มื้อแรกของสองเรา

กลิ่นของน้ำหอมที่ไม่หอมทำเอาชายหนุ่มเวียนหัว ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะพาไปทานข้าวก่อน แต่ตอนนี้คงไม่ไหว ถ้าต้องเดินลงไปด้วยกลิ่นที่ไม่ไหวจะเคลียร์ ชายหนุ่มคิดขณะถอนหายใจเมื่อน้ำหอมแบรนด์นอกขวดละหลายพันของเขาถูกกลบด้วยกลิ่นฉุนๆ ของน้ำหอมยี่ห้ออะไรก็ไม่รู้ อารมณ์ตอนนี้บอกได้คำเดียวครับว่า 'เซงมาก' แถมก่อนออกมาย่ายังเอาแต่พูดย้ำว่า

"ให้ดูแลน้องดีๆ"

ไอ้ผมก็อยากทำตามที่ย่าบอกนะ แต่สภาพของว่าที่หลานสะใภ้ย่ามันไม่ได้จริงๆ พากรคิดพลันปรายหางตามองคนที่นั่งข้างๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเบาๆ อารมณ์ตอนนี้คือมันพูดไม่ออก บอกไม่ถูก เสื้อที่ใส่มาบอกตรงๆ ครับว่าไม่ผ่านอย่างแรง ผมไม่ได้อคตินะ แต่ย้ำว่าไม่ผ่านจริงๆ คิดยังไงถึงได้กล้าใส่เสื้อสีเขียวสะท้อนแสงมา พร้อมกับถือกระเป๋าสีแดงที่แดงแบบแดงจริงๆ แดงแบบไม่เผื่อใจให้ใครเลย 

ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า

แต่การแต่งหน้าคือ....

มันไม่ได้จริงๆ

ภาพจินตนาการความสวย น่ารัก สมวัย ตามคำพูดของย่ามลายหายไปสิ้น เมื่อเขาได้เจอน้องตัวจริง เสียงจริง ที่นั่งพูดเป็นต่อยหอยเลย แล้วไหนย่าบอกกับเขาว่า...

"น้องน่ารัก"

"น้องเรียบร้อย"

"พัทธต้องชอบ ย่ามั่นใจ

วินาทีนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วจริงว่าๆ ย่าไปเอาความมั่นใจมาจากไหนที่คิดว่าเขาจะชอบผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ ที่ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดให้เขาใจเต้นแรงได้เลย สักนิดก็ไม่เลย ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาพยายามเก็บอารมณ์ ทุกอย่างมันดูผิดที่ ผิดทาง เขาไม่น่าไปเชื่อลมปากของย่าจริงๆ จะให้ปฏิเสธตอนนี้ก็คงไม่ทัน เพราะย่าได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว 

หากเขายกเลิกงานแต่ง...

ได้โดนย่าด่าหูชาแน่ๆ

พากรคิดพลันทำหน้าสยอง เวลาย่าโกรธ ใครก็ห้ามไม่อยู่ ขนาดพ่อเขาที่เป็นถึงประธานบริษัทยังต้องยอมก้มหัวให้ แค่ย่าใช้สายตามองจิกนิดเดียว ย้ำว่าแค่นิดเดียวจริงๆ ทุกคนก็นั่งเงียบเป็นเป่าสาก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เพราะต่างคนต่างรู้ดีว่าใครคือผู้มีอำนาจสูงที่สุดในตระกูล 'คณาวุฒิกร' 

พอคิดมาถึงตรงนี้...

ตำแหน่งหลานรักเช่นเขา

ก็ยังยากที่จะต่อกรจริงๆ

ถึงว่าที่ 'ภรรยา' ที่ย่าหามาให้จะไม่ถูกใจ แต่เขาก็รับปากไปแล้วว่าจะแต่งงาน ดังนั้นก็คงต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อคิดไปไกลถึงข่าวซุบซิบที่จะตามมาหากเขายกเลิกงานแต่ง รับรองได้ว่าจะต้องมีผลกระทบกับหุ้นของบริษัทอย่างแน่นอน ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว ก็คงต้องทำใจและปล่อยเลยตามเลย ​​​​​​คนนั่งอยากพูดอะไรก็พูดไป ส่วนเขาก็ว่าจะตรงกลับบ้านเลย 

แต่ แต่ แต่....

