LOGIN02.00น.
“ไหวไหมนิ” บัวชมพูถามเพื่อนที่ยืนโงนเงนแทบจะเดินไม่ตรงทางด้วยความเป็นห่วง วันนี้นิลาสนุกและดื่มเยอะมากจนเมาไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ตอนนี้เธอต้องมายืนประคองเพื่อนไว้เพื่อรอให้รถดีนวนมารับ
“ฉันไม่เป็นไร เมานิดหน่อย” ประกอบคำนิลาก็ยกมือขึ้นมาทำท่าจีบนิ้วนิดหน่อยที่ว่า แต่เสียงที่พูดออกมาช่างอ้อแอ้จนบัวชมพูถึงกับขำ
“อืม นิดหน่อยก็นิดหน่อย” เธอไม่อยากจะเถียงกับคนเมา
“เธอมีรถประจำมารับใช่ไหมบัว”
“อืม ทำไมเหรอ?”
“ดี ฉันอยากกลับกับดีนสองคนน่ะ” คนเมาเงยหน้าขึ้นมาทำเป็นอ้อนเธอด้วยการกะพริบตาปริบๆ
“เธอก็รู้ใช่ไหม?”
“รู้ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันกลับเองได้” บัวชมพูไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ปกติเธอก็กลับเองประจำอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่ง และยิ่งรู้ถึงจุดประสงค์ของเพื่อนแล้วด้วยเธอก็ยิ่งไม่เข้าไปขัด นิลาชอบดีนอันนี้เธอรู้ดี แต่ที่ยังยอมช่วยให้ธันเดอร์นั้นเข้ามาจีบเป็นเพราะเธอไม่อยากขัดใจเขา และอีกอย่างคือเธอยังไม่อยากถูกเขาสลัดทิ้งตอนนี้ด้วยจึงยอมตามใจทุกอย่าง
รถคันหรูของดีนวกกลับมารับคนเมาแล้ว ร่างสูงของเขาเปิดประตูลงมาเพื่อช่วยนำนิลาเข้าไปไว้ในรถ เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงหันมาพยักหน้าให้เธอ
“ปะ ขึ้นรถ” ว่าพลางดีนก็จะเปิดประตูด้านหลังเพื่อจะให้เธอเข้าไปนั่งภายในรถ แต่บัวชมพูก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“บัวกลับเอง ดีนไปส่งนิเถอะ”
“ได้ไง เราจะปล่อยเธอกลับคนเดียวได้ไง”
“บัวมีคนมารับส่งประจำ ทำงานที่นี่ทุกวันนะอย่าลืมสิ”
“ก็วันนี้เรามาไง ให้เราไปส่งเหอะ” ดีนพยายามดึงแขนให้บัวชมพูเข้าไปนั่งในรถ หากแต่เธอก็ต้องปฏิเสธเขาอีกครั้ง
“ดีนไปได้แล้วเดี๋ยวนิก็อ้วกหรอก ไม่ต้องห่วงบัวถึงแล้วเดี๋ยวโทรบอกนะ”
“ดื้อจริงๆเลยเธอเนี่ย”
ผมของเธอถูกคนตัวสูงยกมือขึ้นขยี้จนหัวฟู ก่อนที่ต่อมาแก้มของเธอจะถูกเขาหยิกจนหน้ายู่เหมือนที่ชอบแกล้งกันบ่อยๆ ดีนยกมือขึ้นยอมแพ้ แม้ในใจอยากจะไปส่งเธอด้วยตัวเองก็ตาม แต่ในเมื่อบัวชมพูอยากจะกลับเองเขาก็ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แต่ยอมเปิดประตูรถแล้วขับออกไปเพื่อจะพาเพื่อนอีกคนไปส่งบ้าน
อีกด้านหนึ่งในมุมมืด…
