น้ำหอมของเธอ

แสงแดดของเที่ยงวันทำเอาคนที่เลือกเดินทางด้วยรถทัวร์แทบละลาย แอร์ในรถมีไว้ทำไม ถ้ามันจะเป่าลมร้อนให้คนนั่งเหงื่อแตกเหงื่อแตน สุดท้ายคนที่เลือกนั่งชิดมุมในทนไม่ไหว ยื่นมือเรียวออกไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมพัดเข้ามา

"โอ้ย!! ค่อยเย็นขึ้นหน่อย"

หญิงสาวพูดพลางยื่นหน้าออกไปรับลม ผมเผ้าที่เธอจัดทรงไว้อย่างดีก็ปลิวตามแรงลมที่ไม่อ่อนโยน บางจังหวะที่รถทัวร์ขับเร็ว ลมก็ปะทะเข้าเบ้าหน้าของเธอเต็มๆ ทั้งฝุ่น ทั้งควัน นี่มันรถหวานเย็นในตำนานอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

สิบสองชั่วโมงผ่านไป~

ในที่สุด....

ก็ถึงที่หมายสักที!!

ท่ามกลางผู้คนมากมายในสถานีขนส่ง รถทัวร์ที่ต้นทางมาจากจังหวัดหนึ่งในภาคอีสานก็ค่อยๆ ขับเข้ามาจอดเทียบที่ช่องหมายเลขห้า พนักงานในรถตะโกนขึ้นว่า 'ถึงแล้ว' พร้อมกับแจกผ้าเย็นไปด้วย เมื่อผ้าเย็นถึงมือผู้โดยสารครบทุกคน พนักงานก็เดินไปเปิดประตู คนเริ่มทยอยเดินลงมา มีผู้ชาย ผู้หญิงสลับกันไป ซึ่งสีหน้าของคนส่วนใหญ่จะดูอิดโรยเพราะความเหนื่อยล้าที่ต้องนั่งรถยาวนาน

แต่....

จะมีอยู่คนหนึ่งในรถที่เดินลงมาด้วยสีหน้าสดชื่น สดใส แทบไม่มีความเหนื่อยล้าให้เห็นในแววตา ท่วงท่าการเดินของเธอเต็มไปด้วยความสง่างาม มั่นอกมั่นใจ ตอนนี้เธอรับรู้ได้ว่ากำลังโดนทุกคนในสถานีจับจ้องเป็นตาเดียว

ฉันคิดถูกจริงๆ ที่ใส่สีเขียวมา...

หญิงสาวคิดในใจขณะเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ที่ทอแสงแดดร้อนแรง เสื้อสีเขียวเหนี่ยวทรัพย์ เหนี่ยวใจของเธอดูดแสงและสะท้อนออกมาจนเด่นสะดุดตา ยิ่งจับมาคู่กับกระเป๋าเดินทางสีแดงคือสุดปัง!!

"น่าจะมารอแล้วมั้ง"

หญิงสาวพูดขณะก้มมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงสี่สิบห้านาที เธอลากกระเป๋าเดินทางสีแดง แดงแบบแดงจริงๆ แดงแบบสะกดจิต สะกดใจให้ทุกคนที่เธอเดินผ่านต้องหันมามอง

เพราะแบตหมด...

และไม่ได้เอาเพาเวอร์แบงค์มา

ประโยคสุดท้ายที่คุยกับยายชื่นคือ

"เดี๋ยวพี่พัทธจะเป็นคนไปรับหยีนะ"

ยายชื่นบอกว่าย่าแขไขสั่งให้หลานชายมารับเธอที่สถานีขนส่ง อย่างนี้ก็คงต้องยิ่งพิถิพิถันในการแต่งตัว เธอรีบลากกระเป๋าเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิง ล้วงหยิบเอาเศษเหรียญในกระเป๋ากางเกงมานับจนครบห้าบาท ก่อนจะส่งยื่นให้พนักงานเฝ้าหน้าห้องน้ำที่มองเธอตาแป๋ว

"สวยใช่ไหม"

เสียงหวานถามพร้อมรอยยิ้ม พนักงานเฝ้าหน้าห้องน้ำไม่ได้ตอบอะไร แต่เท่าที่ดูจากการถอนหายใจ โอเค!! ลุคส์นี้ผ่านร้อยเปอร์เซ็นต์

ปัดแก้มนิด

เติมปากหน่อย

อุ้ย!! มันดูดีเกินไป

งั้นตบแป้งให้หนาๆ เลยแล้วกัน!!

เมื่อแต่งเติมความสวยงามให้กับใบหน้าจนพอใจ ยาหยีก็จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอีกนิด โอเค!! พร้อมมาก เรียวปากสวยเป็นรูปกระจับพึมพำ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ท่ามกลางความแออัดวุ่นวาย หญิงสาวก็อาศัยความตัวเล็กแทรกผ่านคนนั้นที คนนี้ทีเพราะเธอต้องการไปยังจุดที่ได้นัดหมายไว้ สายตาของเธอสอดส่ายมองหาคนที่จะมารับ

"อยู่ไหนเนี่ย"

