."

"หนูยังไม่อยากแต่งงาน"

ยาหยีส่ายหน้าปฏิเสธไปมา เมื่อถูกยายชื่นชีวาบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระตือรือล้นว่ามีคนสนใจ และอยากมาสู่ขอให้กับหลานชายที่เพิ่งเรียบจบจากเมืองนอกมา

"หลานเพื่อนยายเอง"

คุณยายชื่นชีวาที่อยากให้หลานสาวเป็นฝั่งเป็นฝาใจจะขาด ยังคงไม่ลดละความพยายาม หยิบเอารูปถ่ายที่ได้จากเพื่อนสนิทยื่นให้คนที่หน้าหงิกดู แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ ทำให้ความอดทนของยายชื่นขาดผึง รอยยิ้มใจดีบัดนี้ได้มลายหายวับไปกับตา เหลือเพียงความโมโห อยากจับหลานมาฟาดก้นที่ดื้อด้านไม่ยอมฟัง

"หนูไม่รู้จักนี่"

คนตัวเล็กเริ่มเสียงอ่อนลง เมื่อเห็นแววตาของยายชื่นที่แสนใจดีเปลี่ยนไป เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ก่อนจะฝืนยิ้มสู้ยายที่ถลึงตามอง เวลายายทำหน้าดุแล้วสยองชวนนึกถึงอดีตของยายชื่นที่เป็นคุณครู ถือไม้ก้านยาวขู่หน้าประตูโรงเรียน ทุกคนให้ความเคารพยำเกรง ไม่มีใครกล้าหือด้วยสักคน

"ก็ทำความรู้จักสิ"

นั่นคือคำตอบที่ตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัดของยายชื่นที่ทำให้ยาหยีเถียงไม่ออก มันก็ใช่แต่อารมณ์คนไม่อยากรู้จักไง จะบังคับทำไม มันไม่ใช่เรื่อง

"พี่เขาชื่อพัทธ"

ยายชื่นพูดชื่อของหลายชายเพื่อนขึ้นมา หน้าตา บุคคลิกถือว่าดูดี มีหน้ามีตาทางสังคม เหมาะสมกับยัยหยีที่เธอตั้งใจเลี้ยงดูฟูมฟักมา กิริยา มารยาท การศึกษาถือเป็นหน้าตาของตระกูลทีเดียว

"นี่รูปพี่เขา"

มือเหี่ยวย่นหยิบรูปภาพหนึ่งใบที่เพิ่งได้มาจากเพื่อนสนิทส่งให้หลานสาวดู หวังว่าใบหน้าหล่อๆ ดูดี ต่างจากผู้ชายบ้านๆ แถวนี้จะทำให้หลานสาวเปลี่ยนใจ

"ก็งั้นๆ"

"สำอางเกิน

"ยายดูสิ พี่เขาผิวขาวกว่าหนูอีก"

หญิงสาวเอาหน้าของตัวเองปรียบเทียบกับรูปภาพให้ยายชื่นดู ไอ้ผู้ชายประเภทสำอาง ดูดีตั้งแต่หัวจรดปลายตีนไม่ใช่สเป็กของเธอเลย อย่างเธอต้องดูเข้มแข็ง ดุดัน ไม่เกรงใจใคร เหมาะกับมาช่วยเธอทำมาค้าขาย จะได้รวยๆ เฮงๆ

"พี่เขาดูแลตัวเองดี"

ยายชื่นช่วยแก้ต่างให้ การที่ยัยหยีผิวคล้ำกว่าเขา ก็เป็นเพราะไม่ใช่ผู้หญิงประเภทรักสวยรักงาม วันๆ เอาแต่แว้นมอเตอร์ไซค์ออกไปขายน้ำเต้าหู้สูตรโบราณ ที่พอเธอถามว่าไปเอาสูตรโบราณมาจากไหน คำตอบที่ได้ก็คือ...หนูคิดได้เมื่อวานนี้เอง แหม~ อะไรที่มันมีคำว่า 'โบราณ' ห้อยท้าย มันดูเหมือนมีค่ากว่าสูตรทั่วไปไง คำแก้ตัวของหลานสาวทำยายพูดไม่ออก ในเมื่ออยากทำ ก็ทำ ดังนั้นทุกวันนี้หลานตัวดีจึงเปิดธุรกิจน้ำเต้าหูชื่นชีวาที่ตลาดของยายซะเลย

"ดูแลตัวเองดี หรือว่าเป็นเกย์คะยาย"

"ยัยหยี!!"

