LOGINผับxxx
ค่ำคืนของวันศุกร์และวันเสาร์บัวชมพูมีหน้าที่เป็นนักร้องประจำผับที่พ่อของนิลาเป็นเจ้าของ เมื่อก่อนนั้นพี่ชายของเธอเป็นผู้จัดการอยู่ที่นี่ ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมีเหตุการณ์ยิงกันเกิดขึ้นและหลักฐานบางอย่างชี้ว่าพี่ชายของเธอเป็นผู้ก่อเหตุเจ้าตัวจึงได้หลบหนีหายไปและติดต่อไม่ได้อีกเลย
บัวชมพูไม่เคยเชื่อว่าพี่ของเธอจะเป็นคนทำ แต่เพราะเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จึงไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้ อีกทั้งพยานที่อยู่ในตอนนั้นก็เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง คำให้การที่กลับไปกลับมาทำให้คดีนี้ยังคงคลุมเครืออยู่และพี่ชายของเธอก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ
ยังดีหน่อยที่นิกรเจ้าของผับไม่ไล่เธอออกไปอีกคน เขาให้เธอได้ทำงานที่นี่ต่อเพราะเห็นใจและก็เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนกับนิลามานาน ทุกวันนี้เธอจึงตั้งใจทำงาน อะไรที่เธอพอจะช่วยได้ไม่ว่าหน้าที่ไหนเธอก็ทำหมดไม่เคยเกลี่ยง…
“ที่มหาลัยเป็นไงบ้างบัว นิลาเอาแต่ใจกับเราไหม” เสียงทุ้มของคนเป็นเจ้านายและเป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น นิกรยังมองเธอด้วยความเอ็นดูเสมอ เขารู้ว่าลูกสาวของตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจและเพื่อนไม่กี่คนที่จะทำให้นิลาถูกใจได้ก็มีแค่บัวชมพูกับดีนแค่สองคนเท่านั้น แต่บัวชมพูนี่แหละเหมาะสมที่สุดที่จะต้องคอยดูแลลูกของเขา
“บางทีก็อย่าไปตามใจให้มากนักนะ เรื่องอะไรที่ไม่ควรช่วยก็ไม่ต้องไปช่วย”
“ค่ะ” บัวชมพูแค่รับคำไปส่งๆเพื่อให้นิกรสบายใจแม้ความจริงแล้วเธอจะไม่สามารถขัดใจอะไรเพื่อนได้เลยก็ตาม
“งั้นบัวไปทำงานก่อนะคะ”
“เดี๋ยวๆ” นิกรเอ่ยปากปรามก่อนที่บัวชมพูจะขยับตัวหันหลังให้ สีหน้าของชายวัยกลางคนดูจริงจังขึ้นอีกระดับ “ปุณณ์ติดต่อมาบ้างไหม”
“ไม่เลยค่ะ” บัวชมพูได้แต่ส่ายหน้า อย่าว่าแต่ติดต่อมาเลยแม้แต่ข่าวคราวที่เธอพยายามสืบหาพี่ชายก็ไร้วี่แววว่าจะคืบหน้าเลยสักนิด ปุณณ์เป็นคนมีเพื่อนน้อย ส่วนเพื่อนที่พอจะมีอยู่ทุกคนก็ต่างไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน
“ไม่เป็นไร ยังไงถ้าติดต่อมาก็บอกอานะ ส่วนเรื่องคดีไม่ต้องกังวล อาเชื่อว่าปุณณ์ไม่ได้ทำแต่ยังไงก็ต้องกลับมาทำให้มันถูกต้อง”
“ขอบคุณค่ะ ถ้ามีความคืบหน้ายังไงบัวจะรีบบอกนะคะ”
“อืม ไปทำงานเถอะ” นิกรยิ้มใจดีให้บัวชมพูเช่นเคยทว่าคล้อยหลังหญิงสาวไปแล้วรอยยิ้มนั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นอีกรูปแบบหนึ่งในทันที มันกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจแบบที่บัวชมพูเองคงคาดไม่ถึงว่าผู้ใหญ่อบอุ่นอย่างเขาจะยิ้มแบบนี้เป็น
ด้าน VIP zone…
“นึกยังไงอยากมาแดกเหล้าที่นี่วะ” เสียงนทีเอ่ยถามกับธันเดอร์ที่เป็นตัวตั้งตัวตีชวนทุกคนมาในค่ำคืนนี้ ปกติพวกเขาจะไปเที่ยวที่ผับของเพื่อนอีกคนมากกว่าเพราะที่นั่นใกล้คอนโดของทุกคนมากที่สุด
“อยากเปลี่ยนบรรยากาศว่างั้น?”
