LOGINหลายวันต่อมา…
@มหา’ลัย…
“นี่แตงโมปั่นของนิ” บัวชมพูวางแก้วน้ำผลไม้ไว้ตรงหน้าเพื่อนพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่นิลาไม่ได้ให้ความสนใจกับน้ำผลไม้ที่ตัวเองฝากบัวชมพูให้ซื้อมาให้เลยสักนิด
บัวชมพูนั่งมองเพื่อนที่กำลังรัวนิ้วลงหน้าจอไปก็หัวเราะคิกคักไป ไม่รู้ว่านิลาคุยกับใครอยู่แต่ก็พอจะเดาได้ว่าอาจจะเป็นใครคนใดคนหนึ่งที่เข้ามาจีบ นิลาเป็นคนบริหารเสน่ห์เก่งจึงไม่แปลกที่จะมีคนคุยหลายคน แต่คนที่อยู่ในใจนิลานั้นมีเพียงคนเดียวก็คือ ‘ดีน’
“คุยกับใครน่ะ” บัวชมพูเท้าคางถามนิลาแล้วอมยิ้มตาม “ดูท่าคนนี้จะถูกใจนะ”
“ถูกใจสิ แต่ก็ถูกใจไม่เท่าดีนหรอก” นิลาเงยหน้าขึ้นมาแล้วสั่นไหล่เล็กน้อย “คุยเล่นๆนะ”
“จ้า แม่คนเสน่ห์แรง”
“แน่นอนอยู่แล้ว นี่นิลาเพื่อนเธอนะ”
“หึ!” บัวชมพูหัวเราะชอบใจ เธอชื่นชมในความมั่นใจในตัวเองของเพื่อนจนบางครั้งเธอก็อยากจะมีความมั่นใจเหมือนนิลาบาง แต่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นลูกคุณหนูหรือมีอะไรดีเหมือนเพื่อนเลย ที่เห็นจะมีดีสุดในตัวเธออย่างมากก็แค่เป็นคนเรียนเก่ง
“นี่ เย็นนี้เธอไปกับฉันหน่อยสิ” จู่ๆคนที่กำลังหัวเราะคิกคักกับหน้าจอก็หันมาบอกกับเธอ
“ไปไหนเหรอ?”
“ฉันมีนัดกับผู้ชาย แต่ไม่อยากไปคนเดียว”
“ไม่ดีมั้ง บัวจะไปเป็นก้างเอาน่ะสิ” บัวชมพูสั่นศีรษะไม่เอาด้วยทันที นึกไปถึงเมื่อก่อนตอนที่นิลาชอบลากเธอไปเป็นไม้กันหมาบ่อยๆแล้วผู้ชายพวกนั้นมองเธอเหมือนอยากจะกินหัวก็เลยไม่อยากจะไปอีก
“ไม่ได้ ต้องไป” ทว่านิลาก็คือนิลา ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้
พอดูท่าว่าบัวชมพูจะไม่ให้ความร่วมมือด้วยนิลาก็ใช้มุกเดิมๆ ร่างระหงเดินอ้อมมานั่งข้างเพื่อนแล้วกระแซะเข้ากอดพร้อมทำตาปริบๆ
“เธอจะปล่อยให้ฉันไปอยู่กับผู้ชายสองต่อสองเหรอ?”
“…”
“ไม่เป็นห่วงฉันหรือไง?”
บัวชมพูถอนหายใจลากยาวอีกตามเคย ที่นิกรบอกว่าอะไรไม่ควรตามใจก็อย่าไปตามใจเธอจะทำแบบนั้นได้อย่างไรในเมื่อนิลารู้จุดอ่อนของเธอขนาดนี้
“นัดกันไว้ที่ไหน?”