"ก็จริงนี่ยาย"

หญิงสาวทำหน้างอ เธอพูดผิดตรงไหนกัน ดวงตาคู่สวยปรายมองไปยังรูปถ่ายอีกครั้ง ซึ่งจากการประเมินเบื้องต้นด้วยสายตา มีสิทธ์เป็นเกย์ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์

"พี่เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ"

"อย่าไปพูดมั่วซั่วเข้าใจไหม!!"

ยายชื่นชีวาจิ้มไปที่ปากของหลานสาวเพื่อเตือน หลานคนนี้ช่างไม่ได้ดั่งใจ มีหน้าตาน่ารัก สดใส แต่ไม่รู้จักแต่งแต้มให้น่ามอง หน้านี้คือธรรมชาติล้วนๆ เลย สดยิ่งกว่าปลา ก็หน้าของยาหยีหลานสาวเจ้าของตลาดสด 'ชื่นชีวา' ที่ปล่อยแผงให้เช่าจนร่ำรวย

"หยีไม่สงสารยายรึไง"

"สงสารอะไร ยายออกจะรวย"

หลานสาวตัวดีพูดไปตามความจริง ยายชื่นชีวามีที่นานับไม่ถ้วน มีเงินนับไม่หมด แถมยังมีทองแท่งซุกไว้เต็มกระเป๋า แล้วยังมีอะไรที่ทำให้เธอต้องสงสาร แถมช่วงนี้ยายก็ว่าง ไม่มีอะไรทำ ก็เลยมานั่งจับผิดเรื่องเธอไม่มีแฟนไง

"ก็คนเขาพูด..."

ยายชื่นเริ่มดึงดราม่า หยิบผ้าเช็ดหน้ามากำไว้ในมือ เผื่อถึงจุดที่ต้องเค้นน้ำตา เธอจะได้เอามาซับทัน เพราะหลานสาวของเธอนั้นถึงดูแข็งนอก แต่อ่อนใน นิสัยขี้สงสารคือจุดอ่อนที่เธอพร้อมจะขยี้ เธอมีวิธี และคิดว่าต้องได้ผลด้วย

"ยายอายเขา"

ยายชื่นพูดดึงดราม่า ก่อนจะแสร้งถอนหายใจออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายคิดว่าเธอคิดมากจริงๆ สีหน้าที่ดูอัดอั้นตันใจของยายชื่นทำให้ยาหยีแอบรู้สึกผิดที่ทำให้ยายต้องมาตกเป็นขี้ปากของคนพูดมากแถวนี้

"เดี๋ยวถึงเวลาหนูก็มีเองนั่นล่ะ"

"เมื่อปีก่อนหยีก็พูดอย่างนี้"

ยายชื่นท้วงขึ้นมา

"ก็เนื้อคู่ยังไม่มา"

"ก็ยายกำลังหาเนื้อคู่ให้นี่ไง!!"

"...."

ใช่ค่ะ!!

ฉันไม่เคยเถียงชนะยายชื่นได้เลย บทสนทนาในวันนี้จบที่ "ยายแก่แล้ว ความสุขของยายคืออยากเห็นหยีเป็นฝั่งเป็นฝา มีสามีที่ดี มีครอบครัวที่น่ารัก หยีทำให้ยายได้ไหม" มันเป็นคำขอที่ฟังดูทำง่าย ถ้าหาก...มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่นี่อะไร ปุบปับจะให้แต่งงานเลย

แล้วไอ้หน้าขาวนั่น...

ทำไมถึงยอมตกลง ไม่มีหัวคิดรึไง!!

หญิงสาวสบถด่าคนที่ไม่รู้จักในใจ เขาช่างเป็นผู้ชายที่มีดีแค่หน้าตา แต่ไร้ซึ่งจุดยืนจริงๆ ผ่านไปห้าวัน ยายชื่นที่ดูอารมณ์ดีก็พูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ

"ยายไปดูหมอมา"

นั่นไง...

เดาผิดที่ไหน ยายชื่นนะยายชื่น

"เขาบอกว่าคนนี้คือเนื้อคู่หยี"

พูดไปก็ยิ้มไป แต่คนฟังนี่สิหัวจะปวดจริงๆ

"หยีไม่เชื่อ"

"แต่ยายเชื่อ"

"หมอดูคู่กับหมอเดา"

"ถ้าเดาถูก ยายก็ดีใจ!!"

