Anu-Ano Ang Kilalang Quotes Ni Ildefonso Santos?

Sobrang saya ko kapag napapagusapan ang mga lumang tula na lumaki ako—lalo na yung madaling maaalala ng kahit sinong bata. Para sa maraming Pilipino, ang pinakatanyag na tula ni Ildefonso Santos ay ang ‘Ang Guryon’. Madaling lapitan ang tula: simple ang mga salita pero malalim ang hugis ng damdamin na ipinipinta nito. Minsan parang larong pambata lang, pero may lungkot at pag-asang sabay na pumapailanlang kasama ng guryon sa himpapawid. Naging paborito ito sa mga paaralan at malimit na bahagi ng mga antolohiya dahil madaling i-recite at puno ng imahen—ang tali, ang hangin, ang pag-alis ng guryon—na madaling i-translate sa nararamdaman ng makabasa. Personal, lagi akong natatauhan sa kakayahan nitong maghatid ng nostalgia: parang bumabalik ang hapon ng pagkabata kung saan malayo ang paglipad mo, at may kaunting pangungulila na hindi naman malungkot, kundi mapanaginipan. Sa tuwing nababanggit ang pangalan ni Ildefonso Santos sa klase o sa kapehan, ‘Ang Guryon’ agad ang lumilitaw sa isip ko, at naiisip ko ang simpleng kapangyarihan ng isang tula na nag-uugnay ng henerasyon at alaala.

Sobrang nakakaantig ang paraan ng pagsusulat ni Ildefonso Santos para sa akin—parang may kakayahan siyang gawing payak na larawan ng buhay ang isang simpleng salita. Lumaki ako sa mga koleksyon ng tula na madalas basahin sa paaralan, at isa sa hindi ko malilimutang tula ay ang ‘Ang Guryon’. Hindi lang ito basta-basta tula para sa mga bata; doon ko unang naranasan ang malinaw, malumanay, at malalim na imahe na kayang ihatid ng makatang Tagalog. Sa maraming aspeto, siya ang nagdala ng bagong damdamin at bagong himig sa panitikang Tagalog noong unang kalahati ng ika-20 siglo. Bukod sa kanyang mga tula, naalala ko rin kung paano siya naging tulay sa pagitan ng tradisyonal at makabagong paraan ng pagsulat. Madalas niyang sinasalamin ang kalikasan, pagkabata, at pang-araw-araw na karanasan nang may malay at payak na wika, pero puno ng simbolismo. Maraming guro at manunulat ang humango ng inspirasyon sa kanya; ang kanyang mga akda ay naging bahagi ng kurikulum at nagpalago ng interes ng mga kabataan sa sariling wika. Panghuli, personal kong hinahangaan ang kanyang sining dahil pinaparamdam niya na ang tula ay para sa lahat—hindi lamang para sa piling intelektwal, kundi para sa sinumang may puso at pandinig na handang makinig.

Nakakahiya man aminin, pero tuwing binabasa ko ang mga tula ni Ildefonso Santos, para akong bumabalik sa mga simpleng tanong ng pagkabata—kung ano ang tunog ng hangin, lasa ng ulan, at kung paano umiikot ang mundo sa paligid ng munting bahay. Bilang taong tumuturo noon sa mga magkakaibang henerasyon, nakita ko kung paano niya ginawang mabuhay ang Filipino sa paraang hindi artipisyal o malayo sa pang-araw-araw na dila ng tao. Hindi niya itinaboy ang mambabasa sa mataas na retorika; sa halip, ginamit niya ang payak na salita para magtanim ng malalim na damdamin at pag-unawa sa sariling kultura. Sa praktikal na aspeto, mahalaga ang kanyang obra dahil madalas itong nagsisilbing tulay: nag-uugnay ng tradisyonal na anyo at bagong pamamaraan ng tula, at nagpapakita kung paano maaaring maging modern ang panulatan nang hindi sinasakripisyo ang identidad ng wika. Nakikita ko rin ang impluwensya niya sa mga aklat-aralin at sa paraan ng pagre-recite ng tula sa paaralan—iyon mismong pagbigkas na nagbubuhos ng damdamin at memorya. Para sa akin bilang guro at tagamasid, ang pinakamahalaga ay naituro niya na ang Filipino ay hindi lamang para sa sanaysay o opisyal na komunikasyon—ito rin ay tahanan ng malalim na imahinasyon at panitikan, at iyon ang pinakatakbuhan ng kanyang legasiya.

