Ibat Ibang Damdamin

Buhay na buhay ang tema ng damay sa mga dokumentaryo, at isa sa mga paborito kong aspekto ng mga ito ay ang paraan ng pag-uugnay na ginagawa nila sa iba’t ibang tao at karanasan. Isang dokumentaryo na talagang nakakuha ng aking atensyon ay ang 'Won't You Be My Neighbor?' tungkol kay Fred Rogers. Ang kanyang dedikasyon sa pagkonekta sa mga bata at pagtuturo sa kanila ng tunay na halaga ng damay sa mundo ay isang napaka-emosyonal na mensahe. Hindi lang basta siya isang host ng programa, kundi siya rin ay naging tahanan ng mga bata sa kanilang mga damdamin at pag-unawa. Dito makita ang matinding epekto ng pagpapakita ng malasakit at bansag sa human connection.

Sa ibang pagkakataon, ang 'The Social Dilemma' ay nagbigay-diin sa mga pagsubok na dulot ng modernong teknolohiya at kung paano nito naisantabi ang tunay na damay sa pagitan ng mga tao. Habang nag-aalok ito ng mga nakakaabala na istatistika tungkol sa social networking, nakakaapekto ito sa ating kakayahang makisama at makipagkapwa. Napaisip ako sa mga panahon na ang pakikipag-ugnayan sa mga tao ay likas na nangyayari, hindi sa mga screens kundi sa tunay na buhay, at ang mga dokumentaryong ito ay nagbibigay-diin sa halaga ng mga simpleng bagay na ito – ang pagbibigay ng oras at atensyon sa isa’t isa.

Hindi maikakaila na sa bawat dokumentaryo, may malalim na mensahe tungkol sa damay na bumabalot sa ating mga pananaw at damdamin. Siguro kaya rin noong napanood ko ang 'I Am Eleven', na nagpakita ng mga buhay ng mga batang may iba't ibang pinagmulan, naramdaman kong ang damdamin at pananaw nila bilang mga bata ay mahalaga. Ang kanilang paglalakbay ay nagbigay-liwanag sa mga hamon at pangarap na hinaharap nila bilang kabataan - nagtuturo sa atin kung gaano kahalaga ang tunay na damayan, hindi lamang sa salita kundi pati sa gawa. Ang mga ganitong dokumentaryo ay bumubuo ng mas malalim na koneksyon sa ating mga pinagmulan at inspirasyon upang pag-isipan ang ating mga layunin bilang mga tao.

Nagulat ako noong una kong nalaman na talagang madalas na napagkakamalan ang mga epikong Pilipino — lalo na pagdating sa 'Darangen' at sa kuwento ni 'Labaw Donggon'. Para linawin agad: ang 'Labaw Donggon' ay pangunahing tauhan ng epikong 'Hinilawod' mula sa Panay, samantalang ang 'Darangen' ay epiko ng mga Maranao sa Mindanao. Hindi sila iisang kuwentong orihinal; pero dahil sa paggalaw ng mga tao at koneksyon ng mga tema, may mga adaptasyon o paghahalo na minsan lumilitaw sa akademikong talakayan o sa modernong malikhaing reinterpretasyon.

Sa aking pagbabasa at pakikinig, napansin ko ang malaking pagkakaiba sa tono at pokus. Ang 'Hinilawod' na may si 'Labaw Donggon' ay sobrang bersatile sa mga kuwentong pakikipagsapalaran, labanan sa higante o mga diwata, at mga romansa na halong kalikasan at kabayanihan. Samantalang ang 'Darangen' ay mas nakatutok sa mga palaisipan ng kaharian, ritwal, at pamumuno—may malalim na ugnayan sa kultura ng Maranao, mga adat, at mga impluwensiyang mas malapit sa Islamization ng rehiyon. Ang estetika at simbolismo sa 'Darangen' madalas mas pormal at ceremonial, habang ang mga kuwento sa 'Hinilawod' ay mas hayagang epiko-adventure.

Bukod pa riyan, iba ang paraan ng pagtatanghal: ang mga awit ng 'Darangen' ay may partikular na melodiya at ritwal na kontekstong pampamilya o pang-komunidad, samantalang ang pag-ganap ng 'Hinilawod' at kuwento ni 'Labaw Donggon' ay kilala sa mga naturalistic na paghahabi ng mahahabang awit at dramatikong pagsasalaysay. Sa huli, para sa akin, mas nakakatuwang tuklasin ang parehong epiko dahil ipinapakita nila kung paanong magkakaibang kultura ng Pilipinas ay naglalarawan ng bayani at mundo.

