LOGIN@มหา’ลัย…
ตึก!
ตึก!
วันแรกของการเปิดภาคเรียนไม่ได้ทำให้นักศึกษาสาวปีสามอย่างบัวชมพูตื่นเต้นเหมือนตอนที่เข้ามาเป็นน้องปีหนึ่ง แต่ที่รู้สึกแปลกไปกว่าสองปีก่อนนิดหน่อยก็คือการที่มีเพื่อนอีกคนมาคอยเดินอยู่ข้างๆนี่แหละ
ปกติแล้วบัวชมพูไม่ค่อยเป็นที่สนใจของใครต่อใครสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งก็ตาม แต่พอมีนิลามาเดินอยู่ด้วยใครต่อใครหลายคนที่ว่าก็พากันหันมองแทบตลอดทั้งทางเดิน
นิลาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ส่วนตัวบัวชมพูนั้นไม่ใช่คนไม่มั่นใจในตัวเองเพียงแค่เธอไม่ชอบทำตัวให้ใครสนใจมากก็เท่านั้น ทุกวันที่มาเรียนจึงไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาให้สวยปิ๊งเหมือนเพื่อนข้างๆ
“นิจะกินอะไร โรงอาหารคณะเราก็อร่อยหลายร้านนะ” เสียงหวานหันไปถามกับเพื่อนสาวพร้อมที่จะเป็นฝ่ายแนะนำ
หากแต่นิลาเพื่อนของเธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วตั้งท่างอแงขึ้นมาทันที
“ฉันจะไปกินข้าวกับดีน”
“กับดีน?”
“ใช่ แล้วเธอก็ต้องไปกับฉันด้วย”
“บัวไม่…”
“ต้องไป”
บัวชมพูได้แต่ขยับปากค้างไว้อย่างนั้นเมื่อเพื่อนยืนกอดอกมองหน้าทำราวกับว่าถ้าเธอไม่ไปด้วยจะงอนกันไปสักสิบชาติ และเธอก็เป็นพวกที่ใจอ่อนกับเพื่อนกับฝูงเสียด้วยสิ ถึงจะไม่อยากไปคณะที่เพื่อนอีกคนเรียนสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ต้องตามใจนิลาอยู่ดี
คณะวิศวกรรมศาสตร์…
แน่นอนว่าพอมาถึงยังโรงอาหารของคณะที่มีนักศึกษาชายเสียเป็นส่วนใหญ่เรียนอยู่ สองสาวต่างคณะหน้าตาดีมากๆอย่างพวกเธอนั้นต้องเป็นจุดสนใจอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่เฉพาะนิลาหรอกที่มีแต่คนมอง บัวชมพูเองขนาดพยายามไม่สนใจใครแล้วก็ยังถูกจับจ้องเช่นกัน
ยังดีหน่อยว่าเพื่อนที่พวกเธอมาหานั้นโดดเด่นอยู่มากจึงไม่ต้องมองหาให้นานนัก ดีน นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงอาหารกับเพื่อนๆร่วมคณะของเขา สองสาวเห็นแบบนั้นจึงรีบเดินเข้าไปหาทันที
ทว่าในขณะที่กำลังทักทายกับเพื่อนชายที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เรียนม.ปลายอยู่นั้น สายตาเจ้ากรรมของบัวชมพูก็ดันไปประสานกับดวงตาคมคู่หนึ่งของใครบางคนเข้าพอดี เธอแอบยกยิ้มให้เขาเล็กน้อย แต่เขากลับทำแค่มองเธอนิ่งๆ แล้วเบนสายตาไปทางเพื่อนอีกคนของเธอ…
อีกฝากหนึ่งของโรงอาหารซึ่งมีกลุ่มของธันเดอร์นั่งกันอยู่หลายคน พวกเขาหันไปให้ความสนใจกับหญิงสาวที่เดินเข้าไปหากลุ่มคู่อริของตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งหมดจะหันหน้ามาคุยกัน
“คนนั้นใครวะ ไม่เคยเห็นหน้า” นที หนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นพลางกอดอกแล้วมองไปยังกลุ่มของดีนอย่างให้ความสนใจ “เด็กไอ้ดีนหรือเปล่า?”
