LOGIN
ถ้าจะเปรียบความรักของเธอก็เหมือนกับการนั่งดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่ใครต่อใครเขาเปรียบเปรยกันมานักต่อนัก ความรักที่ถูกล่อลวงด้วยแสงสว่างคิดว่ามันจะให้ความอบอุ่น ทว่ากลับแผดเผาตัวเองให้ต้องมอดไหม้ลงไป
หากแต่แมลงเม่าสมองมันไม่ได้ซับซ้อน มันก็แค่สับสนคิดว่าแสงไฟคือแสงดวงจันทร์ที่เป็นตัวนำทางในการเดินทาง ผิดกับเธอ ที่รู้ว่าเขาคือ ‘ไฟ’ พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างแต่ก็ยอมที่จะกระโจนเข้าไปหามัน…ช่างโง่สิ้นดี
01.30น.
ภายในห้องนอนอันแสนเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีนวลจางที่หัวเตียงให้แสงสว่างเพียงรำไร ร่างแบบบางของบัวชมพูนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียง
ใครบางคนที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองเธอเลย…
“ธันจะกลับเลยเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางขยับตัวขึ้นพิงที่หัวเตียงแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดที่หน้าอก แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะเป็นไปในรูปแบบใดแต่ก็เลือกที่จะพูดบางอย่างเพื่อรั้งเขาไว้อีกสักครั้ง
“ดึกแล้ว นอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้”
“…”
คนถูกถามยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม ธันเดอร์ ไม่คิดจะหันไปให้ความสนใจกับคนบนเตียงเลยสักนิดแม้ว่าเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเพิ่งจะสุขสมกับเธอไปถึงสามรอบติดก็ตาม
“ธัญดื่มมาด้วยมันอันตรายนะ”
“ฉันเคยนอนค้างกับเธอหรือไง พูดมากอยู่ได้” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกเริ่มที่จะหงุดหงิด
เพียงเท่านั้นก็ทำให้คนฟังถึงกับพูดอะไรต่อไม่ถูก บัวชมพูได้แต่มองตามการขยับตัวใส่เสื้อผ้าของเขาอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่มีแต่ความเมินเฉยให้เธอถึงจะหันมองมา
“ถ้าอยากให้ฉันมาหาก็อย่าพูดมากอีก ไม่ชอบ”
“บัวก็แค่…”
ปึง!
“เป็นห่วง…” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาตามหลังบานประห้องที่ปิดลงไป เขาไม่แม้แต่จะฟังเธอพูดให้จบ ตลอดเวลาที่อยู่ร่วมห้องกันกว่าสามชั่วโมง มีคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคที่ทั้งสองจะสนทนากัน
ถ้าไม่รวมถึงถ้อยคำหยาบโลนที่เขาพ่นออกมาในยามที่อารมณ์เสียดเสียวกำลังไต่ระดับแล้วละก็…ธันเดอร์แทบจะไม่เปิดปากสนทนากับเธอเลย
นี่แหละความสัมพันธ์ที่โคตรจะโง่เง่าของเธอ ถึงรู้ว่าเขาไม่ได้รัก รู้ทั้งรู้ว่าที่เขาต้องการจากเธอก็แค่เพียงร่างกายที่ใช้ปรนเปรอความสุขเท่านั้น แต่เธอก็ยังยอมที่จะให้ความสัมพันธ์อันเจ็บปวดนี้มันดำเนินต่อไป
ขอเพียงแค่ให้ได้อยู่ใกล้เขา ขอเพียงแค่เศษเสี้ยวความสุขเล็กๆน้อยๆที่เขามอบให้ แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว พอใจแล้วจริงๆ…
บัวชมพูพาตัวเองลุกออกจากเตียงนอนที่มีสภาพยับยู่ยี่เพราะเพิ่งผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก เสื้อผ้าของเธอที่ถูกเขาปลดเปลื้องยังกระจัดกระจายอยู่บนพื้นรวมถึงถุงป้องกันที่ใช้แล้วนั่นก็ด้วย