Tuwing gabi na may malamig na simoy at kampay ng mga bituin, gustong-gusto kong isalaysay ang kuwento ng ‘Ibalon’ na parang nagkukuwento sa mga apo. Sa pinakasimple nitong anyo, isang epikong Bikolano ang ‘Ibalon’ na naglalahad ng pagdating at pakikipagsapalaran ng mga bayaning sina Baltog, Handyong, at Bantong. Unang mga kabanata nito ang paglalarawan ng malawak na kagubatan at ligaw na kalikasan na pinuno ng mga halimaw at sakuna; dito nilabanan at napagtagumpayan ng mga bayani ang mga panganib, hanggang sa maitatag ang mas maayos na pamayanan at agrikultura.

Hindi lang ito basta kuwento ng laban-baka; makikita ko rito ang pag-usbong ng isang lipunan — paano nag-organisa ang mga tao, paano sila nagsaayos ng pananim at irigasyon, at paano iginagalang ang kalikasan. Mahalaga ang ’Ibalon’ dahil ito ang nagbibigay-anyo sa ating kolektibong alaala: nagpapaalala na mayroon tayong sariling epiko bago dumating ang mga banyaga, at nagbubukas ito ng pinto para maunawaan ang paniniwala, pagpapahalaga, at tapang ng sinaunang Bikolano. Sa tuwing pupunta ako sa Legazpi at makikita ang Ibalong Festival, nauunawaan ko kung gaano katibay ang pagkakakilanlan na bumabalot sa kwentong ito — enerhiya at dangal ng mga tao, itinatanim mula pa sa mga dula ng mga unang bayani.

Habang binabalikan ko ang kuwento ng 'Ibalon', parang bumabalik ang amoy ng lupa at usok ng bulkan sa alaala ko. Lumaki ako sa lugar na malapit sa dagat kaya yung mga tagpo ng pagtutulungan laban sa mga dambuhalang nilalang at kalamidad ay laging tumatatak sa akin. Una, tinuro sa akin ng epiko ang kahalagahan ng pagkakaisa — hindi lang ang lakas ng isang bayani kundi ang pagtutulungan ng buong komunidad ang nagpapalaya sa kanila sa panganib. Nakita ko rin ang aral tungkol sa pagiging mapagmatyag at matiyaga sa paghahanda; maraming sakuna sa 'Ibalon' ang dala ng biglaang pagbabago ng kalikasan, kaya mahalaga ang pag-iingat at pagkakaroon ng kaalaman sa kapaligiran.

Pangalawa, may malakas na tema ng respeto sa kalikasan: ang mga nilalang at puwersa ng mundo ay hindi lang kaaway na dapat talunin, kundi pati na rin mga pwersang kailangang intindihin at pakisamahan. Panghuli, natutunan ko ang kahalagahan ng pagbalanse — lakas na sinamahan ng karunungan at kababaang-loob. Bilang isang mambabasa na tumatangkilik ng mga alamat, lagi kong bitbit ang mga leksyon na ito tuwing nakararanas kami ng pagsubok bilang komunidad, at naiisip kong kulang ang mundo kung hindi natin pahahalagahan ang mga sinaunang aral na ipinapamana ng mga kwentong tulad ng 'Ibalon'.

Nakakatuwang isipin na ang ‘Ibalong’ ay hindi lang isang lugar sa libro kundi isang buong tanawin sa Bicol na nabubuo sa isip ko tuwing naririnig ko ang epiko. Lumaki ako sa mga kuwentong-bayan ng aming lola, kaya madaling i-imagine ang mga tagpo sa mga burol at tabing-dagat ng timog-silangang Luzon. Kadalasan, itinuturo ng mga iskolar at lokal na manunulat na ang saklaw ng ‘Ibalong’ ay tumutukoy sa kasalukuyang rehiyon ng Bicol — lalo na ang mga lalawigan ng Albay at Sorsogon, at mga bahagi ng Camarines Sur na malapit sa dagat at sa mga ilog.