“กูจะไปรู้เหรอ ก็นั่งอยู่กับมึง” ปกป้อง ที่นั่งอยู่ข้างกันจึงหันไปขมวดคิ้วใส่ “คงเป็นสาวของพวกแม่งนั่นแหละ”
“ไม่ใช่” ติณ ที่นั่งฟังเงียบๆอยู่ตอนแรกแย้งขึ้นทันควัน เจ้าของใบหน้าหล่อคมเข้มเม้มริมฝีปากเข้าหากันก่อนจะให้การอธิบายกับเพื่อนต่อ “สองคนนั้นเป็นเพื่อนมัน”
“เพื่อนเหรอ?” ปกป้องพยักหน้าช้าๆเหมือนจะเข้าใจ “คนหน้าหวานๆนั่นกูเห็นอยู่กับไอ้ดีนบ่อยแต่อีกคนเพิ่งเคยเห็น สวยฉิบหาย”
“แล้วมึงรู้จักเหรอ?” นทีเป็นฝ่ายเลิกคิ้วตั้งคำถามกับติณบ้าง
“รู้ เพราะพ่อกูกับพ่อยัยนั่นรู้จักกัน”
“อ่อ แล้วทำไมไม่เคยเห็นเลยวะ”
“เห็นว่าไปเรียนต่อเมืองนอก แต่ไม่รู้ทำไมกลับมา”
ในขณะที่เพื่อนทุกคนกำลังถกประเด็นกันถึงเรื่องของหญิงสาวที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันนั้น คงจะมีแค่ธันเดอร์ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆคนเดียวเพื่อเก็บรายละเอียด นัยน์ตาสีเข้มไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดแต่ในหัวกลับมีความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กระทันหัน
“มึงบอกว่าพ่อยัยนั่นเป็นเจ้าของผับที่เราไปเลี้ยงวันเกิดไอ้ปกป้องเมื่อเดือนที่แล้ว?” เป็นครั้งแรกที่เสียงเรียบของธันเดอร์เอ่ยขึ้นตั้งคำถามกับเพื่อน “สนิทกับไอ้ดีนมากด้วยใช่ไหม”
“อืม ก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กมั้ง พ่อแม่ก็เป็นเพื่อนกันแถมยังเคยจะให้หมั้นกันอีกด้วย”
ดวงตาคมกริบเหลือบมองจ้องไปยังโต๊ะที่เป้าหมายกำลังนั่งคุยกันอยู่อย่างสนิทสนม วินาทีหนึ่งหญิงสาวอีกคนก็มองมาทางเขาเช่นกัน แต่ธันเดอร์ไม่ได้ให้ความใส่ใจ คนที่เขากำลังมองอยู่คือสาวสวยคนใหม่ที่จะมาเป็นเป้าหมายรายต่อไปของเขานั่นเอง
“อย่าบอกว่ามึงสนใจ?” ปกป้องเอ่ยถามเพื่อนอย่างรู้ทัน
“ก็น่าสนดี”
“พวกมึงนี่แม่ง แค้นกันไม่เลิก”
เพื่อนทุกคนต่างก็พากันส่ายหน้า รู้ดีว่าธันเดอร์กับดีนมีความแค้นฝังใจกันมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าการที่จะลากคนไม่รู้เข้ามาเกี่ยวข้องอันนี้ทุกคนไม่เห็นด้วย
“แค่ผู้หญิงคนเดียวที่เขาไม่เลือก มึงจะอะไรนักวะ” ติณตบเข้าที่บ่าเพื่อนเบาๆพลางถอนหายใจ
“นั่นสิ ตอนนี้น้ำฟ้าไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ มีแต่มึงกับมันนี่แหละที่ยังแยกเขี้ยวใส่กันอยู่ได้”
ปึง!