Medyo masalimuot ang kasaysayan ng unang inilathala ni Ildefonso Santos pag titingnan mula sa perspektibo ng isang tagahanga na madalas maghukay sa lumang mga magasin at katalogo. Sa karanasan ko, hindi agad nag-aappear ang isang malinaw na "unang aklat" para sa maraming manunulat ng kanyang henerasyon—madalas na una silang lumabas bilang mga tula o sanaysay sa mga pahayagan at magasin bago maitipon sa isang book-length na koleksyon. Nang sinubukan kong mag-trace ng timeline niya, napansin ko na maraming talaan ang nagre-refer sa kanyang mga unang publikasyon bilang mga pirasong lumabas sa mga periodiko gaya ng 'Liwayway' at ilang unibersidad na journal, at hindi agad isang standalone na aklat. Habang nagbabasa ng mga biograpiya at lumang katalogo sa National Library, nakita ko rin na may pagkakaiba-iba ang pinagtuturok ng bibliographers: ang ilan ay tumutukoy sa isang maagang koleksyon ng mga tula bilang kanyang unang aklat, samantalang ang iba ay tumutukoy sa kanyang unang opisyales na monograph o compilation na nalathala nang mas huli. Personal, naiintriga ako sa prosesong ito—parang naglalaro ng hulaan at pag-assemble ng puzzle ang paghahanap ng unang opisyal na publikasyon. Kung bibilangin ang buong konteksto, mas makatwiran sabihing ang kanyang unang publikasyon na nakilala nang malawak ay mga tula sa mga pahayagan na kalaunan ay naging pundasyon ng kanyang unang book-length na koleksyon. Gusto kong maglaro ng detective pa dito minsan, pero hanggang ngayon ay nananatiling isang maliit na palaisipan na nag-iiwan sa akin ng pagnanais na magbasa pa ng mas marami tungkol sa buhay-panitikan niya.

Tila ba lumulutang sa isip ko ang mga lumang kwerdas ng panitikang Pilipino kapag iniisip si Ildefonso Santos—hindi lang dahil siya mismo ay makata, kundi dahil napakalalim ng pinag-ugatang impluwensya sa kanya. Sa pagbabasa ng kanyang mga tula ramdam ko ang anino ni Francisco Balagtas; ang klasikong anyo at malalim na damdamin ng 'Florante at Laura' ay patuloy na bumabalik bilang isang malakas na arketipo para sa mga makata ng kanyang panahon. Kasabay nito, naroon din ang impluwensya ng mga kontemporaneong makata tulad nina Lope K. Santos at Jose Corazon de Jesus, na nagpayaman ng makabagong Tagalog at nagbigay-daan sa mas malayang ekspresyon at istilo. Hindi rin mawawala ang tradisyong bayan—mga awit, salawikain, at kuwentong-bayan na kumikislap sa bawat berso. Nakikita ko kung paano sinisipsip ni Ildefonso ang ritmo ng kundiman at ang melodiya ng mga karaniwang usapan, kaya ang kanyang tula ay madaling tumatagos sa puso ng karaniwang mambabasa. Ang kolonyal na konteksto naman—ang impluwensya ng Espanya at ng panahong Amerikano sa edukasyon at wika—ay humuhubog sa kanyang tema: pag-ibig, bayan, at paghahanap ng sariling tinig. Bilang taong nagbabasa at humahabi ng sariling tula, humahanga ako sa paraan niya ng pagbuo ng tradisyon at pagbabago. Para sa akin, ang mga impluwensyang ito ay hindi simpleng listahan ng mga pangalan; ito ay buhay na pinaghalong mga tinig na nagbubuo ng kanyang natatanging himig—malalim, masalimuot, at totoo sa Pilipino. Natatandaan ko pa rin ang unang beses na nabasa ko ang isang tula niya—tila nagising ang isang lumang damdamin sa loob ko, at iyon ang pinakamagandang pamana ng kanyang pinagmulang mga impluwensya.