“…” ธันเดอร์ยังคงไม่ตอบคำถามเพื่อน เพราะเจ้าตัวเอาแต่นั่งรัวนิ้วลงหน้าจอมือถือไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาให้ความสนใจกับคนอื่น มันเป็นภาพที่เพื่อนทุกคนเห็นจนชินตามากจึงไม่มีใครอยากจะใส่ใจกับคนพูดน้อยอย่างเขา
กระทั่งติณยกมือตบเข้าที่บ่าแล้วพยักพเยิดหน้าให้เพื่อนไปมองทางใครคนหนึ่งนั่นแหละ ธันเดอร์ถึงได้ฤกษ์ที่จะเงยหน้าขึ้นมามองผู้คนสักที
“นั่นใช่ไหมเหตุผลที่มึงอยากมาที่นี่”
สายตาของทุกคนจับวางไปยังโต๊ะที่ถูกต่อกันจนยาวเพราะมีคนกลุ่มใหญ่เข้ามานั่ง สองคนในนั้นคือดีนและนิลาคนที่พวกเขาให้ความสนใจกันเป็นพิเศษ
“เอาจนได้สินะมึง” ปกป้องส่ายหน้าระอาใจ ติณกับนทีเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่ถึงจะอยากโต้แย้งเพื่อนอย่างไรทุกคนก็ทำได้เพียงแค่เงียบ สิ่งที่ต้องระวังเพียงอย่างเดียวก็คือคอยดูไม่ให้ธันเดอร์กับดีนเดินเข้าไปซัดหน้ากันเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมาก็พอ…
1ชั่วโมงต่อมา…
เหตุการณ์ยังคงดำเนินไปตามปกติแม้เวลาจะผ่านมากว่าชั่วโมงแล้วก็ตาม ธันเดอร์ยังคงนั่งกระดกเหล้าเงียบๆ ดวงตาคมชำเลืองมองไปทางโต๊ะนั้นบ้างเป็นบางครั้ง นั่นจึงทำให้เพื่อนๆอุ่นใจขึ้นมาบ้างเพราะอย่างน้อยตอนนี้ใบหน้าของธันเดอร์ก็ยังปกติดีราวกับว่าไม่ได้มีสิ่งใดอยู่ในใจ
บรรยากาศภายในผับครึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ บนเวทีเริ่มมีนักดนตรีขึ้นมาเอ็นเตอร์เทน และนักร้องสาวหนึ่งในนั้นก็เรียกเสียงโห่ร้องจากลูกค้าผู้ชายได้เป็นอย่างดี
“นั่นมันเพื่อนไอ้ดีนที่เราเห็นบ่อยๆ” นทีจับสายตาจากโซนวีไอพีด้านบนมองลงไปยังเวทีด้านล่าง ผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ในชุดเซ็กซี่คนนั้นพวกเขาเห็นบ่อยก็จริงแต่เพิ่งจะเคยเห็นเธอในลุคนี้
“อย่างแจ่มเลยสัด” ตามสัญชาตญาณเสือในตัวนทีรู้สึกสนใจเธอขึ้นมาทันที “แม่งโคตรน่าโดน...”
ปึก!