มันเป็นภาพที่เธอเห็นจนชินตา ตลอดหนึ่งปีกว่าที่เธอได้ลึกซึ้งกับเขาก็มักจะจบลงด้วยการที่ต้องจัดการเรื่องพวกนี้เองเสมอ ส่วนเขานั้นมีหน้าที่แค่เชยชมแล้วก็จากไป
การหลงรักคนที่ไม่มีใจให้มันช่างดูไร้ค่าสิ้นดี…
ครืดด ครืดด
เสียงสมาร์ตโฟนที่ดังมาจากหัวเตียงทำให้คนที่จิตใจเหม่อลอยอยู่ตื่นจากภวังค์ห้วงความคิดในที่สุด สองเท้าของบัวชมพูรีบก้าวเข้าไปคว้าหน้าจอขึ้นมาดูเผื่อว่าจะเป็นคนที่เพิ่งออกจากห้องเธอไปเมื่อสักครู่ หากแต่พอเห็นรายชื่อแล้วกลับไม่ใช่เขา
(เฮ้ รับสายช้าจังมัวทำอะไรอยู่)
เสียงดนตรีที่ดังเล็ดลอดมาตามสายบวกกับเสียงแหลมที่ตะโกนแข่งกับเสียงดนตรีที่ว่าทำให้บัวชมพูถึงกับต้องดึงหน้าจอออกห่างใบหูเล็กน้อย
“ว่าไงนิ อยู่ไหนทำไมเสียงดังจัง”
(ฉันกำลังปาร์ตี้อยู่ เพื่อนๆที่นี่ส่งท้ายให้น่ะ)
“เหรอ อย่าเมามากนะ อีกไม่กี่วันก็กลับไทยแล้วต้องเดินทางดูแลตัวเองดีๆ”
(รู้แล้วน่า ขี้บ่นไม่เปลี่ยนเลยเธอเนี่ย)
“…”
(ว่าแต่เธออย่าลืมไปรับฉันที่สนามบินด้วยละ แล้วก็อย่าลืมเตือนดีนด้วยอันนี้สำคัญมาก)
“โอเค ไม่ลืม”
(งั้นแค่นี้แหละ เจอกันที่ไทยเดี๋ยวฉันซื้อขนมไปฝาก)
“จ้า บัวคิดถึงนิ…”
ตี๊ดๆๆ
บัวชมพูได้แต่ถอนหายใจให้กับเพื่อนที่ตัดสายไปทั้งที่เธอยังพูดไม่จบ กี่ปีกี่ปีนิลาก็เป็นแบบนี้ตลอด หากว่าหมดธุระที่จะคุยกับเธอแล้วก็ไม่สนใจว่าเธอจะคุยหรือพูดอะไรกับตัวเองต่อหรือเปล่า พวกคุณหนูเอาแต่ใจก็เป็นเสียแบบนี้ บัวชมพูชินเสียแล้วจะเลิกคบก็ไม่ได้เพราะนิลาเป็นเพื่อนกับเธอมาตั้งแต่เด็กแถมยังเป็นลูกสาวคนเดียวของนิกรคนที่มีบุญคุณกับเธออีก
สมาร์ตโฟนถูกวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงที่เดิมใกล้กันกับกรอบรูปบานหนึ่ง บัวชมพูหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูพลางก็ถอนหายใจ
“พี่หายไปไหนของพี่นะพี่ปุณณ์?”
มันเป็นรูปเธอถ่ายคู่กันกับพี่ชายที่หายตัวไปเมื่อปีก่อน ปุณณ์ เป็นญาติคนเดียวของเธอที่ดูแลเธอมาตั้งแต่พ่อแม่ตายจาก แต่เพราะเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นทำให้พี่ชายเธอต้องหลบลี้หนีไปและไม่ได้เจอกันอีกเลยจนถึงทุกวันนี้
หากไม่ได้นิกรที่เป็นเจ้านายของพี่ชายเธอรวมถึงตัวเธอด้วยสงสารและมีเมตตาให้ทำงานที่ผับของเขาต่อป่านนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เธอเลิกคบกับนิลาไม่ได้แม้ว่าเพื่อนคนนี้จะเอาแต่ใจกับเธอมากแค่ไหนก็ตาม
นิลาไปเรียนต่อที่เมืองนอกตั้งแต่จบม.ปลาย แต่ด้วยมีปัญหาบางอย่างกับที่นั่นจึงต้องย้ายกลับมาเรียนที่ไทยต่อ แหละบัวชมพูก็มีหน้าที่ดูแลเพื่อนคนนี้ไปโดยปริยายเหมือนที่เคยผ่านมา…
หลายวันต่อมา…@มหา’ลัย… “นี่แตงโมปั่นของนิ” บัวชมพูวางแก้วน้ำผลไม้ไว้ตรงหน้าเพื่อนพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่นิลาไม่ได้ให้ความสนใจกับน้ำผลไม้ที่ตัวเองฝากบัวชมพูให้ซื้อมาให้เลยสักนิด บัวชมพูนั่งมองเพื่อนที่กำลังรัวนิ้วลงหน้าจอไปก็หัวเราะคิกคักไป ไม่รู้ว่านิลาคุยกับใครอยู่แต่ก็พอจะเดาได้ว่าอาจจะเป็นใครคนใดคนหนึ่งที่เข้ามาจีบ นิลาเป็นคนบริหารเสน่ห์เก่งจึงไม่แปลกที่จะมีคนคุยหลายคน