“พวกมึงจะไปรู้เหี้ยไร” ธันเดอร์ตบโต๊ะเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกันนั้นร่างสูงก็ลุกพรวดเดินออกไปจากกลุ่มเพื่อนอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย การกระทำที่ว่าไม่ได้ทำให้เพื่อนทุกคนงุนงงแต่อย่างใด ธันเดอร์เป็นคนแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ถึงจะเงียบและไม่ค่อยพูดแต่ถ้าไม่พอใจสิ่งใดก็ออกอาการอย่างเปิดเผยสุดๆเช่นกัน
ร่างสูงเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยท่าทางดูหงุดหงิดใจ ทางที่เดินไปต้องผ่านกลุ่มของดีนซึ่งไม่ลงรอยกันอยู่แล้วการจ้องตากันอย่างฟาดฟันจึงเกิดขึ้น
ชายหนุ่มสองคนข่มกันทางสายตาอย่างไม่มีใครยอมใคร ธันเดอร์ไม่หลบตา ฝ่ายดีนก็จ้องแบบไม่ลดละ วินาทีต่อมานิ้วกลางของทั้งคู่ก็ถูกชูขึ้นเพื่อส่งของขวัญให้แก่กัน
“ไอ้สัดนี่แม่ง หน้าโคตรกวนตีน” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของดีนเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองตามหลังคนตัวสูงที่เดินห่างออกไปแล้ว
“ใครเหรอดีน หล่อจัง” นิลาที่นั่งสังเกตการณ์อยู่สะกิดถามเพื่อนชาย แต่ดีนกลับหันมาส่งเสียงดุใส่
“อย่าไปยุ่งกับมัน”
“หืม ทำไมล่ะ?” เจ้าของใบหน้าสวยเฉี่ยวเอียงคอถาม
“จะว่าไปก็สเปกเราอยู่นะ” นิลาพูดทีเล่นทีจริงพร้อมกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีผิดกับคนที่นั่งอยู่ด้านข้างเธอ
บัวชมพูเอาแต่นั่งฟังคนอื่นคุยกันไปแบบเงียบๆ ข้าวมันไก่ที่เขาร่ำลือกันว่าอร่อยหนักหนาก็ไม่พร่องลงไปสักนิดเลย ในหัวเธอตอนนี้มีแต่ภาพของธันเดอร์ที่มองนิลาด้วยสายตาสนอกสนใจ
“เป็นอะไร?” ดีนชะโงกหน้าข้ามนิลาไปถามคนที่เอาแต่นั่งเงียบ ก่อนจะหยิบถุงโดนัทที่เคยซื้อไปให้บัวชมพูประจำยื่นส่งให้ “ตอนแรกกะว่าจะเอาไปให้ที่คณะ แต่บัวมานี่พอดีเลย”
“ขอบคุณนะ” บัวชมพูมองถุงขนมที่เพื่อนซื้อให้กินบ่อยๆแล้วยิ้มให้
“แล้วของเรา?” นิลาเห็นแบบนั้นจึงแบมือเพื่อขอบ้าง
“เธอไม่กลัวอ้วนแล้ว?”
“ไม่ เรากินยังไงก็ไม่อ้วน”
“เดี๋ยวก็บ่นให้เรากับบัวฟังอีก”
“ชิ!”
บัวชมพูได้แต่ส่ายหน้าแล้วอมยิ้มให้เพื่อนทั้งสองที่มักจะเถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องบ่อยๆ ในขณะเดียวกันตอนนั้นเองการแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนของเธอก็ดังขึ้น
Thunder : มาหาฉันที่ลานจอดรถหลังคณะ
ข้อความจากคนที่ส่งเข้ามาทำให้คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ทั้งรู้สึกดีใจและแปลกใจในเวลาเดียวกัน
ปกติธันเดอร์ไม่เคยจะส่งข้อความหรือโทรหาเธอเลย ถ้าเขานึกอยากจะทำเรื่องอย่างว่าก็แค่เข้าไปหาเธอที่ห้องก็จบเพราะมีกุญแจห้องเธออยู่แล้ว แต่ทำไมวันนี้ถึงมาแปลก?