อยู่ๆ คนที่นั่งข้างๆ ก็พูดขึ้นมาว่า

"พี่พัทธคะ หยีหิว"

"อีกแป๊บเดียวก็ถึงแล้วครับ"

พากรพยายามเลี่ยง และนั่นยิ่งทำให้คนที่แสร้งทำหน้างอเดินหน้าทำตามแผนการต่อไป อุตส่าห์ได้เจอกันแล้วทั้งที เธอก็ควรใช้โอกาสนี้สร้างความประทับใจ เอาแบบฝังรากลึกได้ยิ่งดี 

"แต่หยีอยากกินตอนนี้" 

คนตัวเล็กแสดงความต้องการออกไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าลำบากใจ อย่างนี้ยิ่งเข้าทางเธอเลย เอาให้มันจบๆ ไป จะได้ยกเลิกงานแต่งบ้าๆ ที่เธอไม่ต้องการ

​​"แต่พี่ว่าไปกินที่บ้านก็ได้"

พากรพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ 

"แต่นี่มันบ่ายสองแล้วนะคะ"

หญิงสาวพูดเสียงอ่อน พร้อมกับแสร้งทำทีเหมือนหิวมากด้วยการยกมือขึ้นลูบท้องป้อยๆ ระหว่างที่กำลังลังเล สายเรียกเข้าของย่าก็ดัง หากมองผ่านไม่รับก็คงไม่ได้ เพราะย่าเกลียดเวลาที่ติดต่อเขาไม่ได้ที่สุด!!

"ครับย่า"

"ถึงไหนแล้วตาพัทธ"

"อีกครึ่งชั่วโมงน่าจะถึงครับ"

"แล้วน้องเป็นไงบ้าง"

คำถามของย่าทำคนฟังสะอึกไป เขาควรตอบไปตามจริงไหม หรือควรพูดรักษาน้ำใจคนนั่งข้างๆ ดี คำว่า 'สุภาพบุรุษ' ผุดขึ้นในใจ เอาวะ!! โกหกไปก่อนแล้วกัน

"ก็...โอเคครับ"

กว่าคำว่า 'โอเค' จะหลุดออกมาได้ก็ทำเอาคนที่รอฟังลุ้นแทบแย่ หลานของเธอหน้าตาดี มีรูปลักษณ์ดึงดูดสายตา เธอมั่นใจว่าหลานสาวของเพื่อนต้องถูกตาต้องใจ เดี๋ยวอยู่กันไปก็รักกันเอง

"ถ้าพัทธโอเค ย่าก็ดีใจ"

"ครับ"

"แล้วกินอะไรกันหรือยัง"

"ยังครับ ว่าจะตรงกลับเลย"

คำตอบของพากรทำผู้เป็นย่าขัดใจ 

"ทำไมไม่พาน้องไปหาอะไรกิน ไหนเอาโทรศัพท์ให้ย่าคุยหน่อยสิ"

"แต่ว่า..."

"ไม่ต้องแต่!!"

น้ำเสียงดุดันของย่าทำให้พากรต้องยื่นโทรศัพท์ให้คนที่นั่งข้างๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้

"ให้หยีคุยเหรอคะ"

"ครับ ย่าอยากคุยด้วย"

ใช่ครับ!! พอผมยื่นโทรศัพท์ให้ปุ๊บ ผมก็รู้ชะตากรรมของตัวเองปั๊บ 

"คุณย่าบอกให้พี่พัทธพาไปกินข้าวค่ะ"

ถึงไม่บอก ผมก็พอเดาออก ชายหนุ่มลอบถอนหายใจก่อนจะตอบไปว่า 'ครับ' ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ถึงจะไม่อยากไป เขาก็ต้องทำตามคำสั่งของย่าอยู่ดี ไม่งั้นโดนเตะออกจากกองมรดกแน่!! 

"หยีอยากกินอะไร บอกพี่ได้นะ"

"กินอะไรก็ได้ใช่ไหมคะ"

"ครับ!!"

เมื่อโดนถามว่า 'อยากกินอะไร' เธอก็ไม่ปล่อยโอกาสดีๆ ให้หลุดมือ เข้าทำนองรบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง เพราะข้อมูลที่มีอยู่ในหัวนั้นบอกเลยว่าแน่น ก็เลยจัดการเลือกร้านที่คิดว่า สวย หรู ดูแพง ให้เหมาะสมกับฐานะทางการเงินของว่าที่สามีซะเลย เห็นว่ารีวิวดี รีวิวแน่น เน้นหนักไปที่อาหารแพงได้โล่ อุตส่าห์ได้ไปกินข้าวด้วยกันทั้งที...ก็ต้องจัดร้านอย่างนี้สิถึงคู่ควร!!

"ไปร้านนี้นะครับ"

"ค่ะ หยีอยากไป"

หญิงสาวพูดยิ้มๆ นัยต์ตาสดใส ในเมื่อมันเป็นอาหารมื้อแรกของสองเรา ​​​​​​​​​​​ว่าที่ภรรยาแสนดีคนนี้ จะทำให้พี่พัทธประทับใจ

ถึงขนาดที่ว่า...

กินข้าวไม่ลงทีเดียว!!