ควันบุหรี่สีขาวลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ธันเดอร์ขมวดคิ้วมองดูภาพเบื้องหน้าอย่างรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคู่นอนคนโปรดของตัวเองยืนคุยฉอเลาะอยู่กับคู่อริอย่างดีน เขามั่นใจว่าไม่ได้หึงไม่ได้หวง แม้กระทั่งความรู้สึกให้ยัยนั่นเขาก็ยังไม่มีให้เลยสักนิด แต่ก็แปลกที่ยังยืนมองสองคนนั้นอยู่อย่างนี้ไม่ยอมขึ้นรถขับออกไป ธันเดอร์ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน หรืออาจจะเป็นเพราะผู้ชายคนนั้นเคยแย่งของรักเขาไปได้แล้วครั้งหนึ่ง เขาถึงได้รู้สึกแบบนี้…
ด้านบัวชมพู…
ร่างบางยัดตัวเองเข้ามาในรถแล้วกระแทกศีรษะพิงกับที่พักคอเบาะข้างคนขับด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เสียงถอนหายใจที่เหนื่อยเกินจะบรรยายเรียกสายตาของโชเฟอร์สาวเจ้าประจำที่เธอคุ้นเคยให้หันมอง
“ทำไมวันนี้ดูเหนื่อยๆ” เจน โชเฟอร์สาวแม่เลี้ยงเดี่ยวที่รับจ๊อบพิเศษด้วยการมารับบัวชมพูทุกคืนเอ่ยถามขึ้น ด้วยความที่ทั้งสองรับส่งกันมานานเป็นปีทำให้สนิทสนมกันพอสมควร
“บัวเหนื่อยจังเลยพี่เจน”
“หือ? ปกติไม่เห็นเคยบ่น”
“เหนื่อยงานบัวไม่บ่นหรอก แต่เหนื่อยอย่างอื่นนี่สิ” พูดไปริมฝีปากสวยก็ถอนหายใจไป หลับตานึกถึงภาพที่ธันเดอร์ยิ้มให้นิลาแล้วหัวใจเธอก็พาลเจ็บหน่วง
บัวชมพูไม่ได้อิจฉาเพื่อน ไม่เคยคิดไม่ดีกับเพื่อนเลยสักครั้งเพียงแค่รู้สึกว่าทำไมเขาถึงไม่ยิ้มแบบนั้นให้เธอบ้าง สายตาแบบนั้นก็เหมือนกัน…ทั้งที่เธอดีกับเขาทุกอย่างเอาใจเขาทุกสิ่งแต่ได้กลับมามากสุดก็แค่นัยน์ตาที่มีความต้องการ สายตาที่พออกพอใจตอนได้รับการปรนเปรอจากเธอเท่านั้น นอกจากนั้นแล้วก็มีแค่ความว่างเปล่าในแววตา
“ทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานเหรอ?”
“…” บัวชมพูส่ายหน้า
“ลูกค้าลวนลาม?”
“เปล่า”
“อ้าว แล้วมันยังไงกัน” เจนยื่นมือไปลูบผมนุ่มของเพื่อนรุ่นน้องเบาๆด้วยความอ่อนโยน แม้ทั้งคู่จะเพิ่งรู้จักกันได้แค่ปีเศษแต่ด้วยความที่เป็นคนสู้ชีวิตเหมือนกันทำให้คุยกันรู้เรื่อง เจนหาเงินเลี้ยงลูกสาวเพียงคนเดียว ส่วนบัวชมพูก็ต้องทำงานเลี้ยงตัวเองเลิกงานก็ดึกดื่นสองคนนี้จึงเป็นเสมือนน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่ากัน
“พี่เจนเคยรักใครข้างเดียวไหม?” เจ้าของเสียงเหนื่อยล้าเอ่ยถามพลางก็เอียงคอมองแม่เลี้ยงเดี่ยวแล้วทำปากค่ำ อาการที่ว่าทำให้คนมีประสบการณ์อย่างเจนเข้าใจขึ้นมาได้ในทันที
“ถามว่าเคยรักข้างเดียวไหมก็ไม่นะ มีแต่โดนหลอกให้รักแล้วได้ของแถมมานี่ไง” ว่าพลางเจนก็ชี้นิ้วไปที่รูปลูกสาววัยสามขวบของตัวเองที่กำลังฉีกยิ้มกว้างเล่นกับกล้อง ช่างดูน่ารักเสียจนบัวชมพูต้องยิ้มตามไปด้วย
“แบบไหนมันเจ็บกว่ากันนะ?”
