Quotes From Filipino Heroes Novels & Stories

Saad ng kanyang ama na para bang ang kanyang paliwanag ay sapat na upang gawing katanggap-tanggap morally ang kanyang mga pagpatay. “Who gave you the right to decide who lives and who dies, Dad?” " Sabi ni Ahrio, bakas sa boses niya ang hindi pagkapaniwala sa rason ng kanyang ama. Kahit sa murang edad, sa murang isipan niya, alam niyang walang matimbang na rason o excuse para sa kanyang ama. Walang excuse na makapagpapawalang-sala sa kanyang mga krimen. Isa siyang serial killer. Kahit anong katwiran ang pilit niyang ibigay para sa sarili. “I kill those people who have no will to live. And I save those who wishes to live longer. I am just granting each of them their wishes.” His dad reasoned.

"Pakiramdam ko kasi ay yun lang ang susi para maging malaya na ako sa pagiging multo dahil 'yon lang ang piece of memory ko na naalala ko ngayon." Unti unting kumunot ang noo ni Eros. Maya't maya ay lumabas ang isang mahinang tawa mula sa bibig niya. "Niloloko mo ba ako? Madali? 'Yan ba ang sinasabi mong madali? Akala mo ba madali lang makatapos ng isang nobela?"

Napairap na lang ako. "Naibigay niya ng tama. Kaya lang, mukhang nagkaroon ng misunderstanding sa pagitan nila ng kanyang prof," sagot ni kuya Carl. Napalingon naman ulit ang lahat sa kanya maliban sakin. "Nilagay kasi niya ang pangalan ng kuya niya. Yun daw ang hero para sa kanya. Katwiran ng pinsan ko, wala naman daw specific na hero ang nakalagay. Wala daw nakalagay na kailangan bayani ng Pilipinas talaga. Ang nakalagay lang daw ay magbigay ng isang tao na para sa kanya ay hero niya."

--- --- --- --- "Pero naging dahilan kung bakit siya nawala." --- --- --- --- Hindi ko alam kung ano ang mas masakit. --- --- --- --- Ang malaman na may mga taong nanakit sa akin... --- --- --- --- O ang malaman na ginawa nila iyon habang sinusubukan nila akong iligtas. --- --- --- --- Biglang tumayo si Victor mula sa hagdan. --- --- --- --- "Kung gusto mong malaman ang buong katotohanan, Quinn..."

"Look at us now. We're arguing about cave preservation and creek protection. Mas mahirap, pero mas nakakahinga ako rito." "I know what you mean," sagot ko habang pinapanood ang isang agila na lumilipad sa di-kalayuan. "Dito, tayo ang nakikibagay sa kalikasan, hindi 'yung kalikasan ang pinipilit nating sumunod sa atin." Humarap siya sa akin, may maliit na ngiti sa kanyang mga labi. "Salamat, Hera. For coming back to the Philippines with me. Hindi ko 'to kaya kung wala ka."

Si Fatima naman ay abala sa pag-aayos ng isang basket ng mga prutas sa mesa. Nang tumakbong muki si Marcus ay napatingin si Fatima. “Marcus, dahan-dahan lang, baka madapa ka na naman!” Nakangiting huminto saglit si Marcus. “Hindi po, Mommy! I’m really strong po kaya! I’m just like Andres Bonifacio!” conyo nitong tugon. “Hay nako, he looks like his father when Gio was a kid. Lagi ring nagkukunwaring bayani.”

"Ito ay hindi tagumpay para sa akin lamang. Ito ay tagumpay para sa bawat Pilipino na tumayo laban sa katiwalian at karahasan. Si Ilagan Amor ay isang simbolo ng kasamaan na hindi natin dapat palampasin, at ngayon, makakaharap niya ang batas." Habang sinasabi ito, nandoon din ang sugat sa kanyang mukha—hindi lamang pisikal kundi emosyonal. Ang labanang ito ay humamon sa kanyang buhay, ngunit hindi siya sumuko. Ginamit niya ang bawat koneksyon, bawat impluwensiya, at bawat taktika para masigurong hindi makakatakas si Ilagan.

Hindi ito kumakain ng ilang araw at parating umiiyak. "Even though I've been taking you away for a long time from here in the Philippines, you still have a Filipino heart. Very soft." sagot naman ng matanda. Nang marinig ni Jayson ang huling sinabi ay naibulong niya sa sarili "Ito ay dahil balak kong hanapin ang mga magulang ko na nagiwan sa akin noon" "Ima kidzuita, ai ga nakereba okane nante nani no yaku ni mo tatanai ( I just realize, money is nothing without love)

“Mahal na mahal kita, Sol... Again, salamat sa pagkakatiwala ng sarili mo sa akin.” “Mahal din kita, Crisanto Domingo... Huwag na huwag mo akong sasaktan o iiwan ha, kundi talagang ipapabarang kita skapag inulit mo ‘yan.” “Hinding-hindi na mangyayari... Kahit ang mga magulang mo pa ang humarang sa atin, handa na akong harapin sila at ipaglaban ka.”

Iisa lang ang isinisigaw ng marami “CODE HERO!” “CODE HERO!” “CODE HERO!” Tama andito na ako sa paligsahan. Wala ng atrasan to handa na akong mamatay