ลานจอดรถ...
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม สุดท้ายแล้วเธอก็มาหาเขาอยู่ดีโดยให้เหตุผลกับเพื่อนว่าจะมาเข้าห้องน้ำ
บัวชมพูมองซ้ายแลขวาในขณะที่กำลังเดินไปยังรถสปอร์ตคุ้นตาที่ก้นของเธอเคยสัมผัสเบาะในนั้นเพียงไม่กี่ครั้งเพราะเจ้าของไม่ชอบให้ใครขึ้นไปนั่ง พอเห็นว่าไม่มีคนอยู่แถวนั้นแล้วร่างบางจึงได้เปิดประตูรถเข้าไป
“ธันมีอะไรเหรอ?” เสียงหวานเอ่ยถามกับคนที่นั่งฝั่งคนขับ
ธันเดอร์จึงหันมองเธอเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าไปทิศทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจในรอยยิ้มหวานของคนที่เพิ่งเปิดประตูรถเข้ามา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเวลาเห็นเธอยิ้มทีไรจะต้องหงุดหงิดด้วย
“ธัน?”
“จะเรียกทำไมนัก”
“ก็ธันให้บัวมาหา” บัวชมพูนิ่วหน้ามองคนที่เรียกเธอมาแต่กลับไม่พูดอะไร ซ้ำยังถอนหายใจเสียงดังใส่เธออีก “ถ้าไม่มีอะไรจะเรียกบัวมาทำไม”
“เธอบ่นฉัน?” ธันเดอร์กดเสียงเข้มดุใส่ นัยน์ตาคมจ้องมองบัวชมพูอย่างไม่พอใจจนเธอต้องก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา
“เพื่อนเธอชื่ออะไร”
ทว่าแค่ได้ยินคำถามนั้นออกจากปากเค้าเธอก็จำต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เธอสงสัยเมื่อหลายนาทีก่อนกับสายตาของเขาที่มองนิลาดูท่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเธอก็ไม่กล้าที่จะถามไปตรงๆ
“ไม่ได้ยินหรือไง?”
“ชะ ชื่อนิลา”
“…” คนได้คำตอบพยักหน้าช้าๆ อย่างพออกพอใจ
“สนิทกันเหรอ?”
“อืม สนิท รู้จักกันมานาน” บัวชมพูรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ธันเดอร์ไม่บอกเจตนาแท้จริงกับเธอสักทีว่าต้องการอะไร และสุดท้ายเธอก็แพ้เสียงในหัว
“ธันสนใจนิเหรอ?”
“…” ธันเดอร์ไม่ตอบแต่กลับเอียงคอถามเธอกลับ “ถ้าใช่แล้วจะทำไม?”
“…”
“หวง?”
“…”
“ลืมไปหรือเปล่าว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ เราไม่ได้เป็นอะไรกันจำไม่ได้หรือไง?”
บัวชมพูรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ จะเถียงกลับก็ไม่ได้เพราะเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ เขาให้สถานะเธออย่างมากก็แค่คู่นอน จะพิเศษกว่าคนอื่นหน่อยก็ตรงที่เขาไปหาเธอบ่อยและยังคงมีความสัมพันธ์กันมาอย่างต่อเนื่องถึงหนึ่งปีเต็ม
คนอย่างธันเดอร์ไม่เคยกลับไปกินใครซ้ำ ยกเว้นเธอไว้คนนึงเพราะรู้สึกถึงใจกว่าผู้หญิงคนไหนที่เคยผ่านมา
นั่นก็เพราะว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ…
“ฉันสนใจ แล้วเธอก็ต้องช่วยฉัน”
“ธัน! แต่ว่านิเป็นเพื่อนบัวนะ”
“แล้วไง ฉันต้องแคร์?” ธันเดอร์หัวเราะเยาะแล้วมองใบหน้าสวยของเธอ ฝ่ามือหนายกขึ้นมาลูบไล้ที่แก้มเนียนเบาๆก่อนจะใช้หัวแม่มือเกลี่ยที่ริมฝีปากบาง
“เธอก็อยู่ของเธอไง”
“แต่…”
“ถ้าไม่ทำตามที่ฉันต้องการก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก”
บัวชมพูจับมือของธันเดอร์ออกจากใบหน้าแล้วหันไปมองทางอื่น สถานะของเธอทุกวันนี้ก็ขมขื่นพอแล้ว แต่นี่เขายังจะใจร้ายมาบอกให้เธอช่วยเขาเรื่องผู้หญิงอีกคน เขายังมีหัวใจอยู่ไหมเธออยากจะถามกลับไปบ้างจริงๆ
“ลงไปได้แล้ว”
“ธัน!”
“ถึงไม่มีเธอฉันก็เข้าหายัยนั่นได้ไม่ยาก ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว” ธันเดอร์ไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เขาหน้าตาดีขนาดนี้แถมบ้านก็รวยออกขนาดนั้นไม่จำเป็นจะต้องพึ่งพาบัวชมพูก็ได้ “แล้วต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก ลงไป!”
“ก็ได้” เป็นบัวชมพูเองที่ต้องยอมจำนน เธอยังทำใจไม่ได้ถ้าจะต้องตัดขาดจากเขาแบบฉับๆ มันเร็วเกินไปสำหรับคนที่รักเขาสุดหัวใจอย่างเธอ
“ศุกร์นี้นิจะไปนั่งดื่มที่ผับกับเพื่อนๆ ถ้าธันอยากทำความรู้จักเดี๋ยวบัวจะช่วย”
ธันเดอร์ยกยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ ใบหน้าหล่อค่อยๆเลื่อนเข้าไปกดปลายจมูกคลอเคลียบนแก้มเธออย่างจะบอกว่าขอบคุณที่ตามใจกัน
“ก็แค่นั้น”
หลายวันต่อมา…@มหา’ลัย… “นี่แตงโมปั่นของนิ” บัวชมพูวางแก้วน้ำผลไม้ไว้ตรงหน้าเพื่อนพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่นิลาไม่ได้ให้ความสนใจกับน้ำผลไม้ที่ตัวเองฝากบัวชมพูให้ซื้อมาให้เลยสักนิด บัวชมพูนั่งมองเพื่อนที่กำลังรัวนิ้วลงหน้าจอไปก็หัวเราะคิกคักไป ไม่รู้ว่านิลาคุยกับใครอยู่แต่ก็พอจะเดาได้ว่าอาจจะเป็นใครคนใดคนหนึ่งที่เข้ามาจีบ นิลาเป็นคนบริหารเสน่ห์เก่งจึงไม่แปลกที่จะมีคนคุยหลายคน แต่คนที่อยู่ในใจนิลานั้นมีเพียงคนเดียวก็คือ ‘ดีน’ “คุยกับใครน่ะ” บัวชมพูเท้าคางถามนิลาแล้วอมยิ้มตาม “ดูท่าคนนี้จะถูกใจนะ” “ถูกใจสิ แต่ก็ถูกใจไม่เท่าดีนหรอก” นิลาเงยหน้าขึ้นมาแล้วสั่นไหล่เล็กน้อย “คุยเล่นๆนะ” “จ้า แม่คนเสน่ห์แรง” “แน่นอนอยู่แล้ว นี่นิลาเพื่อนเธอนะ” “หึ!” บัวชมพูหัวเราะชอบใจ เธอชื่นชมในความมั่นใจในตัวเองของเพื่อนจนบางครั้งเธอก็อยากจะมีความมั่นใจเหมือนนิลาบาง แต่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นลูกคุณหนูหรือมีอะไรดีเหมือนเพื่อนเลย ที่เห็นจะมีดีสุดในตัวเธออย่างมากก็แค่เป็นคนเรียนเก่ง “นี่ เย็นนี้เธอไปกับฉันหน่อยสิ” จู่ๆคนที่กำลังหัวเราะคิกคักกับหน้าจอก็หันมาบอกกับเธอ “ไ