แก้วของใครบางคนที่กระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังกว่าปกติทำให้ทุกคนหันไปมอง แต่เจ้าตัวที่ยังคงหน้านิ่งอยู่กลับสั่นไหล่เล็กน้อยเป็นเชิงบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ
“หลุดมือ” ธันเดอร์ยกเหล้าแก้วเดิมขึ้นดื่มอย่างเงียบๆเช่นเดิม สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังร่างเล็กของคนบนเวทีที่ตอนนี้กำลังร้องเพลงอยู่เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ
แน่นอนว่าผู้หญิงคนนั้นเขารู้จักดี โต๊ะโซนวีไอพีที่นั่งอยู่นี่เธอก็เป็นคนจัดการให้ ทว่าเรื่องราวของเธอกับเขาไม่มีใครล่วงรู้ เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเก็บไว้กินเล่นแต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดนักที่เห็นยัยนั่นแต่งตัวแบบนั้น ไหนจะคำพูดคำจาของนทีที่เหมือนอยากจะกินเธอด้วยนั่นก็อีก เพลงจบไปตั้งสองเพลงแล้วไอ้เพื่อนเวรของเขาก็ดูท่าจะยังไม่หุบปากสักที
“กูไปสูบบุหรี่แป๊บ” ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมสีหน้าบึ้งตึงก่อนจะเอ่ยบอกกับเพื่อน และโดยไม่ต้องรอขอให้ใครอนุญาตขายาวๆของเขาก็ก้าวเดินออกไปทันที
“เป็นห่าไรของมันเมื่อกี้ยังดีๆอยู่”
“ไม่รู้แม่ง เมนส์มามั้ง”
อีกด้าน…
บัวชมพูรู้สึกเหมือนถูกสูบวิญญาณทุกครั้งเมื่อต้องขึ้นเวทีไปทำหน้าที่เอ็นเตอร์เทนลูกค้าในฐานะนักร้องประจำผับ ถึงแม้อาทิตย์หนึ่งจะได้ทำหน้าที่นี้แค่สองวันแต่ก็เล่นงานร่างกายเธอหนักทุกครั้งไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ตามยังไงมันก็เป็นงานที่เธอรัก การร้องเพลงทำให้เธอปลดปล่อยตัวตนได้เต็มที่อีกอย่างคือเงินดีอีกต่างหาก
ตอนนี้เป็นช่วงพักเบรก บัวชมพูลงจากเวทีมาพักและอีกหนึ่งชั่วโมงก็จะต้องขึ้นไปเป็นคนร้องปิดเวทีเหมือนทุกครั้ง แต่เพราะวันนี้มีภารกิจพิเศษที่(จำใจ)ต้องทำ เธอจึงได้โทรขอร้องให้นิลามาหาเธอที่ห้องแต่งตัว
“โอเคหรือยังฉันจะได้ขึ้นไปดื่มต่อสักที กำลังติดลมเลยเนี่ย” เสียงเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดของนิลาทำให้บัวชมพูที่สูดยาดมสมุนไพรอยู่ต้องแกล้งปรือตาขึ้นมอง ตอนแรกนิลาบอกให้เธอขึ้นไปหาเพื่อนๆที่โซนวีไอพีแต่เธอแสร้งบอกว่าตัวเองเหมือนจะเป็นลมก็เลยวานให้นิลาช่วยหายาดมมาให้
“ถ้าหายแล้วขึ้นไปข้างบนกัน” ว่าพลางนิลาก็เดินมาฉุดมือบัวชมพูให้ลุกขึ้น ทว่าบัวชมพูก็ชักมือกลับไม่ยอมเดินตาม
“เดี๋ยวบัวร้องเพลงอีกรอบก่อนนะ เสร็จแล้วจะตามขึ้นไป”
“ไปด้วยกันก่อน เพื่อนๆรออยู่ เหลือเวลาอีกตั้งเป็นชั่วโมงไม่ใช่หรือไง”
“แต่ว่าบัวยังทำงานอยู่เลย”
“ขึ้นไปพร้อมฉัน เดี๋ยวนี้!”
“…” บัวชมพูถึงกับถอนหายใจ เธอแค่หาวิธีให้นิลาแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนแต่ไม่ได้อยากจะเดินขึ้นไปพร้อมกันสักหน่อย
แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เลี่ยงคนเอาแต่ใจอย่างนิลาไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายก็ได้แต่เดินเคียงคู่ไปตามทางเดินกับเพื่อนเหมือนเดิม และจังหวะเหตุการณ์บางอย่างที่เธอไม่อยากเห็นก็มาถึง
มันจังหวะที่ร่างสูงของธันเดอร์เดินเข้ามาดักหน้านิลาเอาไว้ตามที่ตั้งใจ แต่ก่อนที่เขาจะพูดหรือเอ่ยอะไรกับผู้หญิงตรงหน้าก็ไม่ลืมที่จะส่งสายตาดุๆมาทางบัวชมพูเหมือนกับจะถามว่า ‘มายืนทำบ้าอะไรตรงนี้?’
บัวชมพูจึงทำได้แค่เพียงถอยหลังไปสามก้าว เห็นคนข้างหน้าหันไปจ้องตากันเธอก็ได้แต่หลุบตาตัวเองมองต่ำพยายามไม่สนใจ แต่หูก็ยังได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอยู่ดี
“นาย?”