Sa personal, inuugnay ko ang mga eksena sa mga kilalang tanawin tulad ng paanan ng Bulkang Mayon at ang mga lambak ng Bicol River, pati na rin ang mga pook na may aktibidad na bulkaniko tulad ng Bulusan. Ang epiko ay puno ng pakikipagsapalaran sa dagat, ilog, at kabundukan, kaya naiimagine kong naglalakbay ang mga tauhan mula sa pampang ng Sorsogon hanggang sa mga panig ng Albay at mga bayan na malapit sa mga anyong-tubig. Hindi naman kailangan na literal na i-point ang bawat nabuong lugar — para sa akin, mas mahalaga ang ugnayan ng tao at kalikasan na ipininta ng alamat.

Habang tumatanda ako at bumibisita sa mga lugar na ito, nakakatuwang isipin na buhay pa rin ang ‘Ibalong’ sa kultura: napapakinggan ko ang mga awit, tula, at mga pista na nagpapahiwatig ng mga sinaunang kwento. Sa huli, ang pinakamagandang parte ay ang feeling na naglalakad ka sa mga parehong pook na pinagmulan ng mga alamat—parang tumitibok ang kasaysayan sa bawat hakbang ko.

Alam ko, parang cliché pero para sa akin ang motibasyon ng kapatid ni Damulag ay isang pulutong ng pag-ibig na nalubog sa takot—takot na mawala ang lahat o makita ang taong mahal niya na masira. Madalas kapag binabalikan ko ang mga eksenang sumasalamin sa kanilang relasyon, ramdam ko na lumaki silang magkasama sa ilalim ng isang mabigat na kasaysayan: kahirapan, trauma, o kaya'y isang malaking pagkukulang ng mga magulang. Dahil diyan, nag-evolve ang pagnanais ng kapatid—hindi na lang simpleng proteksyon kundi isang brutal na determinasyon na kontrolin ang tadhana para hindi na maulit ang nakaraan.

Sa praktikal na level, nakikita ko rin ang elemento ng selos at kumpetisyon. Hindi iyon puro masamang motibasyon; minsan ang selos ay nagmumula sa takot na hindi matanggap ang sarili o sa pakiramdam na laging nasa anino. Kaya ang kapatid ni Damulag—sa aking pagbabasa—kumbaga pinipilit ang sarili at pati ang kapatid na umangkop sa isang istratehiya: 'kailangan mong tumigas para mabuhay,' ang naging mantra. Nakakalungkot pero totoo, may mga tao talaga na dahil sa trauma nagiging sobrang protective o sobrang demanding, at doon nagkakaroon ng tensyon na parang pagmamahal at pagkontrol ang pinaghalong regalo at suntok.

Higit pa sa mga pangyayari, naniniwala ako na may bahagi ng pagkakasalang gusto ring itama ng kapatid—may mga desisyon noon na nagdulot ng pagkasira, at ang motibasyon niya ay hindi lang para protektahan si Damulag kundi para magtama ng mali, kahit pa magastos ang paraan. Parang mga karakter na kilala natin mula sa mga serye tulad ng 'Naruto' na ang pagmamahal sa pamilya ay nagdala sa kanila sa madilim na landas, pero may pagkakataon para sa pag-asa at pag-areglo. Personal, naaawa ako sa mga ganitong karakter—hindi sila puro kontrabida sa mata ko; tao sila na minsa’y pinipilit gumawa ng masamang paraan para sa isang mabuting hangarin. Sa dulo, para sa akin, ang motibasyon ng kapatid ni Damulag ay isang komplikadong halo ng proteksyon, pagtatama ng pagkakamali, at isang malalim na takot—at iyon ang dahilan kung bakit relatable at masakit sabay ang kanilang kwento.

Teka, pag-usapan natin ang dampa—isa sa mga paborito kong lugar kapag gusto ko ng sariwang seafood at mababang hanging na kwento ng buhay-bayan.