“ที่ห้างใกล้ๆมอเรานี่เอง” น้ำเสียงนิลาสดใสขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าบัวชมพูไม่ขัดใจ
“มันก็ไม่ได้อันตรายอะไรนี่ แค่กินข้าวดูหนังใช่ไหม”
“มันก็ใช่ แต่ว่าคนนี้ฉันต้องเว้นระยะห่างสักหน่อย กลัวดีนรู้เข้าแล้วจะไม่สบายใจน่ะ”
มาถึงตรงนี้เองที่บัวชมพูรู้สึกตงิดใจขึ้นมาแปลกๆ แสดงว่าผู้ชายที่นิลานัดเดทด้วยเธอกับดีนอาจจะรู้จัก
“ใคร?”
“…” คนถูกถามยกยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนยังไม่อยากจะบอก แต่พอถูกสายตาคาดคั้นของบัวชมพูจ้องมองมากๆเข้าสุดท้ายก็จำต้องพูดออกมา
“เธอจำผู้ชายที่เข้ามาดักหน้าฉันในผับวันนั้นได้ไหม?”
“…”
“คนที่ว่าไม่ถูกกับดีนน่ะ”
บัวชมพูรู้สึกลำคอแห้งผากเมื่อได้ยินในสิ่งที่เพื่อนบอก พยายามไม่ออกอาการตื่นตระหนกให้มากแต่ฝ่ามือน้อยๆก็เกิดจะชื้นเหงื่อขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ละ แล้วนิยังจะคุยกับเขาอีกเหรอถ้ารู้ว่าจะมีปัญหากับดีน”
“ฉันก็คุยไปอย่างนั้นแหละ เขาก็หล่อดี” นิลาพูดไปอย่างไม่ได้คิดมากอะไร คนที่เห็นจะคิดไปไกลก็คงจะเป็นบัวชมพูเอง
“อีกอย่างนะ ฉันก็อยากยั่วโมโหดีนด้วยแหละ ชิ! รู้ก็รู้ว่าฉันคิดอะไรด้วยยังจะเล่นตัวเป็นแค่เพื่อนอยู่ได้”
“นิ!”
“ก็มันจริงนี่ บางทีดีนก็ดูจะสนใจเธอมากกว่าฉันอีก ถ้าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันมานานคงคิดว่าดีนมีใจให้เธอไปแล้ว”
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า”
“ไม่รู้ล่ะ เธอต้องไปกับฉันด้วยเย็นนี้ เข้างานช้าหน่อยก็ได้พ่อฉันไม่ตัดเงินเธอหรอก”
“แต่…”
“ได้เวลาแล้ว ฉันไปเรียนก่อนนะ”
“เดี๋ยวสินิ”
บัวชมพูถึงกับกุมขมับตัวเองเมื่อพยายามจะรั้งเพื่อนไว้ให้คุยกันก่อน ทว่านิลาก็ไม่ยอมฟังอะไรอยู่ดี เผลอแค่แป๊บเดียวร่างสวยของเพื่อนก็เดินตัวปลิวเข้าตึกคณะไปอย่างไม่ให้ความสนใจเธออีก
นิลาก็เป็นเสียแบบนี้ เคยสนใจที่ไหนว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม…
ตอนเย็น…
วันนี้เป็นวันที่บัวชมพูไม่อยากให้มีตอนเย็นเลย เพราะรู้ว่าจะต้องถูกเพื่อนบังคับให้มาด้วยกันเธอจึงหาเหตุผลที่จะเลี่ยงแต่พอพูดไปแล้วสุดท้ายนิลาก็ไม่ยอมอยู่ดี
ส่งผลให้ตอนนี้เธอต้องมายืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆนิลา ในขณะที่ธันเดอร์ก็มองมายังเธอด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่พอใจเหมือนกัน
“พอดีว่าเพื่อนฉันจะมาเดินซื้อของน่ะ ก็เลยมาพร้อมกัน” นิลาบอกกับคนตัวสูงตรงหน้าด้วยท่าทางสบายๆประหนึ่งว่าตัวเองไม่ได้จะเอาเพื่อนมาเป็นไม้กันหมา