“อยากรู้จัก”
“ตรงๆแบบนี้เลยเหรอ?” นิลายิ้มชอบใจในความตรงประเด็นของคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก
“อืม ก็ไม่รู้จะอ้อมไปทำไม”
บัวชมพูรู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เป็นคนตัดสินใจช่วยเขาเองแท้ๆ แต่พอมาได้ยินเขายืนจีบใครแบบนี้กลับรู้สึกร้าวระบมไปหมดทั้งใจ ไหนจะต้องมาเห็นรอยยิ้มแบบนั้นของเขาก็อีก รอยยิ้มในแบบที่เธอไม่เคยได้รับ สายตาที่เขาไม่เคยมองเธอแบบนี้มาก่อนเลยแต่กับนิลาเขาให้เพื่อนเธอได้อย่างง่ายดาย ทั้งรอยยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติ ไหนจะแววตาที่ดูสนอกสนใจอย่างไม่ปิดบังนั่นก็อีก
“นายไม่ถูกกับดีนไม่ใช่เหรอ ฉันไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนหรอกนะ”
“ปัญหาของฉันกับมันไม่เกี่ยวกับเธอนี่ แต่ถ้าเธอไม่สะดวกใจก็ไม่เป็นไร”
“ทำน้อยใจเป็นเด็กไปได้ เอามือถือนายมา”
บัวชมพูชำเลืองตามองนิลาที่รับสมาร์ตโฟนจากธันเดอร์มาแล้วรัวนิ้วกดอะไรลงไปในนั้น ในขณะที่ธันเดอร์ก็มองมาที่เธอเช่นกัน แต่สายนั้นยังคงว่างเปล่าเหมือนเคย
“เดี๋ยวทักไป” เจ้าของสุ่มเสียงพึงพอใจเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม หลังจากที่แลกช่องทางติดต่อกันเรียบร้อยแล้วธันเดอร์ก็หันหลังเดินออกไปทันที และการที่เขาทำเหมือนกับสนใจนิลาแต่ไม่ได้เข้าหาอะไรจนน่ารำคาญแบบนี้ก็ทำให้คนอย่างนิลาสนใจเขาขึ้นมาเช่นกัน
“คนนี้น่าสนใจดีนะ เธอว่าไหม?” ปากนิลาเอ่ยถามความคิดเห็นจากบัวชมพูในขณะที่ดวงตาสวยเฉี่ยวของเธอยังจ้องมองที่หน้าจอ “ชื่อธันเดอร์เหรอ เขามีเรื่องอะไรกับดีนเธอรู้ไหม?”
“ไม่” บัวชมพูส่ายหน้า เธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าธันเดอร์มีเรื่องอะไรกับดีนมาก่อนเพราะดีนก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง อีกอย่างเรื่องของเธอกับเขาก็ไม่มีใครรู้ ที่เธอกับธันเดอร์มีความลึกซึ้งกันนั่นก็เป็นเพราะเธอแอบชอบเขามาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว และก็ดันมีเหตุการณ์บางอย่างทำให้ได้สารสัมพันธ์กัน
“ฉันจะเก็บไว้ก่อนแล้วกันคนนี้” นิลาพูดขึ้นอย่างมาดมั่น “เอาไว้แกล้งให้ดีนโมโหเล่น”
บัวชมพูถอนหายใจอีกครั้งเพราะพูดอะไรไม่ออก ใจหนึ่งก็โล่งที่นิลาไม่ได้คิดที่จะสนใจธันเดอร์จริง แต่อีกใจก็กลัวว่าเรื่องมันจะวุ่นวายไปกันใหญ่ ทั้งดีนและธันเดอร์ก็เป็นตัวอันตรายกันทั้งคู่แล้วมันจะเป็นยังไงถ้าเสือสองตัววิ่งเข้าใส่กัน…
หลายวันต่อมา…@มหา’ลัย… “นี่แตงโมปั่นของนิ” บัวชมพูวางแก้วน้ำผลไม้ไว้ตรงหน้าเพื่อนพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่นิลาไม่ได้ให้ความสนใจกับน้ำผลไม้ที่ตัวเองฝากบัวชมพูให้ซื้อมาให้เลยสักนิด บัวชมพูนั่งมองเพื่อนที่กำลังรัวนิ้วลงหน้าจอไปก็หัวเราะคิกคักไป ไม่รู้ว่านิลาคุยกับใครอยู่แต่ก็พอจะเดาได้ว่าอาจจะเป็นใครคนใดคนหนึ่งที่เข้ามาจีบ นิลาเป็นคนบริหารเสน่ห์เก่งจึงไม่แปลกที่จะมีคนคุยหลายคน แต่คนที่อยู่ในใจนิลานั้นมีเพียงคนเดียวก็คือ ‘ดีน’ “คุยกับใครน่ะ” บัวชมพูเท้าคางถามนิลาแล้วอมยิ้มตาม “ดูท่าคนนี้จะถูกใจนะ” “ถูกใจสิ แต่ก็ถูกใจไม่เท่าดีนหรอก” นิลาเงยหน้าขึ้นมาแล้วสั่นไหล่เล็กน้อย “คุยเล่นๆนะ” “จ้า แม่คนเสน่ห์แรง” “แน่นอนอยู่แล้ว นี่นิลาเพื่อนเธอนะ” “หึ!” บัวชมพูหัวเราะชอบใจ เธอชื่นชมในความมั่นใจในตัวเองของเพื่อนจนบางครั้งเธอก็อยากจะมีความมั่นใจเหมือนนิลาบาง แต่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นลูกคุณหนูหรือมีอะไรดีเหมือนเพื่อนเลย ที่เห็นจะมีดีสุดในตัวเธออย่างมากก็แค่เป็นคนเรียนเก่ง “นี่ เย็นนี้เธอไปกับฉันหน่อยสิ” จู่ๆคนที่กำลังหัวเราะคิกคักกับหน้าจอก็หันมาบอกกับเธอ “ไ
02.00น. “ไหวไหมนิ” บัวชมพูถามเพื่อนที่ยืนโงนเงนแทบจะเดินไม่ตรงทางด้วยความเป็นห่วง วันนี้นิลาสนุกและดื่มเยอะมากจนเมาไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ตอนนี้เธอต้องมายืนประคองเพื่อนไว้เพื่อรอให้รถดีนวนมารับ “ฉันไม่เป็นไร เมานิดหน่อย” ประกอบคำนิลาก็ยกมือขึ้นมาทำท่าจีบนิ้วนิดหน่อยที่ว่า แต่เสียงที่พูดออกมาช่างอ้อแอ้จนบัวชมพูถึงกับขำ “อืม นิดหน่อยก็นิดหน่อย” เธอไม่อยากจะเถียงกับคนเมา “เธอมีรถประจำมารับใช่ไหมบัว” “อืม ทำไมเหรอ?” “ดี ฉันอยากกลับกับดีนสองคนน่ะ” คนเมาเงยหน้าขึ้นมาทำเป็นอ้อนเธอด้วยการกะพริบตาปริบๆ “เธอก็รู้ใช่ไหม?” “รู้ ไม่ต้องห่วงหรอกฉันกลับเองได้” บัวชมพูไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ปกติเธอก็กลับเองประจำอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่ง และยิ่งรู้ถึงจุดประสงค์ของเพื่อนแล้วด้วยเธอก็ยิ่งไม่เข้าไปขัด นิลาชอบดีนอันนี้เธอรู้ดี แต่ที่ยังยอมช่วยให้ธันเดอร์นั้นเข้ามาจีบเป็นเพราะเธอไม่อยากขัดใจเขา และอีกอย่างคือเธอยังไม่อยากถูกเขาสลัดทิ้งตอนนี้ด้วยจึงยอมตามใจทุกอย่าง รถคันหรูของดีนวกกลับมารับคนเมาแล้ว ร่างสูงของเขาเปิดประตูลงมาเพื่อช่วยนำนิลาเข้าไปไว้ในรถ เมื่อทุ
ผับxxx ค่ำคืนของวันศุกร์และวันเสาร์บัวชมพูมีหน้าที่เป็นนักร้องประจำผับที่พ่อของนิลาเป็นเจ้าของ เมื่อก่อนนั้นพี่ชายของเธอเป็นผู้จัดการอยู่ที่นี่ ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมีเหตุการณ์ยิงกันเกิดขึ้นและหลักฐานบางอย่างชี้ว่าพี่ชายของเธอเป็นผู้ก่อเหตุเจ้าตัวจึงได้หลบหนีหายไปและติดต่อไม่ได้อีกเลย บัวชมพูไม่เคยเชื่อว่าพี่ของเธอจะเป็นคนทำ แต่เพราะเธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จึงไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้ อีกทั้งพยานที่อยู่ในตอนนั้นก็เหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง คำให้การที่กลับไปกลับมาทำให้คดีนี้ยังคงคลุมเครืออยู่และพี่ชายของเธอก็เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ ยังดีหน่อยที่นิกรเจ้าของผับไม่ไล่เธอออกไปอีกคน เขาให้เธอได้ทำงานที่นี่ต่อเพราะเห็นใจและก็เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนกับนิลามานาน ทุกวันนี้เธอจึงตั้งใจทำงาน อะไรที่เธอพอจะช่วยได้ไม่ว่าหน้าที่ไหนเธอก็ทำหมดไม่เคยเกลี่ยง… “ที่มหาลัยเป็นไงบ้างบัว นิลาเอาแต่ใจกับเราไหม” เสียงทุ้มของคนเป็นเจ้านายและเป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น นิกรยังมองเธอด้วยความเอ็นดูเสมอ เขารู้ว่าลูกสาวของตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจและเพื่อนไม่กี่คนที่จะทำให้นิลาถูกใจได้ก็มีแค่บัวช