นั่นไง...เถียงไม่เคยชนะยายชื่นสักที

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์~

"ยายหาฤกษ์ให้แล้วนะ"

คนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนไถหน้าจอโทรศัพท์ลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ ฤกษ์อะไร? ในเมื่อเธอยังไม่ได้ตอบตกลงด้วยซ้ำว่าจะแต่งงาน

"หยีจำไม่ได้รึไง"

"จำอะไร หยีจำไม่ได้เลย"

คนตัวเล็กทำหน้างง แต่คนแก่กลับยิ้มอารมณ์ดี ยายชื่นทิ้งตัวลงนั่งข้างหลานสาวที่เหมือนจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป

"เมื่อวานหยีเมาใช่ไหม"

"อื้อ!!"

หญิงสาวพยักหน้า เมื่อวานเธอไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นในร้านเหล้าที่ทำเป็นผับกึ่งร้านอาหาร บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความสนุกสนาน นานๆ ได้เจอกันครบทีมก็เลยจัดเต็มนิดหนึ่ง

"พอหยีกลับมา หยีก็โวยวายใหญ่เลย"

ยายชื่นเล่าไปพร้อมกับหยิบโทรศัพท์เปิดคลิปวิดีโอที่สั่งให้สาวใช้ช่วยถ่ายไว้ให้หลานสาวดูตอนสร่างเมา จะได้ไม่มาตู่เอาทีหลังว่ายายพูดเองเออเอง ซึ่งคนที่อยู่ในคลิปนั้นเป็นเธอจริง ไม่ใช่สแตนอินอย่างแน่นอน

"ยายชื่นจ๋าาาา~"

"หยีหิวน้ำจังงงงงง"

ในคลิปเธอทั้งกอดรัด ทั้งจุ๊บยายที่ตื่นมาดูแลเธอตอนเมา พร้อมกับยื่นน้ำเย็นให้เธอดื่ม สายตาคือเป็นห่วงสุดๆ พอเธอกินน้ำเสร็จก็เดินเซๆ ไปนั่งทรุดคอตกตรงขอบโซฟา เหมือนจะหลับ แต่ก็ไม่หลับ ผลุดลุก ผลุดนั่ง เห็นแล้วก็อนาถตัวเอง ไม่น่าดื่มจนสติหลุดเลยจริงๆ

"ยายจ๋าาา นี่ใคร"

เสียงเล็กๆ ยานๆ เอ่ยถามยายที่มานั่งข้างๆ

"พี่พัทธไง"

"พัทธไหนน้าาาา~"

คนเมาทำหน้ายู่คิด

"พี่พัทธหลานคุณย่าแขไง"

ยายตอบหลานสาวที่ร้อง 'อ๋อ' ขึ้นมาพร้อมกับหยิบรูปถ่ายในมือมาเพ่งมองแล้วเพ่งมองอีก

"หล่อดีเนอะยาย"

"จมูกโด้งงงง โด่ง"

"ถ้ามีแฟนหน้าตาอย่างนี้คนอิจฉาแน่เลย"

คนเมาพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่คนฟังนี่สิ!! ได้ทีรีบหันไปสั่งสาวใช้ว่าให้ซูมกล้องเข้ามาใกล้กว่าเดิม มุมปากเหี่ยวย่นกระตุกยิ้มจางๆ  ขณะมองใบหน้าของหลานสาวที่เมาแล้วพูดจาน่าฟังกว่าตอนมีสติเป็นไหนๆ

"หยีชอบพี่เขาเหรอ"

"อื้อ"

คนเมาพยักหน้าหงึกๆ

"อยากแต่งกับพี่เขาไหมล่ะ"

ยายชื่นถามคนเมา แววตาเป็นประกาย และคำตอบที่ได้ฟังก็ทำเอาคนที่ดูคลิปถึงกับสบถในใจว่า 'ฉิบ***' เธอมองหน้ายายชื่นสลับกับคลิปวิดีโอที่ถูกรีซ้ำไปมาตรงคำว่า "อยากแต่งค่ะ" อารมณ์ตอนนี้เหมือนเธอกำลังโดนลมพายุพัดหงายหลัง จะลุกก็ลุกไม่ขึ้น จะยืนก็ยืนไม่ได้ ใบหน้าสวยเริ่มซีดเมื่อได้ยินยายถามต่อว่า

"ไม่เปลี่ยนใจนะ"

"ไม่ค่ะ หยีชอบคนนี้ หยีจะเอาคนนี้"

อนิจจา...

นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไป!!