ยังดีหน่อยที่ก่อนมาเธอกับนิลาตกลงกันว่าบัวชมพูจะไม่เข้าไปนั่งทานข้าวด้วย แต่จะแยกไปเดินเล่นแล้วเวลากลับค่อยกลับพร้อมกัน กว่าจะตกลงกันได้ก็ใช้เวลาอยู่นานโข
“เธออยากกินอะไร?” ธันเดอร์ไม่ได้สนใจว่าบัวชมพูจะมาทำอะไร แต่เขากลับหันไปถามนิลาพร้อมรอยยิ้มและท่าทางที่เปลี่ยนไป
บัวชมพูเห็นว่าจังหวะนี้กำลังเหมาะจึงผละตัวออกจากเพื่อน แล้วขอปลีกตัวออกจากตรงนั้นทันที
“เดี๋ยวบัวเดินซื้อของก่อนนะ มีอะไรก็โทรมา”
“อืม”
เธอไม่ได้เดินไปไหนไกล ยังคงอยู่แถวบริเวณนั้นที่สามารถมองไปเห็นคนทั้งสองได้ แม้จะไม่ได้ยินว่านิลากับธันเดอร์คุยอะไรกันแต่ก็พอจะเห็นสีหน้าท่าทางที่อีกคนดูจะพออกพอใจที่ได้อยู่กับเพื่อนเธอสองคน
แล้วหัวใจเธอก็ยิ่งหน่วงเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นว่านิลาเดินเข้าไปควงแขนของธันเดอร์ ทั้งสองเหมือนจะคุยกันถูกคอเพราะดูจากการยิ้มแย้มและการหัวเราะของนิลาแล้วบ่งบอกว่าธันเดอร์เป็นผู้ชายที่ผ่านมาตรฐานที่ตั้งไว้แน่นอน
ก็ถ้าไม่ผ่านป่านนี้นิลาคงเทเขาไว้กลางทางเหมือนคนอื่นไปแล้วแหละ…
2ชั่วโมงถัดมา…
ยำมาม่าที่บัวชมพูสั่งมานั่งกินฆ่าเวลาถูกเขี่ยแล้วเขี่ยอีกเพราะเธอไม่มีกระจิตกระใจที่จะกินมัน ภาพของสองคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอด ก็ได้แต่คิดว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทั้งที่เธออยากไปอยู่ตรงนั้นแท้ๆ
แต่จะทำยังไงได้ก็ในเมื่อธันเดอร์ไม่ได้รักเธอเหมือนที่เธอรักเขาเลยสักนิด ถ้าจะผิดก็คงผิดตั้งแต่แรกที่เธอรับข้อเสนอในความสัมพันธ์นี้กับเขาเอง
“บัว”
“…”
“บัว”
“…”
“บัวชมพู!”
“ห่ะ!”
คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกที่ข้างหู หันไปอีกทีก็พบว่าเป็นนิลากับธันเดอร์ที่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอคงจะคิดอะไรเพลินไปหน่อยจนไม่ทันสังเกต
“ใจลอยอะไรของเธอเนี่ย”
“โทษที บัวคิดอะไรเพลินๆน่ะ”
“เพลินเกินไปมั้ง”
“…” บัวชมพูได้แต่ยิ้มแห้งๆส่งให้เพื่อนก่อนจะปรายตามองไปที่ธันเดอร์แค่แวบเดียว
“ทานข้าวเสร็จแล้วเหรอ จะกลับเลยไหม” บัวชมพูผุดตัวขึ้นยืนเพราะคิดว่าเพื่อนอาจจะอยากกลับแล้ว แต่นิลากลับขยับเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของเธอ มันเป็นคำบอกเล่าที่เล่นเอาหัวใจบัวชมพูกระตุกวูบ
“คนนี้ถูกใจฉันมาก” พูดไปนิลาก็ยกยิ้มกรุ้มกริ่ม “กะว่าจะเก็บไว้คุยต่ออีกนิด”
บัวชมพูชำเลืองตาไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังของนิลาเล็กน้อย เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเองก็มองมาที่เธอพอดี
“แล้วนิจะกลับเลยไหม”