@มหา’ลัย…ตึก!ตึก! วันแรกของการเปิดภาคเรียนไม่ได้ทำให้นักศึกษาสาวปีสามอย่างบัวชมพูตื่นเต้นเหมือนตอนที่เข้ามาเป็นน้องปีหนึ่ง แต่ที่รู้สึกแปลกไปกว่าสองปีก่อนนิดหน่อยก็คือการที่มีเพื่อนอีกคนมาคอยเดินอยู่ข้างๆนี่แหละ ปกติแล้วบัวชมพูไม่ค่อยเป็นที่สนใจของใครต่อใครสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งก็ตาม แต่พอมีนิลามาเดินอยู่ด้วยใครต่อใครหลายคนที่ว่าก็พากันหันมองแทบตลอดทั้งทางเดิน นิลาเป็นคนมีความมั่นใจสูง ส่วนตัวบัวชมพูนั้นไม่ใช่คนไม่มั่นใจในตัวเองเพียงแค่เธอไม่ชอบทำตัวให้ใครสนใจมากก็เท่านั้น ทุกวันที่มาเรียนจึงไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาให้สวยปิ๊งเหมือนเพื่อนข้างๆ “นิจะกินอะไร โรงอาหารคณะเราก็อร่อยหลายร้านนะ” เสียงหวานหันไปถามกับเพื่อนสาวพร้อมที่จะเป็นฝ่ายแนะนำ หากแต่นิลาเพื่อนของเธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วตั้งท่างอแงขึ้นมาทันที “ฉันจะไปกินข้าวกับดีน” “กับดีน?” “ใช่ แล้วเธอก็ต้องไปกับฉันด้วย” “บัวไม่…” “ต้องไป” บัวชมพูได้แต่ขยับปากค้างไว้อย่างนั้นเมื่อเพื่อนยืนกอดอกมองหน้าทำราวกับว่าถ้าเธอไม่ไปด้วยจะงอนกันไปสักสิบชาติ และเธอก็เป็นพวกที่ใจ
ถ้าจะเปรียบความรักของเธอก็เหมือนกับการนั่งดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่ใครต่อใครเขาเปรียบเปรยกันมานักต่อนัก ความรักที่ถูกล่อลวงด้วยแสงสว่างคิดว่ามันจะให้ความอบอุ่น ทว่ากลับแผดเผาตัวเองให้ต้องมอดไหม้ลงไป หากแต่แมลงเม่าสมองมันไม่ได้ซับซ้อน มันก็แค่สับสนคิดว่าแสงไฟคือแสงดวงจันทร์ที่เป็นตัวนำทางในการเดินทาง ผิดกับเธอ ที่รู้ว่าเขาคือ ‘ไฟ’ พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างแต่ก็ยอมที่จะกระโจนเข้าไปหามัน…ช่างโง่สิ้นดี01.30น. ภายในห้องนอนอันแสนเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีนวลจางที่หัวเตียงให้แสงสว่างเพียงรำไร ร่างแบบบางของบัวชมพูนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดกำลังจ้องมองร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงใครบางคนที่ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองเธอเลย… “ธันจะกลับเลยเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางขยับตัวขึ้นพิงที่หัวเตียงแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดที่หน้าอก แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้กลับมาจะเป็นไปในรูปแบบใดแต่ก็เลือกที่จะพูดบางอย่างเพื่อรั้งเขาไว้อีกสักครั้ง “ดึกแล้ว นอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้” “…” คนถูกถามยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม ธันเดอร์ ไม่คิดจะหันไปใ


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