Nakakatuwang mag-hunt ng ganitong klaseng koleksyon—ito pa ang kwento ko kung paano ko kadalasan hinahanap ang mga gawa ni Ildefonso Santos. Una, sinubukan ko ang mga pangunahing bookstore dito sa Pilipinas tulad ng National Book Store at Fully Booked; madalas may mga bagong reprints o baka kayang i-special order ng staff. Kung walang laman sa shelves, sinisilip ko ang mga university presses tulad ng University of the Philippines Press o Ateneo de Manila University Press, dahil minsan doon lumalabas ang mga akademikong edisyon o compilations na hindi na ipinapalabas sa malalaking chain stores. Pangalawa, lapit ako sa online marketplaces—Shopee at Lazada talaga ang mabilis na panimula, pero talagang nag-ingat ako sa seller ratings at litrato ng mismong libro (edition at kondisyon). Kapag medyo rare, tinitingnan ko rin ang international options tulad ng Book Depository o Amazon—maaari kang makahanap ng secondhand copy o out-of-print edition doon, pero maghanda sa shipping fees at mas mahaba ang delivery time. Isa pang tip na pumapabor sa akin: sumali sa mga Facebook groups o online communities para sa mga book collectors dito sa Pilipinas; may mga nagbebenta o nagpapalitan ng rare titles at minsan mas mababa pa ang presyo. Sa huli, hindi ko pinalalagpas ang mga secondhand bookstores at garage sales kapag nasa siyudad ako—may mga pagkakataong nabibili ko ang lumang koleksyon na hindi ko akalain. Kapag bumili, lagi kong chine-check ang edition, ISBN (kapag available), at kondisyon ng pahina bago magbayad. Mas masarap kapag may kasamang personal na kwento ang nabili mong libro—para sa akin, iyon ang charm ng paglalakad sa mga pahina ng lumang koleksyon.

Napansin ko na marami talagang nagtataka kung may audio ng mga tula ni Ildefonso Santos — at masasabi kong oo, may mga paraan para makahanap nito, pero kailangan mong maghukay nang kaunti. Una, subukan mong mag-search sa YouTube gamit ang mga keyword na 'tula ni Ildefonso Santos' o 'Ildefonso Santos pagbasa' dahil madalas may mga video ng recitations o audio clips mula sa mga programa sa radyo at cultural events. Minsan ang mga paaralan o grupo ng teatro ay nag-upload din ng kanilang sariling pagbabasa para sa proyekto o pagtatanghal. Pangalawa, tsek mo ang Internet Archive at SoundCloud — may mga lumang broadcast at spoken-word uploads na napupunta doon, lalo na kung popular ang tula sa kanilang panahon. Bukod diyan, malaking tulong ang mga lokal na archive: ang National Library of the Philippines, ang mga silid-aklatan ng unibersidad gaya ng UP o Ateneo, at ang Komisyon sa Wikang Filipino. Minsan merong digitized recordings o mga cassette/CD na na-scan at na-upload. Ako mismo, natagpuan ko minsan ang isang recitation ng isang makatang Pilipino sa isang unibersity archive — hindi palaging kumpleto, pero may mga sorpresa. Kapag totoong kailangan mo ng high-quality o lisensyadong kopya, makipag-ugnayan sa mga librarians o sa mga cultural institutions; maaari silang magbigay ng mas eksaktong impormasyon o magbigay ng permiso kung kailangang gamitin sa presentasyon. Tapos, mag-enjoy ka lang sa pagdinig — iba talaga ng personal na pagbabasa ng tula kaysa lang sa pagbabasa ng teksto, at may kakaibang dating kapag naririnig mo ang intonasyon at damdamin ng mambabasa.

Nakakabilib talaga kapag naiisip ko kung paano nag-iwan ng bakas ang mga taong tulad ni Ildefonso P. Santos sa ating mga lungsod — at oo, ipinanganak siya noong 1929. Lumaki ako na napapaligiran ng mga parkeng may balanseng disenyo at mga plaza na mukhang pinag-isipan, at doon ko unang napansin ang istilong pinagpapahalagahan ng mga landscape designer tulad niya. Sa mga lumang litrato at lathala, makikita mong ibang-iba ang pananaw sa pampublikong espasyo noong panahon niya, mas may puso at may pakikipag-ugnay sa tao kaysa puro betong at metal lang. Bilang isang taong mahilig maglakad-lakad at magmuni sa mga open spaces, madalas kong i-link ang mga lugar na may maayos na mga puno, daanan, at upuan sa mga prinsipyo na ipinakilala ni Santos noong mga dekada ng kanyang pag-angat. Hindi ko sinasabi na siya lang ang gumawa ng lahat, pero malinaw na ang kanyang taon ng kapanganakan — 1929 — ay naglagay sa kanya sa henerasyon na nagpasimula ng modernong pag-unawa sa urban landscape sa Pilipinas. Sa personal na level, natutuwa ako na may mga personalidad tulad niya na inuuna ang human scale sa disenyo. Tuwing nakikita ko ang mga hugis ng punong nag-aalok ng lilim o ang maayos na paglalagay ng mga bangko sa isang plaza, naiisip ko na marami sa mga ideyang iyon ipinakilala o pinagyaman noong panahon niya. Ang simpleng impormasyong ito — 1929 — nagbubukas ng mas malalim na pagtingin sa konteksto ng kanyang gawain at ng panahon kung saan siya lumitaw.