จังหวะที่หญิงสาวพึมพำสายตาของหญิงสาวก็ปะทะเข้ากับใครบางคนที่แต่งตัวมาไม่เข้าพวกกับสถานที่แห่งนี้เลย ถึงจะเห็นแค่แผ่นหลังแต่ก็มั่นใจมากว่าต้องใช่ ต้องใช่แน่ๆ เพราะเสื้อผ้าที่ผู้ชายคนนี้ใส่มา ออร่ามันเปล่งประกายบอกว่าไม่ใช่ตัวละร้อยเก้าสิบเก้าบาทอย่างแน่นอน

"พี่พัทธรึเปล่าคะ"

หญิงสาวตรงเข้าไปสะกิดที่ข้างหลังคนที่ชะเง้อคอมองซ้ายขวา บางจังหวะที่เห็นใบหน้า ยาหยีก็ยิ่งมั่นใจว่าใช่ว่าที่เจ้าบ่าวไร้สมอง ไม่มีจุดยืนของเธอแน่ๆ

"หน้าเหมือนในรูปเลย"

เสียงหวานพูดพร้อมรอยยิ้มกว้าง ขณะเดียวกันเธอก็ใช้สายตาประเมินว่าที่เจ้าบ่าวไปด้วย หล่อไหม ก็หล่ออยู่ ดูดีกว่าในรูปประมาณสองเท่าได้ ไล่สายตาจากใบหน้าลงมาจับจ้องที่เสื้อผ้า และรองเท้าหนังขัดเงาวับ ก็ได้แต่ถอนหายใจ

นี่มันพวกไฮโซ

เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อชัดๆ เลย!!

สองคนยืนมองหน้ากัน ถึงพากรจะไม่เคยเห็นหน้าของว่าที่ภรรยาที่ย่าเลือกให้มาก่อน แต่คำชมมากมายของย่าก็ทำให้เขาจินตนาการว่าต้อง 'น่ารัก' อย่างที่ย่าบอกเอาไว้แน่ๆ ย่าบอกเขาว่า...

น้องตัวเล็กๆ ผมยาวๆ

น่ารักดูสดใส สมวัย

ย่าคิดว่าพัทธต้องชอบ!!

คำพูดของย่าในวันนั้น กับสิ่งที่เจอในวันนี้บอกตรงๆ ครับว่า 'เกินจริง' ตัวเล็กไหม ก็ตัวเล็กอยู่ แต่ไอ้คำที่ว่า 'น่ารัก' เนี่ย ย่าครับ ย่าเอาอะไรมาน่ารักก่อน หน้าน้องเทามาก เดาว่าคงใช้แป้งผิดเบอร์ แล้วสีลิปสติกคือ....ไม่ไหวจะเคลียร์

สมวัย...

เอาอะไรมาสมวัย

แต่งตัว แต่งหน้า

ยังกับป้าอายุห้าสิบ!!

พากรยิ้มแหยๆ เมื่ออีกฝ่ายพูดเจื้อยแจ้วว่า "หยีตั้งใจแต่งตัวมาให้พี่พัทธประทับใจ" คำว่า 'ประทับใจ' ของเธอกับของเขามันคงแปลคนละความหมาย เพราะตอนนี้เธอทำผมอาย อายมากอายสุดๆ อายจนต้องเดินให้ห่าง เพราะสายตาของคนในสถานีที่มองมา ราวกับอยากถามว่า...

นี่เมียมึงใช่ไหม!!

ตอนอยู่ที่สถานีไม่ได้อยู่ใกล้

แต่พอเข้ามานั่งในรถด้วยกันเท่านั้นล่ะครับ ผมถึงรู้สึกได้ถึงกลิ่นแปลกๆ บางอย่าง จะบอกว่าเหม็นไหม ก็นะ...พูดได้ไม่เต็มปาก มันเป็นกลิ่นที่ออกไปทางฉุนๆ ชวนให้รู้สึกเวียนหัวยังไงพิกล พูดตรงๆ เป็นกลิ่นที่ไม่ชอบอย่างแรง

"พี่พัทธเป็นอะไรคะ"

ยาหยีถามเมื่อเห็นชายหนุ่มทำท่าเหมือนกำลังมองหาบางอย่าง

"พอดีพี่ได้กลิ่นแปลกๆ น่ะครับ"

พากรตอบไปตามตรง ขณะมองหาต้นตอของกลิ่นที่อบอวลในรถ

"อ๋ออออออออ"

หญิงสาวทำเสียงสูงในลำคอ ก่อนจะหยิบเอาบางอย่างที่เธอพกไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมาชูให้เขาดูพร้อมกับพูดด้วยเสียงสดใสว่า

"สงสัยจะเป็นน้ำหอมของหยี"

อะไรนะ....

น้ำหอมเหรอ

มันใช่น้ำหอมจริงๆ เหรอ??

ชายหนุ่มได้แต่ถามตัวเองในใจ เมื่อมองไปยังขวดสเปรย์เล็กๆ ที่มีน้ำสีเหลืองอ่อนบรรจุในนั้น เขายิ้มฝืนๆ ให้กับคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร และใช่ครับ!!  ผมห้ามเธอไม่ทัน เพราะอยู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาว่า "หอมใช่ไหม" รอยยิ้มของเธอดูไม่น่าไว้ใจ แล้วเพียงแค่ชั่วพริบตา น้ำหอมขวดนั้นก็ฉีดเข้ามาที่เสื้อของผมเต็มๆ

อนิจจา...

หมดคำจะพูดจริงๆ