“ยังน่ะ พอดีว่าธันชวนดูหนังต่อ” ว่าพลางนิลาก็ถอยห่างจากเธอแล้วเข้าไปยกมือขึ้นคล้องที่แขนของธันเดอร์ ภาพที่เห็นตอนนี้มันใกล้กว่าที่เธอเห็นเมื่อสองชั่วโมงก่อนเสียอีก
ก็ใกล้เสียจนบัวชมพูต้องเบนสายตาไปวางไว้ตรงอื่นเพราะไม่อยากมอง…
“เธอกลับไปก่อนเลย น่าจะได้ดูรอบดึกกันน่ะ”
“อะ เอางั้นเหรอ?” กระท่อนกระแท่นเสียงของบัวชมพูเอ่ยถาม เห็นทีคนที่โดนเทครั้งนี้คงไม่ใช่ธันเดอร์เสียแล้วเพราะน่าจะเป็นเธอมากกว่าที่โดนเพื่อนเท แต่เธอจะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อหมดประโยชน์แล้วเธอก็คงต้องพาตัวเองกลับเอง เอาเข้าจริงมันก็ดีกว่าการที่เธอจะต้องยืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำไป ทำไมนิลาไม่โทรมาบอกให้เธอกลับไปก่อนตั้งแต่ทีแรกจะได้จบๆ เธอจะได้ไม่ต้องมาเห็นอะไรที่มันปวดใจแบบนี้ดัวย
“งั้นบัวไปก่อนนะ ดูหนังให้สนุก” บัวชมพูฝืนยกยิ้มหวานให้กับคนทั้งสองก่อนจะหันหลังเดินออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่หน้าอก
ทว่าพอเดินได้แค่สามก้าวดวงตาของเธอก็ดันไปประทะเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินดุ่มๆเข้ามาพอดี
“ดีน?”
“มาทำอะไรกัน?” พอเดินมาถึงดีนก็เอ่ยถามเสียงเข้ม นัยน์ตาดุดันไม่ได้มองเพื่อนผู้หญิงทั้งสองแต่กลับมองไปที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่
“มึงมายุ่งอะไรกับเพื่อนกู” ว่าพลางมือหนาก็กระชากนิลามาอยู่ข้างๆตัวเอง
“อย่าเสือกมายุ่งกับเพื่อนกู”
“ดีนใจเย็น” นิลาพยายามปรามแต่ก็ถูกดีนหันมามองดุใส่
“พวกเธอรู้จักมันเหรอถึงมากับมัน”
“คือ…”
“กลับ!” ไม่บอกเปล่าแต่ดีนยังคว้าข้อแขนของบัวชมพูอีกคน และก่อนที่จะเดินจากไปก็ยังไม่วายหันไปส่งสายตาเฉือดเฉือนให้กับธันเดอร์ที่ยืนยกยิ้มมุมปากกวนประสาทอยู่อีกครั้ง
ไม่มีใครรู้ว่าผู้ชายทั้งสองคิดอะไรอยู่ แต่เท่าที่บัวชมพูรู้ก็คือธันเดอร์ดูจะชอบอกชอบใจที่เห็นดีนหัวร้อนเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้…
ลานจอดรถ…
“นิกับบัวไปรู้จักกับมันได้ยังไง?” ดีนถามกับเพื่อนสองคนเสียงเข้ม สีหน้าของเขาดูโกรธจัดจนแม้แต่นิลาเองยังต้องรู้สึกร้อนๆหนาวๆ
“อย่าไปยุ่งกับมันอีก”
“…”
“เข้าใจที่เราพูดไหม?” ดีนถอนหายใจฮึดฮัดเมื่อเพื่อนสองคนเอาแต่เงียบ
“ทำไมต้องห้ามยุ่ง ดีนกับธันเดอร์มีเรื่องอะไรกัน”
“เรากับมันจะมีเรื่องอะไรก็ช่างเถอะนิ แต่มันต้องคิดไม่ดีแน่ที่เข้ามายุ่งกับพวกเธอ กลับกันได้แล้ว”
“ไม่ เราจะไปดูหนังต่อ” นิลากอดอกตัวเองอย่างคนเอาแต่ใจ “ดีนก็ไปดูกับเราสิ”
“เราไม่ว่างนิ”
“อะไรก็ไม่ว่างไม่ว่าง พอเรามากับคนอื่นจะมาโวยวายทำไม”
ดีนถึงกับยกมือขึ้นถูหน้าตัวเองแรงๆอย่างเหลืออด ถ้าจะถามว่าใครดื้อที่สุดก็คงไม่พ้นนิลา