แต่คนที่อยู่ในใจนิลานั้นมีเพียงคนเดียวก็คือ ‘ดีน’ “คุยกับใครน่ะ” บัวชมพูเท้าคางถามนิลาแล้วอมยิ้มตาม “ดูท่าคนนี้จะถูกใจนะ” “ถูกใจสิ แต่ก็ถูกใจไม่เท่าดีนหรอก” นิลาเงยหน้าขึ้นมาแล้วสั่นไหล่เล็กน้อย “คุยเล่นๆนะ” “จ้า แม่คนเสน่ห์แรง” “แน่นอนอยู่แล้ว นี่นิลาเพื่อนเธอนะ” “หึ!” บัวชมพูหัวเราะชอบใจ เธอชื่นชมในความมั่นใจในตัวเองของเพื่อนจนบางครั้งเธอก็อยากจะมีความมั่นใจเหมือนนิลาบาง แต่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นลูกคุณหนูหรือมีอะไรดีเหมือนเพื่อนเลย ที่เห็นจะมีดีสุดในตัวเธออย่างมากก็แค่เป็นคนเรียนเก่ง “นี่ เย็นนี้เธอไปกับฉันหน่อยสิ” จู่ๆคนที่กำลังหัวเราะคิกคักกับหน้าจอก็หันมาบอกกับเธอ “ไ
02.00น. “ไหวไหมนิ” บัวชมพูถามเพื่อนที่ยืนโงนเงนแทบจะเดินไม่ตรงทางด้วยความเป็นห่วง วันนี้นิลาสนุกและดื่มเยอะมากจนเมาไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ตอนนี้เธอต้องมายืนประคองเพื่อนไว้เพื่อรอให้รถดีนวนมารับ “ฉันไม่เป็นไร เมานิดหน่อย” ประกอบคำนิลาก็ยกมือขึ้นมาทำท่าจีบนิ้วนิดหน่อยที่ว่า แต่เสียงที่พูดออกมาช่างอ้อแอ้จนบัวชมพูถึงกับขำ “อืม นิดหน่อยก็นิดหน่อย” เธอไม่อยากจะเถียงกับคนเมา “เธอมีรถประจำมารับใช่ไหมบัว” “อืม ทำไมเหรอ?” “ดี ฉันอยากกลับกับดีนสองคนน่ะ” คนเมาเงยหน้าขึ้นมาทำเป็นอ้อนเธอด้วยการกะพริบตาปริบๆ “เธอก็รู้ใช่ไหม?” “รู้ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันกลับเองได้” บัวชมพูไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ปกติเธอก็กลับเองประจำอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่ง และยิ่งรู้ถึงจุดประสงค์ของเพื่อนแล้วด้วยเธอก็ยิ่งไม่เข้าไปขัด นิลาชอบดีนอันนี้เธอรู้ดี แต่ที่ยังยอมช่วยให้ธันเดอร์นั้นเข้ามาจีบเป็นเพราะเธอไม่อยากขัดใจเขา และอีกอย่างคือเธอยังไม่อยากถูกเขาสลัดทิ้งตอนนี้ด้วยจึงยอมตามใจทุกอย่าง รถคันหรูของดีนวกกลับมารับคนเมาแล้ว ร่างสูงของเขาเปิดประตูลงมาเพื่อช่วยนำนิลาเข้าไปไว้ในรถ เมื่อทุ
ผับxxx ค่ำคืนของวันศุกร์และวันเสาร์บัวชมพูมีหน้าที่เป็นนักร้องประจำผับที่พ่อของนิลาเป็นเจ้าของ เมื่อก่อนนั้นพี่ชายของเธอเป็นผู้จัดการอยู่ที่นี่ ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมีเหตุการณ์ยิงกันเกิดขึ้นและหลักฐานบางอย่างชี้ว่าพี่ชายของเธอเป็นผู้ก่อเหตุเจ้าตัวจึงได้หลบหนีหายไปและติดต่อไม่ได้อีกเลย บัวชมพูไม่เคยเชื่อว่าพี่ของเธอจะเป็นคนทำ แต่เพราะเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จึงไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้ อีกทั้งพยานที่อยู่ในตอนนั้นก็เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง คำให้การที่กลับไปกลับมาทำให้คดีนี้ยังคงคลุมเครืออยู่และพี่ชายของเธอก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ ยังดีหน่อยที่นิกรเจ้าของผับไม่ไล่เธอออกไปอีกคน เขาให้เธอได้ทำงานที่นี่ต่อเพราะเห็นใจและก็เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนกับนิลามานาน ทุกวันนี้เธอจึงตั้งใจทำงาน อะไรที่เธอพอจะช่วยได้ไม่ว่าหน้าที่ไหนเธอก็ทำหมดไม่เคยเกลี่ยง… “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างบัว นิลาเอาแต่ใจกับเราไหม” เสียงทุ้มของคนเป็นเจ้านายและเป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น นิกรยังมองเธอด้วยความเอ็นดูเสมอ เขารู้ว่าลูกสาวของตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจและเพื่อนไม่กี่คนที่จะทำให้นิลาถูกใจได้ก็มีแค่บัวช