02.00น. “ไหวไหมนิ” บัวชมพูถามเพื่อนที่ยืนโงนเงนแทบจะเดินไม่ตรงทางด้วยความเป็นห่วง วันนี้นิลาสนุกและดื่มเยอะมากจนเมาไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ตอนนี้เธอต้องมายืนประคองเพื่อนไว้เพื่อรอให้รถดีนวนมารับ “ฉันไม่เป็นไร เมานิดหน่อย” ประกอบคำนิลาก็ยกมือขึ้นมาทำท่าจีบนิ้วนิดหน่อยที่ว่า แต่เสียงที่พูดออกมาช่างอ้อแอ้จนบัวชมพูถึงกับขำ “อืม นิดหน่อยก็นิดหน่อย” เธอไม่อยากจะเถียงกับคนเมา “เธอมีรถประจำมารับใช่ไหมบัว” “อืม ทำไมเหรอ?” “ดี ฉันอยากกลับกับดีนสองคนน่ะ” คนเมาเงยหน้าขึ้นมาทำเป็นอ้อนเธอด้วยการกะพริบตาปริบๆ “เธอก็รู้ใช่ไหม?” “รู้ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันกลับเองได้” บัวชมพูไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ปกติเธอก็กลับเองประจำอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่ง และยิ่งรู้ถึงจุดประสงค์ของเพื่อนแล้วด้วยเธอก็ยิ่งไม่เข้าไปขัด นิลาชอบดีนอันนี้เธอรู้ดี แต่ที่ยังยอมช่วยให้ธันเดอร์นั้นเข้ามาจีบเป็นเพราะเธอไม่อยากขัดใจเขา และอีกอย่างคือเธอยังไม่อยากถูกเขาสลัดทิ้งตอนนี้ด้วยจึงยอมตามใจทุกอย่าง รถคันหรูของดีนวกกลับมารับคนเมาแล้ว ร่างสูงของเขาเปิดประตูลงมาเพื่อช่วยนำนิลาเข้าไปไว้ในรถ เมื่อทุ
ผับxxx ค่ำคืนของวันศุกร์และวันเสาร์บัวชมพูมีหน้าที่เป็นนักร้องประจำผับที่พ่อของนิลาเป็นเจ้าของ เมื่อก่อนนั้นพี่ชายของเธอเป็นผู้จัดการอยู่ที่นี่ ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมีเหตุการณ์ยิงกันเกิดขึ้นและหลักฐานบางอย่างชี้ว่าพี่ชายของเธอเป็นผู้ก่อเหตุเจ้าตัวจึงได้หลบหนีหายไปและติดต่อไม่ได้อีกเลย บัวชมพูไม่เคยเชื่อว่าพี่ของเธอจะเป็นคนทำ แต่เพราะเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จึงไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้ อีกทั้งพยานที่อยู่ในตอนนั้นก็เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง คำให้การที่กลับไปกลับมาทำให้คดีนี้ยังคงคลุมเครืออยู่และพี่ชายของเธอก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ ยังดีหน่อยที่นิกรเจ้าของผับไม่ไล่เธอออกไปอีกคน เขาให้เธอได้ทำงานที่นี่ต่อเพราะเห็นใจและก็เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนกับนิลามานาน ทุกวันนี้เธอจึงตั้งใจทำงาน อะไรที่เธอพอจะช่วยได้ไม่ว่าหน้าที่ไหนเธอก็ทำหมดไม่เคยเกลี่ยง… “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างบัว นิลาเอาแต่ใจกับเราไหม” เสียงทุ้มของคนเป็นเจ้านายและเป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น นิกรยังมองเธอด้วยความเอ็นดูเสมอ เขารู้ว่าลูกสาวของตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจและเพื่อนไม่กี่คนที่จะทำให้นิลาถูกใจได้ก็มีแค่บัวช