Hindi naman masyadong maraming pelikula o nobela na eksklusibong umiikot sa ‘dampa’ bilang sentrong tema, pero madalas na lumilitaw ang mga wet market, pamilihan, at coastal community sa likod ng maraming klasikal at indie na pelikulang Pilipino. Halimbawa, ang mga obra ni Lino Brocka gaya ng ‘Maynila sa mga Kuko ng Liwanag’ at ‘Insiang’ ay hindi literal na tungkol sa dampa, pero ramdam mo ang gritty na palengke-at-baybayin na eksena—iyan ang malapit na kapatid ng vibe ng dampa: amoy ng maalat na hangin, tawaran sa presyo, at tunog ng mga bangkang umaalimbukay sa gabi.

Kung naghahanap ka ng mas direktang pagtalakay sa pagkain at pamilihan, magandang puntahan ang mga dokumentaryo at food shows na tumitingin sa kultura ng pagkain sa Pilipinas. Madalas may segments sa mga lokal na palabas na nagpapakita ng mga sikat na dampa sa Pasay, Cavite, at Batangas—at maraming cookbook tulad ng ‘Memories of Philippine Kitchens’ ang nagbubunyag din ng kuwento ng mga sangkap at ang pinanggagalingan nila: wet market, tabing-dagat, at dampa. Sa totoo lang, para sa akin ang dampa ay isang microcosm ng Pilipino: trabaho, pamilya, laro ng negosyo, at fiesta ng lasa—magandang setting talaga kung may filmmaker o manunulat na gustong gumuhit ng buhay mula sa lupa (o dagat) hanggang pinggan.

Sumiklab agad sa isipan ko ang imahe ng mababangis at magandang mundo kapag naiisip ko ang tema ng ‘Dalaketnon’. Para sa akin, ang pangunahing tema nito ay ang pakikibaka sa pagitan ng dalawang mundo — ang nakagawian at ang kakaiba, ang mortal at ang hindi-mortal. Madalas ay ipinapakita nito kung paano nagbabanggaan ang kagandahan at panganib, at kung paanong ang mga taong naaakit sa ibang mundo ay nawawalan ng sarili nilang pagkakakilanlan o napipilitang harapin ang malalim na pagnanais na hindi dapat tuparin.

Bukod sa liminality, ramdam ko rin ang tema ng kapangyarihan at kontrol: sino ang nagtatakda ng batas, sino ang nagtatakda ng kagustuhan. Marami sa mga kuwento ng ‘Dalaketnon’ ang tumatalakay sa manipestasyon ng intriga, pang-aakit, at manipulasyon — may mga karakter na naglilihim ng layunin at may mga pamilya na nagtataglay ng lihim na makakapinsala sa susunod na henerasyon.

Sa personal kong karanasan bilang taong mahilig sa alamat, naiisip ko rin ang tema ng pagka-alienate at paghahanap ng pag-aari: ang pagnanasang bumalik sa isang bagay na tila importante ngunit unti-unting binubura ang taong umiibig dito. Sa huli, nananatili ang pakiramdam na ang kagandahan ng ‘Dalaketnon’ ay hindi lamang sa itsura kundi sa mapanganib nitong tawag — at iyon ang pinakapuso ng tema nito.

Talagang naaliw ako sa lakas at dami ng tauhan sa 'Ibalon' — pero kung pipiliin ko ang pangunahing bayani, madalas na lumilitaw sina Baltog, Handiong, at Bantong bilang mga sentrong personahe, na bawat isa ay may natatanging gawa. Sa ibang bersyon ng epiko, si Handiong (o Handyong) ang itinuturing na pinaka-maimpluwensyang pinuno: siya ang nag-organisa ng mga tao, nagpasimula ng mga kampanya laban sa malalaking halimaw at naglatag ng mga panuntunan para sa bagong pamayanan. Ang kanyang mga laban at pamumuno ang nagpatibay ng komunidad at nagbigay daan sa kaayusan.

Si Baltog naman ang unang bayani na madalas iulat — kilala sa pagpatay sa mabagsik na baboy na nagngangalang Tandayag o katulad na nilalang — na simbolo ng paglilinis ng lupain mula sa panganib. Si Bantong naman ay binibigyan ng malaking parangal dahil siya ang pumapatay sa dambuhalang nilalang na Rabot, at iyon ang nagpatigil sa pananakot ng malalaking halimaw. Ang epiko ay hindi lang tungkol sa isang indibidwal, kundi sa magkakaugnay na katapangan ng mga bayani at kung paano nila binago ang mundo nila; iyon ang palagi kong naiisip tuwing binabasa ko ang 'Ibalon'.