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ขึ้นชื่อว่าความรักแล้วหากว่าใจไม่ตรงกันหรือว่าความรู้สึกไม่ได้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ไม่คนใดคนหนึ่งก็ต้องเจ็บ”
“…”
“ส่วนมากคนที่รู้สึกมากกว่าก็จะเจ็บกว่า”
“…”
“ถ้าเป็นไปได้กลับมารักตัวเองให้เร็วที่สุดก็จะเจ็บน้อยสุด”
“อืม บัวยังมองไม่เห็นภาพเลย” บัวชมพูพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
“เอาไว้วันหนึ่งเราเจ็บจนทนไม่ไหว เราจะรู้ว่าการหันกลับมารักตัวเองมันดียังไง”
“บัวก็หวังว่าตัวเองจะมีวันนั้น” บัวชมพูได้แต่ยิ้มจางๆให้กับที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ด้านความรักของเธอ ถึงจะยังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่แต่เธอก็จะเก็บคำนั้นไว้เพื่อเตือนสติตัวเองในวันข้างหน้า เผื่อวันใดวันหนึ่งเธอทนไม่ไหวกับความสัมพันธ์แบบนี้ขึ้นมาจะได้หันกลับมารักตัวเองอย่างที่เจนบอก…
“ขอบคุณนะคะพี่เจน”
“จ้า พักผ่อนเยอะๆนะ”
บัวชมพูเดินลงจากรถแล้วหันไปโบกมือลาโชเฟอร์สาวอีกครั้ง ระยะทางจากผับกับที่พักของเธอไม่ไกลกันนักขับรถเพียงสิบนาทีก็ถึง แต่ที่เธอต้องหาคนขับประจำไว้เพราะเคยเกิดเหตุการณ์ไม่ดีมาแล้วครั้งหนึ่ง และมันก็เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เธอไม่กล้าที่จะเรียกรถทั่วไปกลับเองมาจนทุกวันนี้
ร่างบางเดินออกจากลิฟต์มาด้วยสีหน้าที่ดูอิดโรยสุดๆ นอกจากวันนี้ต้องขึ้นเวทีแล้วยังจะถูกเพื่อนจากโรงเรียนเก่าที่นิลาชวนมาบังคับให้ดื่มไปเยอะอีก ตอนนี้ก็เลยทั้งเหนื่อยทั้งมึนไปหมด
ทว่าเพียงแค่เปิดประตูเข้ามาในห้องความมึนที่ว่านั่นก็พลันหายไปเกือบหมดแทบจะไม่มีหลงเหลือ เพราะภายในห้องที่เธอปิดไฟจนมืดตั้งแต่ตอนออกไปทำงานนั้น ตอนนี้ไฟพวกนั้นกลับสว่างไปทั่วห้อง แถมที่ระเบียงด้านนอกยังมีร่างสูงของใครบางคนยืนสูบบุหรี่อยู่อีก
บัวชมพูมองใครคนนั้นที่ยืนหันหลังอยู่ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ปกติถ้าธันเดอร์จะมาก็มักจะทักบอกเธอก่อน แล้วก็ไม่เคยจะมายืนสูบบุหรี่ทำตัวชิลๆเหมือนห้องตัวเองเช่นนี้อีกเหมือนกัน เรียกได้ว่ามาแค่ทำเรื่องนั้นให้เสร็จๆแล้วก็ไป
“มาแล้วเหรอ” คนที่เพิ่งสูบบุหรี่เสร็จเดินกลับเข้ามาแล้วเลิกคิ้วตั้งคำถาม เจ้าของนัยน์ตาสีเข้มเดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วกอดอกเอียงคอมอง “นึกว่าจะไปต่อกับเพื่อน”
“ธันมานานแล้วเหรอ?”
“สักพัก”
“แล้ว…ธะ ธัน!”
บัวชมพูร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ ธันเดอร์ก็เดินเข้ามาประชิดตัวเธอแล้วอุ้มลอยไปวางไว้บนขอบโซฟากลางห้อง ปลายนิ้วยาวถูกยกขึ้นมาไล้ที่แก้มเนียนเบาๆ ดวงตาคมคู่นั้นก็จ้องมองเธอแปลกๆ
“เธอกับไอ้ดีนนี่สนิทกันมากเหรอ?”
“ทำไมถึงถาม”
“ก็ฉันเห็นเธออยู่กับมันบ่อยๆ”
“คือ…” คนถูกถามเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของคนที่ขยับหน้าเข้าใกล้เธอจนแทบจะชิดกัน หัวใจดวงน้อยมันเต้นโครมครามทุกครั้งเมื่อได้สบตาเขา ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าตอนนี้เขาอาจกำลังรู้สึกอะไรกับเธอขึ้นมาบ้าง แต่การกระทำแบบนี้อีกทั้งคำถามที่ถามกันก็พาลพาให้ใจคนมีความหวังคิดไปไกล
ทว่าสุดท้ายแล้วความหวังนั้นก็หายไปโดยฉับพลันเมื่อได้ยินคำถามต่อมา…
“แล้วนิลาสนิทกับมันมากไหม?” ธันเดอร์ผละออกจากเธอแล้วก้าวถอยหลังไปยืนกอดอกรอฟังคำตอบ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอยังคงเงียบอยู่
“ธันสนใจนิจริงเหรอ?”