@มหา’ลัย…ตึก!ตึก! วันแรกของการเปิดภาคเรียนไม่ได้ทำให้นักศึกษาสาวปีสามอย่างบัวชมพูตื่นเต้นเหมือนตอนที่เข้ามาเป็นน้องปีหนึ่ง แต่ที่รู้สึกแปลกไปกว่าสองปีก่อนนิดหน่อยก็คือการที่มีเพื่อนอีกคนมาคอยเดินอยู่ข้างๆนี่แหละ ปกติแล้วบัวชมพูไม่ค่อยเป็นที่สนใจของใครต่อใครสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งก็ตาม แต่พอมีนิลามาเดินอยู่ด้วยใครต่อใครหลายคนที่ว่าก็พากันหันมองแทบตลอดทั้งทางเดิน นิลาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ส่วนตัวบัวชมพูนั้นไม่ใช่คนไม่มั่นใจในตัวเองเพียงแค่เธอไม่ชอบทำตัวให้ใครสนใจมากก็เท่านั้น ทุกวันที่มาเรียนจึงไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาให้สวยปิ๊งเหมือนเพื่อนข้างๆ “นิจะกินอะไร โรงอาหารคณะเราก็อร่อยหลายร้านนะ” เสียงหวานหันไปถามกับเพื่อนสาวพร้อมที่จะเป็นฝ่ายแนะนำ หากแต่นิลาเพื่อนของเธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วตั้งท่างอแงขึ้นมาทันที “ฉันจะไปกินข้าวกับดีน” “กับดีน?” “ใช่ แล้วเธอก็ต้องไปกับฉันด้วย” “บัวไม่…” “ต้องไป” บัวชมพูได้แต่ขยับปากค้างไว้อย่างนั้นเมื่อเพื่อนยืนกอดอกมองหน้าทำราวกับว่าถ้าเธอไม่ไปด้วยจะงอนกันไปสักสิบชาติ และเธอก็เป็นพวกที่ใจ
ถ้าจะเปรียบความรักของเธอก็เหมือนกับการนั่งดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่ใครต่อใครเขาเปรียบเปรยกันมานักต่อนัก ความรักที่ถูกล่อลวงด้วยแสงสว่างคิดว่ามันจะให้ความอบอุ่น ทว่ากลับแผดเผาตัวเองให้ต้องมอดไหม้ลงไป หากแต่แมลงเม่าสมองมันไม่ได้ซับซ้อน มันก็แค่สับสนคิดว่าแสงไฟคือแสงดวงจันทร์ที่เป็นตัวนำทางในการเดินทาง ผิดกับเธอ ที่รู้ว่าเขาคือ ‘ไฟ’ พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างแต่ก็ยอมที่จะกระโจนเข้าไปหามัน…ช่างโง่สิ้นดี01.30น. ภายในห้องนอนอันแสนเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีนวลจางที่หัวเตียงให้แสงสว่างเพียงรำไร ร่างแบบบางของบัวชมพูนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงใครบางคนที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองเธอเลย… “ธันจะกลับเลยเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางขยับตัวขึ้นพิงที่หัวเตียงแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดที่หน้าอก แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะเป็นไปในรูปแบบใดแต่ก็เลือกที่จะพูดบางอย่างเพื่อรั้งเขาไว้อีกสักครั้ง “ดึกแล้ว นอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้” “…” คนถูกถามยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม ธันเดอร์ ไม่คิดจะหันไปใ