“วันหน้าเราจะพามาดูเราสัญญา แต่วันนี้ต้องกลับก่อน”
“ไม่”
“นิ”
“บัวว่าวันนี้กลับก่อนดีกว่านะนิ” บัวชมพูพูดขึ้นบ้างเมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มจะมีปากเสียงกันไปใหญ่ ในขณะที่นิลาเองยังคงหน้าบูดหน้างอเพราะถูกขัดใจ
“ดีนพานิกลับเถอะ เดี๋ยวบัวขับรถนิตามไป”
“แล้วบัวไม่ทำงานเหรอ”
“ไม่ใช่ปัญหาหรอก ไปกันเถอะ” บัวชมพูพยายามส่งสายตาให้ดีนพานิลาไปขึ้นรถ เพราะหากว่าดีนยอมอ่อนลงให้นิลาสักนิดเดี๋ยวนิลาก็หายงอนเอง มันเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว สิ่งที่นิลาชอบก็คือให้ทุกคนเอาใจ
และมันก็เป็นไปตามที่เธอคาด แค่เพียงดีนคว้าเข้าจับมือของนิลาเพื่อจะพาเดินไปที่รถด้วยกันกุญแจรถของนิลาก็ถูกส่งต่อให้บัวชมพูทันที
“ก็แค่นี้ เถียงกันอยู่ได้”
ทั้งสามคนแยกย้ายกันขึ้นรถและขับออกไปแล้ว โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่ตลอด ยิ้มร้ายของธันเดอร์ผุดขึ้นมาบนใบหน้า ยิ่งดีนออกอาการหวงใครมากเท่าไหร่เขาก็จะพุ่งเป้าไปที่คนนั้นมากที่สุด ที่เขาว่ากันว่า อีกสิบปีแก้แค้นก็ยังไม่สาย เห็นท่าจะเป็นจริง…
หลายวันต่อมา…@มหา’ลัย… “นี่แตงโมปั่นของนิ” บัวชมพูวางแก้วน้ำผลไม้ไว้ตรงหน้าเพื่อนพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่นิลาไม่ได้ให้ความสนใจกับน้ำผลไม้ที่ตัวเองฝากบัวชมพูให้ซื้อมาให้เลยสักนิด บัวชมพูนั่งมองเพื่อนที่กำลังรัวนิ้วลงหน้าจอไปก็หัวเราะคิกคักไป ไม่รู้ว่านิลาคุยกับใครอยู่แต่ก็พอจะเดาได้ว่าอาจจะเป็นใครคนใดคนหนึ่งที่เข้ามาจีบ นิลาเป็นคนบริหารเสน่ห์เก่งจึงไม่แปลกที่จะมีคนคุยหลายคน แต่คนที่อยู่ในใจนิลานั้นมีเพียงคนเดียวก็คือ ‘ดีน’ “คุยกับใครน่ะ” บัวชมพูเท้าคางถามนิลาแล้วอมยิ้มตาม “ดูท่าคนนี้จะถูกใจนะ” “ถูกใจสิ แต่ก็ถูกใจไม่เท่าดีนหรอก” นิลาเงยหน้าขึ้นมาแล้วสั่นไหล่เล็กน้อย “คุยเล่นๆนะ” “จ้า แม่คนเสน่ห์แรง” “แน่นอนอยู่แล้ว นี่นิลาเพื่อนเธอนะ” “หึ!” บัวชมพูหัวเราะชอบใจ เธอชื่นชมในความมั่นใจในตัวเองของเพื่อนจนบางครั้งเธอก็อยากจะมีความมั่นใจเหมือนนิลาบาง แต่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นลูกคุณหนูหรือมีอะไรดีเหมือนเพื่อนเลย ที่เห็นจะมีดีสุดในตัวเธออย่างมากก็แค่เป็นคนเรียนเก่ง “นี่ เย็นนี้เธอไปกับฉันหน่อยสิ” จู่ๆคนที่กำลังหัวเราะคิกคักกับหน้าจอก็หันมาบอกกับเธอ “ไ