“ทำไม?” เขาถามกลับพร้อมทำหน้าเริ่มหงุดหงิด
“ฉันถามเธอก็แค่ตอบ จะมาถามกลับทำไม”
“บัวเป็นเพื่อนนินะ บัวก็เป็นห่วงเพื่อนเหมือนกัน”
“ห่วงเพื่อนหรือว่าหวงฉันกันแน่?”
บัวชมพูถึงกับพูดไม่ออก แน่นอนว่าเธอรู้สึกทั้งสองอย่างพร้อมกัน ทั้งห่วงเพื่อนกลัวว่าธันเดอร์จะไม่จริงจังด้วย อีกใจก็หวงเขาเพราะเธอก็รักของเธอมานาน
“เอาเถอะ วันนี้เธอทำได้ดีฉันจะไม่หงุดหงิดเธอแล้วกัน” ว่าพลางเขาก็เดินเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง สายตาที่มองบ่งบอกถึงความต้องการที่รู้กัน อารมณ์ที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเล่นเอาบัวชมพูตามแทบไม่ทัน แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเธอก็ยอมปล่อยให้คนตัวสูงโน้มใบหน้าเข้าหาลำคอขาวเพื่อสูดดมกลิ่นกายเธออยู่ดี
ธันเดอร์พรมจูบผิวกายหอมกรุ่นของเธอด้วยความรู้สึกร้อนรุ่ม ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปยังต้นขาเรียวที่โผล่พ้นออกมาจากชุดเดรสตัวสั้นจิ๋ว และแค่เพียงเคลื่อนมือขึ้นมาสัมผัสที่บริเวณหน้าอกอวบคิ้วเข้มก็ต้องขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
‘นมเป็นนม เอวเป็นเอว หืมม!’
เสียงของนทีที่ชื่นชมรูปร่างของเธออย่างผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่นชอบอะไรแบบนี้ดังก้องเข้ามาในโสตประสาท อีกทั้งหน้าตาที่บ่งบอกถึงความคิดที่ไม่ต้องพูดกันก็รู้ว่าคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“อ๊ะ! ธัน”
ยิ่งนึกถึงมือหนาก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักการนวดเคล้นแรงขึ้นจนเนื้อเต้าขาวอวบของเธอเกิดเป็นรอยแดง ริมฝีปากได้รูปเคลื่อนเข้าบดจูบเธออย่างรุกเร้าและรุนแรงจนคนที่ถูกจูบแทบจะหายใจไม่ทัน
“ธัน ช้าลงหน่อย” บัวชมพูถึงกับร้องท้วง ในขณะที่ลมหายใจของเธอยังคงถูกเขาช่วงชิงอยู่อย่างนั้นไม่ยอมถอยห่าง
เธอไม่รู้ว่าธันเดอร์เป็นอะไร จากปกติที่เขามีอารมณ์ในเรื่องนี้ค่อนข้างจัดจ้านอยู่แล้วแต่วันนี้กลับยิ่งทวีความรุนแรงจนเธอรู้สึกระบมไปหมดทั้งริมฝีปากและผิวกายทุกส่วนที่มือของเขาลากผ่าน
“วันนี้ฉันอยากมาก เธอต้องรับผิดชอบ”
“ธัน?”
