ถ้าจะเปรียบความรักของเธอก็เหมือนกับการนั่งดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่ใครต่อใครเขาเปรียบเปรยกันมานักต่อนัก ความรักที่ถูกล่อลวงด้วยแสงสว่างคิดว่ามันจะให้ความอบอุ่น ทว่ากลับแผดเผาตัวเองให้ต้องมอดไหม้ลงไป หากแต่แมลงเม่าสมองมันไม่ได้ซับซ้อน มันก็แค่สับสนคิดว่าแสงไฟคือแสงดวงจันทร์ที่เป็นตัวนำทางในการเดินทาง ผิดกับเธอ ที่รู้ว่าเขาคือ ‘ไฟ’ พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างแต่ก็ยอมที่จะกระโจนเข้าไปหามัน…ช่างโง่สิ้นดี01.30น. ภายในห้องนอนอันแสนเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีนวลจางที่หัวเตียงให้แสงสว่างเพียงรำไร ร่างแบบบางของบัวชมพูนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงใครบางคนที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองเธอเลย… “ธันจะกลับเลยเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางขยับตัวขึ้นพิงที่หัวเตียงแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดที่หน้าอก แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะเป็นไปในรูปแบบใดแต่ก็เลือกที่จะพูดบางอย่างเพื่อรั้งเขาไว้อีกสักครั้ง “ดึกแล้ว นอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้” “…” คนถูกถามยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม ธันเดอร์ ไม่คิดจะหันไปใ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-15 อ่านเพิ่มเติม