02.00น. “ไหวไหมนิ” บัวชมพูถามเพื่อนที่ยืนโงนเงนแทบจะเดินไม่ตรงทางด้วยความเป็นห่วง วันนี้นิลาสนุกและดื่มเยอะมากจนเมาไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ตอนนี้เธอต้องมายืนประคองเพื่อนไว้เพื่อรอให้รถดีนวนมารับ “ฉันไม่เป็นไร เมานิดหน่อย” ประกอบคำนิลาก็ยกมือขึ้นมาทำท่าจีบนิ้วนิดหน่อยที่ว่า แต่เสียงที่พูดออกมาช่างอ้อแอ้จนบัวชมพูถึงกับขำ “อืม นิดหน่อยก็นิดหน่อย” เธอไม่อยากจะเถียงกับคนเมา “เธอมีรถประจำมารับใช่ไหมบัว” “อืม ทำไมเหรอ?” “ดี ฉันอยากกลับกับดีนสองคนน่ะ” คนเมาเงยหน้าขึ้นมาทำเป็นอ้อนเธอด้วยการกะพริบตาปริบๆ “เธอก็รู้ใช่ไหม?” “รู้ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันกลับเองได้” บัวชมพูไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ปกติเธอก็กลับเองประจำอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่ง และยิ่งรู้ถึงจุดประสงค์ของเพื่อนแล้วด้วยเธอก็ยิ่งไม่เข้าไปขัด นิลาชอบดีนอันนี้เธอรู้ดี แต่ที่ยังยอมช่วยให้ธันเดอร์นั้นเข้ามาจีบเป็นเพราะเธอไม่อยากขัดใจเขา และอีกอย่างคือเธอยังไม่อยากถูกเขาสลัดทิ้งตอนนี้ด้วยจึงยอมตามใจทุกอย่าง รถคันหรูของดีนวกกลับมารับคนเมาแล้ว ร่างสูงของเขาเปิดประตูลงมาเพื่อช่วยนำนิลาเข้าไปไว้ในรถ เมื่อทุ
ผับxxx ค่ำคืนของวันศุกร์และวันเสาร์บัวชมพูมีหน้าที่เป็นนักร้องประจำผับที่พ่อของนิลาเป็นเจ้าของ เมื่อก่อนนั้นพี่ชายของเธอเป็นผู้จัดการอยู่ที่นี่ ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมีเหตุการณ์ยิงกันเกิดขึ้นและหลักฐานบางอย่างชี้ว่าพี่ชายของเธอเป็นผู้ก่อเหตุเจ้าตัวจึงได้หลบหนีหายไปและติดต่อไม่ได้อีกเลย บัวชมพูไม่เคยเชื่อว่าพี่ของเธอจะเป็นคนทำ แต่เพราะเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จึงไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้ อีกทั้งพยานที่อยู่ในตอนนั้นก็เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง คำให้การที่กลับไปกลับมาทำให้คดีนี้ยังคงคลุมเครืออยู่และพี่ชายของเธอก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ ยังดีหน่อยที่นิกรเจ้าของผับไม่ไล่เธอออกไปอีกคน เขาให้เธอได้ทำงานที่นี่ต่อเพราะเห็นใจและก็เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนกับนิลามานาน ทุกวันนี้เธอจึงตั้งใจทำงาน อะไรที่เธอพอจะช่วยได้ไม่ว่าหน้าที่ไหนเธอก็ทำหมดไม่เคยเกลี่ยง… “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างบัว นิลาเอาแต่ใจกับเราไหม” เสียงทุ้มของคนเป็นเจ้านายและเป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น นิกรยังมองเธอด้วยความเอ็นดูเสมอ เขารู้ว่าลูกสาวของตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจและเพื่อนไม่กี่คนที่จะทำให้นิลาถูกใจได้ก็มีแค่บัวช