ร่างบางถูกดันให้นอนลงไปบนโซฟา ก่อนที่วินาทีต่อมาชุดเดรสของเธอจะถูกกำจัดออกไปอย่างง่ายดาย ธันเดอร์ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระเลยแม้แต่วินาทีเดียว บทสวาทที่เจนจัดเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเอาแต่ใจ
และกว่าที่เขาจะยอมหยุดให้เธอได้พักหายใจก็เกือบจะรุ่งสางของอีกวัน…
หลายวันต่อมา…@มหา’ลัย… “นี่แตงโมปั่นของนิ” บัวชมพูวางแก้วน้ำผลไม้ไว้ตรงหน้าเพื่อนพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่นิลาไม่ได้ให้ความสนใจกับน้ำผลไม้ที่ตัวเองฝากบัวชมพูให้ซื้อมาให้เลยสักนิด บัวชมพูนั่งมองเพื่อนที่กำลังรัวนิ้วลงหน้าจอไปก็หัวเราะคิกคักไป ไม่รู้ว่านิลาคุยกับใครอยู่แต่ก็พอจะเดาได้ว่าอาจจะเป็นใครคนใดคนหนึ่งที่เข้ามาจีบ นิลาเป็นคนบริหารเสน่ห์เก่งจึงไม่แปลกที่จะมีคนคุยหลายคน แต่คนที่อยู่ในใจนิลานั้นมีเพียงคนเดียวก็คือ ‘ดีน’ “คุยกับใครน่ะ” บัวชมพูเท้าคางถามนิลาแล้วอมยิ้มตาม “ดูท่าคนนี้จะถูกใจนะ” “ถูกใจสิ แต่ก็ถูกใจไม่เท่าดีนหรอก” นิลาเงยหน้าขึ้นมาแล้วสั่นไหล่เล็กน้อย “คุยเล่นๆนะ” “จ้า แม่คนเสน่ห์แรง” “แน่นอนอยู่แล้ว นี่นิลาเพื่อนเธอนะ” “หึ!” บัวชมพูหัวเราะชอบใจ เธอชื่นชมในความมั่นใจในตัวเองของเพื่อนจนบางครั้งเธอก็อยากจะมีความมั่นใจเหมือนนิลาบาง แต่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นลูกคุณหนูหรือมีอะไรดีเหมือนเพื่อนเลย ที่เห็นจะมีดีสุดในตัวเธออย่างมากก็แค่เป็นคนเรียนเก่ง “นี่ เย็นนี้เธอไปกับฉันหน่อยสิ” จู่ๆคนที่กำลังหัวเราะคิกคักกับหน้าจอก็หันมาบอกกับเธอ “ไ
02.00น. “ไหวไหมนิ” บัวชมพูถามเพื่อนที่ยืนโงนเงนแทบจะเดินไม่ตรงทางด้วยความเป็นห่วง วันนี้นิลาสนุกและดื่มเยอะมากจนเมาไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ตอนนี้เธอต้องมายืนประคองเพื่อนไว้เพื่อรอให้รถดีนวนมารับ “ฉันไม่เป็นไร เมานิดหน่อย” ประกอบคำนิลาก็ยกมือขึ้นมาทำท่าจีบนิ้วนิดหน่อยที่ว่า แต่เสียงที่พูดออกมาช่างอ้อแอ้จนบัวชมพูถึงกับขำ “อืม นิดหน่อยก็นิดหน่อย” เธอไม่อยากจะเถียงกับคนเมา “เธอมีรถประจำมารับใช่ไหมบัว” “อืม ทำไมเหรอ?” “ดี ฉันอยากกลับกับดีนสองคนน่ะ” คนเมาเงยหน้าขึ้นมาทำเป็นอ้อนเธอด้วยการกะพริบตาปริบๆ “เธอก็รู้ใช่ไหม?” “รู้ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันกลับเองได้” บัวชมพูไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ปกติเธอก็กลับเองประจำอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่ง และยิ่งรู้ถึงจุดประสงค์ของเพื่อนแล้วด้วยเธอก็ยิ่งไม่เข้าไปขัด นิลาชอบดีนอันนี้เธอรู้ดี แต่ที่ยังยอมช่วยให้ธันเดอร์นั้นเข้ามาจีบเป็นเพราะเธอไม่อยากขัดใจเขา และอีกอย่างคือเธอยังไม่อยากถูกเขาสลัดทิ้งตอนนี้ด้วยจึงยอมตามใจทุกอย่าง รถคันหรูของดีนวกกลับมารับคนเมาแล้ว ร่างสูงของเขาเปิดประตูลงมาเพื่อช่วยนำนิลาเข้าไปไว้ในรถ เมื่อทุ
ผับxxx ค่ำคืนของวันศุกร์และวันเสาร์บัวชมพูมีหน้าที่เป็นนักร้องประจำผับที่พ่อของนิลาเป็นเจ้าของ เมื่อก่อนนั้นพี่ชายของเธอเป็นผู้จัดการอยู่ที่นี่ ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมีเหตุการณ์ยิงกันเกิดขึ้นและหลักฐานบางอย่างชี้ว่าพี่ชายของเธอเป็นผู้ก่อเหตุเจ้าตัวจึงได้หลบหนีหายไปและติดต่อไม่ได้อีกเลย บัวชมพูไม่เคยเชื่อว่าพี่ของเธอจะเป็นคนทำ แต่เพราะเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จึงไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้ อีกทั้งพยานที่อยู่ในตอนนั้นก็เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง คำให้การที่กลับไปกลับมาทำให้คดีนี้ยังคงคลุมเครืออยู่และพี่ชายของเธอก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ ยังดีหน่อยที่นิกรเจ้าของผับไม่ไล่เธอออกไปอีกคน เขาให้เธอได้ทำงานที่นี่ต่อเพราะเห็นใจและก็เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนกับนิลามานาน ทุกวันนี้เธอจึงตั้งใจทำงาน อะไรที่เธอพอจะช่วยได้ไม่ว่าหน้าที่ไหนเธอก็ทำหมดไม่เคยเกลี่ยง… “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างบัว นิลาเอาแต่ใจกับเราไหม” เสียงทุ้มของคนเป็นเจ้านายและเป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น นิกรยังมองเธอด้วยความเอ็นดูเสมอ เขารู้ว่าลูกสาวของตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจและเพื่อนไม่กี่คนที่จะทำให้นิลาถูกใจได้ก็มีแค่บัวช
@มหา’ลัย…ตึก!ตึก! วันแรกของการเปิดภาคเรียนไม่ได้ทำให้นักศึกษาสาวปีสามอย่างบัวชมพูตื่นเต้นเหมือนตอนที่เข้ามาเป็นน้องปีหนึ่ง แต่ที่รู้สึกแปลกไปกว่าสองปีก่อนนิดหน่อยก็คือการที่มีเพื่อนอีกคนมาคอยเดินอยู่ข้างๆนี่แหละ ปกติแล้วบัวชมพูไม่ค่อยเป็นที่สนใจของใครต่อใครสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งก็ตาม แต่พอมีนิลามาเดินอยู่ด้วยใครต่อใครหลายคนที่ว่าก็พากันหันมองแทบตลอดทั้งทางเดิน นิลาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ส่วนตัวบัวชมพูนั้นไม่ใช่คนไม่มั่นใจในตัวเองเพียงแค่เธอไม่ชอบทำตัวให้ใครสนใจมากก็เท่านั้น ทุกวันที่มาเรียนจึงไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาให้สวยปิ๊งเหมือนเพื่อนข้างๆ “นิจะกินอะไร โรงอาหารคณะเราก็อร่อยหลายร้านนะ” เสียงหวานหันไปถามกับเพื่อนสาวพร้อมที่จะเป็นฝ่ายแนะนำ หากแต่นิลาเพื่อนของเธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วตั้งท่างอแงขึ้นมาทันที “ฉันจะไปกินข้าวกับดีน” “กับดีน?” “ใช่ แล้วเธอก็ต้องไปกับฉันด้วย” “บัวไม่…” “ต้องไป” บัวชมพูได้แต่ขยับปากค้างไว้อย่างนั้นเมื่อเพื่อนยืนกอดอกมองหน้าทำราวกับว่าถ้าเธอไม่ไปด้วยจะงอนกันไปสักสิบชาติ และเธอก็เป็นพวกที่ใจ
ถ้าจะเปรียบความรักของเธอก็เหมือนกับการนั่งดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่ใครต่อใครเขาเปรียบเปรยกันมานักต่อนัก ความรักที่ถูกล่อลวงด้วยแสงสว่างคิดว่ามันจะให้ความอบอุ่น ทว่ากลับแผดเผาตัวเองให้ต้องมอดไหม้ลงไป หากแต่แมลงเม่าสมองมันไม่ได้ซับซ้อน มันก็แค่สับสนคิดว่าแสงไฟคือแสงดวงจันทร์ที่เป็นตัวนำทางในการเดินทาง ผิดกับเธอ ที่รู้ว่าเขาคือ ‘ไฟ’ พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างแต่ก็ยอมที่จะกระโจนเข้าไปหามัน…ช่างโง่สิ้นดี01.30น. ภายในห้องนอนอันแสนเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีนวลจางที่หัวเตียงให้แสงสว่างเพียงรำไร ร่างแบบบางของบัวชมพูนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงใครบางคนที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองเธอเลย… “ธันจะกลับเลยเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางขยับตัวขึ้นพิงที่หัวเตียงแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดที่หน้าอก แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะเป็นไปในรูปแบบใดแต่ก็เลือกที่จะพูดบางอย่างเพื่อรั้งเขาไว้อีกสักครั้ง “ดึกแล้ว นอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้” “…” คนถูกถามยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม ธันเดอร์ ไม่คิดจะหันไปใ



![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