Nakakapanindig-balahibo ang pagkatao ni Akainu, at kapag pinag-uusapan ang mga kilalang linya niya, madalas akong napipikit at nag-iisip kung gaano ito kasimple ngunit mabigat ang epekto. Isa sa mga pinakakilalang pahayag niya ay ang konsepto ng ‘absolute justice’ — madalas niya itong ipinahayag bilang pagsasabing ang hustisya niya ay hindi puwedeng baluktutin o paglaruan. Sa maraming tagpo, naririnig mo ang kanyang malamig at matatag na pananalita na nagtutulak ng ideya na ang mundo ay kailangang linisin, ano man ang maging presyo. Sa konteksto ng 'One Piece', nabigyang-diin ang mga linyang ito lalo na sa Marineford arc: makikita mo siya na hindi nag-aatubiling kumilos at gumawa ng desisyon na ikinamatay ni Portgas D. Ace. Maraming fans ang tumatandaan ang malamig niyang mga pahayag bago at pagkatapos ng insidenteng iyon — mga pahayag na nagpapakita ng walang-kompromisong paniniwala niyang kailangang pairalin ang kanyang uri ng hustisya, kahit pa mamatay ang mga tao. Personal, natutuwa ako sa complexity ng karakter na ito: hindi siya si-bad-guy lang; malinaw na naniniwala siya sa isang bagay na para sa kanya ay tama hanggang sa puntong nagiging delusyonal. Ang mga linya niya ay nag-uudyok sa akin na mag-isip tungkol sa moral ambiguity ng hustisya — kung hanggang kailan karapat-dapat ipilit ang sariling katotohanan sa mundo. Sa huli, ang bawat kilalang pahayag ni Akainu ay parang kislap na nagpapaalala na sa 'One Piece' walang simpleng tama o mali, kundi mga pananaw na nagbabanggaan.

Tuwang-tuwa talaga akong pag-usapan si Lope K. Santos kapag lumalabas ang paksang ito—para sa akin, walang dudang ang pinakatanyag niyang akda ay ang ‘Banaag at Sikat’. Ito ang nobelang madalas unang naiisip kapag pinag-uusapan ang kontribusyon niya sa panitikang Pilipino, dahil ito ang nagpakita ng bagong anyo ng nobela sa tagalog na tumatalakay sa malalaking suliranin ng lipunan: kahirapan, paggawa, at ideolohiya. Nilathala noong unang bahagi ng ika-20 siglo, naging tanyag ito hindi lang dahil sa kuwento kundi dahil sa tapang nitong talakayin ang sosyalismo at reporma sa loob ng isang gawaing pampanitikan. Mahilig akong magbasa ng lumang nobela, at ang paraan ng pagsulat ni Lope K. Santos ay may kakaibang tunog — malinaw, mapagmatyag, at may puso para sa mga ordinaryong tao. Bukod sa 'Banaag at Sikat', kilala rin siya sa mga gawaing linggwistiko at sa pagbuo ng mga aral sa Tagalog, kaya makinang ang impluwensya niya sa paghubog ng pambansang panitikan. Nakakataba ng puso na isipin na ang isang nobela noon ay naging daan para pag-usapan ang karapatan ng manggagawa at ang mga alternatibong panlipunan. Kapag inirerekomenda ko ng sinoman na basahin ang klasikong ito, lagi kong binibigyan-diin na dapat tignan hindi lang bilang teksto sa kasaysayan kundi bilang salamin ng mga tanong na buhay pa rin hanggang ngayon — kung paano natin pinapahalagahan ang katarungan, pag-asa, at pagkilos. Para sa akin, siyang pinaka-iconic na gawa ni Lope K. Santos ay nananatiling may dating at kabuluhan sa modernong mambabasa.