@มหา’ลัย…ตึก!ตึก! วันแรกของการเปิดภาคเรียนไม่ได้ทำให้นักศึกษาสาวปีสามอย่างบัวชมพูตื่นเต้นเหมือนตอนที่เข้ามาเป็นน้องปีหนึ่ง แต่ที่รู้สึกแปลกไปกว่าสองปีก่อนนิดหน่อยก็คือการที่มีเพื่อนอีกคนมาคอยเดินอยู่ข้างๆนี่แหละ ปกติแล้วบัวชมพูไม่ค่อยเป็นที่สนใจของใครต่อใครสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งก็ตาม แต่พอมีนิลามาเดินอยู่ด้วยใครต่อใครหลายคนที่ว่าก็พากันหันมองแทบตลอดทั้งทางเดิน นิลาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ส่วนตัวบัวชมพูนั้นไม่ใช่คนไม่มั่นใจในตัวเองเพียงแค่เธอไม่ชอบทำตัวให้ใครสนใจมากก็เท่านั้น ทุกวันที่มาเรียนจึงไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาให้สวยปิ๊งเหมือนเพื่อนข้างๆ “นิจะกินอะไร โรงอาหารคณะเราก็อร่อยหลายร้านนะ” เสียงหวานหันไปถามกับเพื่อนสาวพร้อมที่จะเป็นฝ่ายแนะนำ หากแต่นิลาเพื่อนของเธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วตั้งท่างอแงขึ้นมาทันที “ฉันจะไปกินข้าวกับดีน” “กับดีน?” “ใช่ แล้วเธอก็ต้องไปกับฉันด้วย” “บัวไม่…” “ต้องไป” บัวชมพูได้แต่ขยับปากค้างไว้อย่างนั้นเมื่อเพื่อนยืนกอดอกมองหน้าทำราวกับว่าถ้าเธอไม่ไปด้วยจะงอนกันไปสักสิบชาติ และเธอก็เป็นพวกที่ใจ
ถ้าจะเปรียบความรักของเธอก็เหมือนกับการนั่งดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่ใครต่อใครเขาเปรียบเปรยกันมานักต่อนัก ความรักที่ถูกล่อลวงด้วยแสงสว่างคิดว่ามันจะให้ความอบอุ่น ทว่ากลับแผดเผาตัวเองให้ต้องมอดไหม้ลงไป หากแต่แมลงเม่าสมองมันไม่ได้ซับซ้อน มันก็แค่สับสนคิดว่าแสงไฟคือแสงดวงจันทร์ที่เป็นตัวนำทางในการเดินทาง ผิดกับเธอ ที่รู้ว่าเขาคือ ‘ไฟ’ พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างแต่ก็ยอมที่จะกระโจนเข้าไปหามัน…ช่างโง่สิ้นดี01.30น. ภายในห้องนอนอันแสนเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีนวลจางที่หัวเตียงให้แสงสว่างเพียงรำไร ร่างแบบบางของบัวชมพูนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงใครบางคนที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองเธอเลย… “ธันจะกลับเลยเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางขยับตัวขึ้นพิงที่หัวเตียงแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดที่หน้าอก แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะเป็นไปในรูปแบบใดแต่ก็เลือกที่จะพูดบางอย่างเพื่อรั้งเขาไว้อีกสักครั้ง “ดึกแล้ว นอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้” “…” คนถูกถามยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม ธันเดอร์ ไม่คิดจะหันไปใ