@มหา’ลัย…ตึก!ตึก! วันแรกของการเปิดภาคเรียนไม่ได้ทำให้นักศึกษาสาวปีสามอย่างบัวชมพูตื่นเต้นเหมือนตอนที่เข้ามาเป็นน้องปีหนึ่ง แต่ที่รู้สึกแปลกไปกว่าสองปีก่อนนิดหน่อยก็คือการที่มีเพื่อนอีกคนมาคอยเดินอยู่ข้างๆนี่แหละ ปกติแล้วบัวชมพูไม่ค่อยเป็นที่สนใจของใครต่อใครสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งก็ตาม แต่พอมีนิลามาเดินอยู่ด้วยใครต่อใครหลายคนที่ว่าก็พากันหันมองแทบตลอดทั้งทางเดิน นิลาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ส่วนตัวบัวชมพูนั้นไม่ใช่คนไม่มั่นใจในตัวเองเพียงแค่เธอไม่ชอบทำตัวให้ใครสนใจมากก็เท่านั้น ทุกวันที่มาเรียนจึงไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาให้สวยปิ๊งเหมือนเพื่อนข้างๆ “นิจะกินอะไร โรงอาหารคณะเราก็อร่อยหลายร้านนะ” เสียงหวานหันไปถามกับเพื่อนสาวพร้อมที่จะเป็นฝ่ายแนะนำ หากแต่นิลาเพื่อนของเธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วตั้งท่างอแงขึ้นมาทันที “ฉันจะไปกินข้าวกับดีน” “กับดีน?” “ใช่ แล้วเธอก็ต้องไปกับฉันด้วย” “บัวไม่…” “ต้องไป” บัวชมพูได้แต่ขยับปากค้างไว้อย่างนั้นเมื่อเพื่อนยืนกอดอกมองหน้าทำราวกับว่าถ้าเธอไม่ไปด้วยจะงอนกันไปสักสิบชาติ และเธอก็เป็นพวกที่ใจ
ถ้าจะเปรียบความรักของเธอก็เหมือนกับการนั่งดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่ใครต่อใครเขาเปรียบเปรยกันมานักต่อนัก ความรักที่ถูกล่อลวงด้วยแสงสว่างคิดว่ามันจะให้ความอบอุ่น ทว่ากลับแผดเผาตัวเองให้ต้องมอดไหม้ลงไป หากแต่แมลงเม่าสมองมันไม่ได้ซับซ้อน มันก็แค่สับสนคิดว่าแสงไฟคือแสงดวงจันทร์ที่เป็นตัวนำทางในการเดินทาง ผิดกับเธอ ที่รู้ว่าเขาคือ ‘ไฟ’ พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างแต่ก็ยอมที่จะกระโจนเข้าไปหามัน…ช่างโง่สิ้นดี01.30น. ภายในห้องนอนอันแสนเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีนวลจางที่หัวเตียงให้แสงสว่างเพียงรำไร ร่างแบบบางของบัวชมพูนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงใครบางคนที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองเธอเลย… “ธันจะกลับเลยเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางขยับตัวขึ้นพิงที่หัวเตียงแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดที่หน้าอก แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะเป็นไปในรูปแบบใดแต่ก็เลือกที่จะพูดบางอย่างเพื่อรั้งเขาไว้อีกสักครั้ง “ดึกแล้ว นอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้” “…” คนถูกถามยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม ธันเดอร์ ไม่คิดจะหันไปใ







